ตอนที่12เค้กของพี่ชาย
พอโดนแซวจนทุกคนชอบใจไปแล้ว พวกเขาก็กลับมาทำงานกันต่อพวกเขาใช้เวลาเยอะเหมือนกัน เพราะต้องจัดเอกสารและหนังสือให้เป็ระเบียบโพรทาเลียเสนอให้จัดหนังสือเป็ระเบียบและทำชั้นตารางสี่เหลี่ยมหลายๆช่องเพื่อนำเอกสารม้วนๆ เข้าไว้ในที่ต่างๆ ให้เป็ระเบียบ พอแอนนาเบ็ธมาตรวจงานทุกอย่างก็จบเป็ที่เรียบร้อยทุกคนต่างดีใจสุดๆ แต่ว่าเวลาที่พวกเขาทำนั้นใช้เวลาจนถึงเย็นอีกไม่กี่นาทีก็จะเริ่มเวลาอาหารทุกคนต่างรีบไปโรงอาหารทันทีเหลือแค่โพรทาเลียที่ยังอยู่ เพราะอยากอ่านหนังสือแอนนาเบ็ธมองไปที่คีย์ที่ยังยืนอยู่ เธอนึกได้ทันทีว่าสัญญาบางอย่างกับเด็กชายไว้
แอนนาเบ็ธเดินไปหาคีย์ทันที “วันเดอร์เลอร์...”
“อ๊ะ...?” โพรทาเลียหันไปหาแม่ทันที“มีอะไรเหรอขอรับ?”
“ขอโทษนะ...ฉันลืมไปว่าตัวเองสัญญาว่าจะให้เธออ่านหนังสือแต่เธอต้องไปทานอาหารนะ”
“ใช่ขอรับงั้นข้าไว้ครั้งหน้าก็ได้นะขอรับ...”
“เอ่อ...งั้นเอางี้ เธอยืมหนังสือไปละกันอยากได้กี่เล่มก็เอาไป แต่ครั้งหน้าก็มายืมได้นะจ๊ะ”
“จริงเหรอขอรับ!!” โพรทาเลียมีสีหน้าดีใจมากๆ“งั้นข้าขอไปสัก 3 เล่มนะขอรับ”
“ได้จ้ะ” แอนนาเบ็ธยิ้มให้อีกฝ่าย
พออีกฝ่ายกล่าวจบ โพรทาเลียะโโลดเต้นก่อนจะเดินไปเลือกหนังสือที่อยากได้แอนนาเบ็ธชอบที่อีกฝ่ายมีสีหน้าที่มีความสุขมากๆเธออยากเห็นสีหน้าของคนในบ้านเป็แบบนี้มั้งพอโพรทาเลียได้หนังสือที่อยากอ่านแล้วเธอก็ขอบคุณแม่ของเธอมากๆที่ให้เธอยืมหนังสือ
“ขอบคุณที่ให้ข้ายืมหนังสือขอรับคุณนายแจ็กสัน”
“ก็แค่หนังสือนะจ๊ะ แต่ก็รักษาดีๆล่ะ” แอนนาเบ็ธยิ้มแล้วลูบหัวอีกฝ่าย
“อ๊ะ...อืมมมม!” โพรทาเลียชอบใจที่คนเป็แม่ได้ลูบหัวเธออีกครั้ง“ขอรับ งั้นข้าไปก่อนนะขอรับ เดียวไปสายตอนทานข้าวนะขอรับ!”
โพรทาเลียกล่าวขอบคุณแล้วก็เดินออกจากห้องนั้นและเดินไปตามโถงทางเดินทันที
“ได้เลยจ้ะ โชคดีนะ วันเดอร์เลอร์” แอนนาเบ็ธกล่าวลาอีกฝ่ายตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
ระหว่างที่โพรทาเลียกำลังถือหนังสือที่ตนยืมมาอย่างมีความสุขเธอเดินออกมาจากบ้านใหญ่เธอก็หยุดอยู่หน้าลานกว้างแล้วเอาหนังสือเก็บเข้ากระเป๋าคาดเอวของเธอ ก่อนที่เธอจะเตรียมเดินต่อก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาทันที
“เดียวสิ!! คีย์!!”
เสียงสองเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นโพรทาเลียที่ได้ยินคิ้วของเธอกระตุกเหมือนจะมีเื่อะไรเข้ามาหาเธออีก เธอค่อยๆหันไปตามเสียงดังกล่าวก่อนจะเห็นชายสองคนที่เธอไม่อยากเจอหน้าเลยตอนนี้
“อึ้ก!! พวกนาย!!” โพรทาเลียมองทั้งสองด้วยใบหน้าที่คิ้วขมวดอย่างสงสัยว่าทำไมทั้งสองยังอยู่“ฟีนีอุส! มาร์โค!”
“ไง พี่ชาย!” มาร์โคยิ้มอ่อนๆด้วยสีหน้าเป็มิตรมากขึ้น
“กำลังจะไปทานอาหารสินะ” ฟีนีอุสพูดขึ้นก่อนจะเดินมาใกล้ๆคีย์ “งั้นไปกับพวกเราเลยละกันนะ”
โพรทาเลียมีสีหน้าที่ดูตึงเครียดสุดๆเธอไม่นึกเลยว่พวกเขาจะรอเธอ ระหว่างที่เดินกันไปนั้นเธอก็โดนทั้งสองคนควงอยู่คนละข้างเหมือนแซนด์วิชไม่มีผิด ตอนที่เดินกันอยู่นั้นโพรทาเลียใช้สายตามองทั้งสองคนก่อนที่เธอจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้พอดีก่อนจะหันไปหาฟีนีอุสเพื่อถามบางอย่าง
“นี่ เกรซ…”
“ฟีนีอุส!” ฟีนีอุสหันมาย้ำกับชื่อของเขา
โพรทาเลียทำหน้านิ่งทันที “เอ่อ...ฟีนีอุส”
“มีอะไรเหรอ?” เขายิ้มให้คีย์ทันที
“ข้าสงสัยอย่างนะ” โพรทาเลียเริ่มทำหน้าซีเรียสขึ้น
“อืมๆ” ฟีนีอุสมองแล้วพยักหน้าทันที
“นายมาทำอะไรในบ้านใหญ่นะ! ?”
คำถามของโพรทาเลียนั้นทำเอาฟีนีอุสหยุดนิ่งมาร์โคมองอย่างสงสัย ฟีนีอุสเหงื่อตกทันที
“ซวยแล้ว!!ฉันจะรายงานเื่ออกไปข้างนอกนี่น่า!!” ฟีนีอุสถึงกับย่อตัวนั่งลงกับพื้นทันทีเขาลุกขึ้นทันที “งั้นฉันไปล่ะ! ไม่งั้นคุณเพอร์ซีย์เล่นงานแน่ๆ มาร์โคครั้งนี้ฉันยอมให้นายไปกับคีย์ แต่ครั้งหน้าไม่มีแน่ๆ!!”
ฟีนีอุสรีบวิ่งกลับไปบ้านใหญ่ทันทีโพรทาเลียกับมาร์โคมองอย่างงงว่าอีกฝ่าย ต๊องแค่ไหน
“ทำไมรู้สึกว่าฟีนีอุสเขาต๊องๆยังไงชอบกล” โพรทาเลียพูดขึ้น
“ถ้าต่อหน้าคนอื่นนะ เขาเป็คนสุขุมมาดเข้มมากกว่านี้น่านะ แต่พออยู่ข้างคนที่ชอบ เขาน่าจะแสดงอีกมุมของตัวเองออกมามากกว่านะ”
“หือ?” โพรทาเลียสงสัยกับคำพูดของมาร์โคก่อนจะมองอีกฝ่ายแล้วเอียงคอแบบสงสัย“คนที่ชอบเหรอ?”
“ก็นะ...” มาร์โคพูดจบก็เดินต่อทันที
โพรทาเลียยังสงสัยอยู่ดีว่ามันหมายถึงอะไรกันคนที่ชอบเหรอฟีนีอุสชอบใครกันถึงทำท่าทางแบบนั้นได้ พอมาร์โคเดินไปแล้วโพรทาเลียก็รีบเดินตามทันทีพอเดินมาอยู่ข้างๆ อีกฝ่ายเธอได้จ้องมองน้องชายของตัวเองไม่นึกว่าจากเด็กน้อยที่สูงแค่หน้าอกของพี่สาวจนตอนนี้อีกฝ่ายสูงเกินพี่สาวของเขาไปแล้วมันน่าหงุดหงิดหน่อยๆ ที่เธอไม่ได้สูงกว่าน้องชายตัวเอง แต่ก็ถือว่าเธอได้เห็นการพัฒนาของน้องชายมั้งน่านะโพรทาเลียยิ้มนิดหน่อยก่อนจะเดินไปอย่างเงียบๆระหว่างที่พวกเขาทั้งสองคนเดินกันไปก็ไปจ๊ะเอ๋กับสองคนที่พวกเธอไม่นึกว่าจะเจอกันตรงนี้
“อ๊ะ!! คีย์!!” ลิซ่าเรียกโพรทาเลียทันที
โพรทาเลียเห็นลิซ่าที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกับพี่ชายของตนเองทำเอาเธอใทันที “ทำไมทั้งสองคนถึงมาด้วยกันล่ะ! ?”โพรทาเลียถามลิซ่าทันที
“ก็บอกแล้วไงว่าจะมาคุยกับโอราอุสนะแต่ก็...” ลิซ่ามองโอราอุสด้วยสีหน้าเขินหน่อย
โอราอุสก็มองแล้วหันหน้าไปทางอื่นด้วยสีหน้าที่เขินเช่นเดียวกันโพรทาเลียมองอย่างสงสัยเลยว่าทั้งสองคนไปทำอะไรกันมาโพรทาเลียเดินไปหาพี่ชายทันทีด้วยสีหน้าที่ซีเรียสมากๆ
“พี่โอราอุสไม่ได้ทำอะไรพี่สาวข้านะ!?”
โอราอุสใที่โพรทาเลียยืนหน้าเข้ามาประชิดกับเขาแล้วเสียงของน้องสาวเปลี่ยนไปจนเขากลัวหน่อยๆแล้วยิ่งข้างหลังโพรทาเลียเขาเห็นเป็ออร่าสีดำทันที ทำเอาขนลุกไปหมด
“เดียวคีย์!! ฉันไม่ได้ทำอะไรลิซ่านะสาบานได้เลยนะจริงไหม? ลิซ่า”
“ใช่ๆ ไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!”
“แน่นะ?” โพรทาเลียมองจ้องแบบไม่ไว้ใจ
“จริงสิ นายจะโกรธอะไรกันล่ะจริงสิพวกนายสองคนอยู่ด้วยกันแปลว่ามาร์โคบอกนายแล้วสินะ?”
“บอก? บอกอะไร?”โพรทาเลียทำสีหน้างงว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร
มาร์โคที่ได้ยินพี่ชายตัวเองพูดแบบนั้นทำให้เขาต้องเตรียมหลบจากมุมนี้อย่างช้าๆ
“ก็มาร์โครู้เื่ที่ว่านายเป็ใครแล้วนะ!”
หมดเสียงของโอราอุส โพรทาเลียมองด้วยสีหน้าที่นิ่งสนิทโพรทาเลียนึกถึงเื่ทั้งหมดที่อีกฝ่ายเล่นแกล้งเธอทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดโดยทันที
“อ๋อ!! แบบนี้เองเหรอ!!”
หลังเสียงโพรทาเลียหมดลงก็มีเสียงเหมือนกระดูกหักดังก๊อกๆ ดังขึ้น มาร์โคที่กำลังจะหนีหันไปมองต้นเสียงดังก๊อกทันทีก่อนที่เขาจะเห็นอีกฝ่ายมาอยู่ข้างหลังเขาเรียบร้อย
“มาร์โค!! นายเล่นกับพี่ตัวเองนี่สนุกไหมเอย! ?”
“พี่...” มาร์โคหน้าซีดแบบขาวมากๆ“ผมขอโทษษษษษษษษษษษษษษษษษษษษษษษ!!”
โพรทาเลียเอาคืนที่น้องชายแกล้งั้แ่อยู่ในห้องเอกสารเล่นมาพูดข้างๆ หูบาง หรือมาทำท่าส่งยิ้มให้เธอ และยังมาทำตัวเป็หมาก้างขวางคออีกทำเอาโพรทาเลียหงุดหงิดไปเลย แต่ก็ใที่อีกฝ่ายรู้เื่เธอได้ยังไงโอราอุสได้บอกโดยทันที ว่าเมื่อคืนมาร์โคตามเขาไปโดยที่เขารู้เลยทำให้เ้าตัวรู้ว่าคีย์คือโพรทาเลีย
“แบบนี้นี่เอง ถึงได้เ้ามาอยู่ข้างๆข้าสินะ มาร์โค” โพรทาเลียหันไปหามาร์โคที่โดยโพรทาเลียเล่นซะสะบักสะบอมไปเลย
“ครับ...ขอโทษที่ไม่บอก...แต่พี่ก็เหมือนกันนั้นล่ะ!!”มาร์โคเข้าใกล้โพรทาเลียทันที“พี่น่าจะบอกพวกเราหน่อยก็ดี ถึงจะไม่ได้อยู่ด้วยกันมา 10 กว่าปี แต่พวกเราก็เป็พี่น้องกันนะ!!พวกเรานะ...ถึงจะดูห่างเหินแค่ไหน...แต่ผมก็รู้สึกยัง...เหมือนสายใยระหว่างพี่น้องยังไม่เคยตัดขาดไปไหนเลยนะ...”
โพรทาเลียมองมาร์โคอย่างอึ้งๆ ที่เขาพูดเธอนึกว่าการหายของเธอ 10ปีกว่าอาจจะทำให้พี่น้องของเธอห่างเหินกับเธอแต่ว่ามันไม่ได้เป็แบบนั้นเลยจริงๆเหมือนกับพวกเขานั้นยังระลึกถึงตัวเธอตอนเป็เด็กอยู่เหมือนเมื่อก่อนอยู่
“คิกๆ ขอบใจนะ มาร์โค” โพรทาเลียลูบหัวน้องชายทันที
“เอาล่ะๆ พี่น้องก็กลับมาสนิทกันงั้นเราไปทานข้าวกันดีกว่านะ”
“อ๋อ ลืมไปเลย!!” โพรทาเลียนึกได้ว่าต้องไปทานข้าวอีก“ขอให้วันนี้มีขนมปังทานนะ”
“อะไรกัน! โพรน้องจะเอาแค่นั้นเหรอ?”โอราอุสมองน้องสาวที่กินแค่ขนมปัง
“ท่านพี่ ข้าบอกแล้วนะว่าเรียกคีย์!” โพรทาเลียต้องกำชับเื่ชื่อของเธอเมื่ออยู่ในเขตที่มีผู้คน
“อุ๊ย! โทษที!!” โอราอุสลืมตัวไปทันที
ระหว่างที่ทั้ง 4 กำลังเดินไปยังโรงอาหารอยู่นั้นก็มีคนหนึ่งที่เหมือนกำลังรอใครบางคนแอบมองทั้ง 4 คนที่เดินผ่านไปเขาแอบยิ้มหน่อยๆ เขามองไปที่คีย์สายตาของเขาที่มองคีย์ทั้งรู้สึกคิดถึงและโหยหาความรักจากคนสำคัญในใจของเขากับมีความรู้สึกว่าอยากเข้าไปหา อยากเข้าไปกอดมากๆแต่เขายังเก็บเงียบตัวไว้ รอวันที่อีกฝ่ายจะรู้ว่าเขาอยู่ที่นี้เหมือนกัน
ตกเย็นโพรทาเลียก็ได้ทานอาหารอร่อยๆที่เ้าน้องชายเอามาให้ทำเอาหลายคนมองอย่างสงสัยว่าน้องเล็กบ้านแจ็กสันเข้ามาเกาะแกะอะไรคีย์หนักหน้าโพรทาเลียก็ดีใจน่านะที่น้องชายสนใจเธอ แต่ทำนิสัยคล้ายๆพี่ชายตรงที่พอรู้ว่าคีย์เป็ใคร การแสดงออกนอกหน้ามาอย่างเร็วสุดๆพอทานอาหารเสร็จโพรทาเลียกำลังหาที่เงียบๆ ของตัวเองในค่ายเธอไม่รู้จะเอาจุดไหนเป็ที่เงียบๆ จนพี่โอราอุสสงสัยว่าเธอคิดอะไรอยู่เลยเข้าไปถาม พอเขารู้ว่าโพรทาเลีย้าที่เงียบๆเขาเลยเสนอบ้านของตัวเองที่เขาเคยพาลิซ่าไปเมื่อตอนเช้า
“บ้านของพี่เหรอ?” โพรทาเลียมองที่ชายอย่างไม่น่าเชื่อว่าอายุเท่านี้เขาจะมีบ้านแล้ว“พี่นี่...โตขึ้นมากเลยนะ”
“หึ น้องก็โตขึ้นเหมือนกันโพรทาเลีย” โอราอุสลูบหัวน้องสาวเบาๆ“แล้วจะชวนคนบางคนไปด้วยไหม?”
โอราอุสหันไปหามาร์โคทันที มาร์โคมองแบบสงสัยว่าอะไรแต่เขาก็ได้ยินที่ทั้งสองคนคุยกัน
“นี่!! ให้ผมไปด้วยสิ!!” มาร์โคขอไปด้วยทันที
“คิกๆ” ทั้งสองคนต่างขำน้องชายตัวเองทันที
โพรทาเลียเดินออกจากพี่น้องแล้วเดินไปหาลิซ่าทันที “พี่ลิซ่าไปด้วยกันไหม?”
“ไปสิ เพื่อจะได้คุยอะไรอีกน่านะ”
“อืม งั้นไปกัน!!” โพรทาเลียกอดแขนพี่ลิซ่าทันที
โพรทาเลียได้ให้พี่ชายนำทางไปยังบ้านของเขาทันที ทั้ง 3 เดินตามโอราอุสไปทันทีระหว่างที่ทั้ง 4 เดินออกไปจากโรงอาหารก็มีบางคนที่อยู่นอกโรงอาหารต่างสงสัยว่าทำไมบ้านแจ็กสันเริ่มมีการไปจับกลุ่มกับเด็กใหม่สองคนกันแน่บางคนที่อยู่กลุ่มเดียวกับนูอัสก็มีความรู้สึกว่ามันต้องมีอะไรระหว่างพวกเขาแน่ๆส่วนนูอัสที่กำลังยืนนิ่งๆเธอกำลังคิดแผนสำหรับในอนาคตไว้จัดการวันเดอร์เลอร์อยู่นั้นเอง เธอคิดแผนต่างๆได้เธอก็ยิ้มที่มุมปากทันทีทางด้านโพรทาเลียพวกเขาเดินทางออกมาไกลจนมาถึงทุ่งสตรอเบอรี่ เธอสงสัยว่าจะไปไหนจนมาถึงโซนที่มีป้ายเขียนว่า‘โซนที่พักอาศัย’ เธอสงสัยว่าตรงนี้คืออะไรโอราอุสพาทั้งสามคนเดินทางจนมาถึงบ้านของเขาโพรทาเลียแค่เห็นตัวบ้านเธอถึงกับตาลุกวาวทันที
“ว้าวววววววววววว!!นี่บ้านของพี่เหรอเนี่ย!!”
“ใช่แล้ว!! อุตส่าห์เก็บเงินั้แ่เด็กจนโตเลยล่ะ”
“นี่ล่ะ โอราอุส ลูกชายคนโตของบ้านแจ็กสันทำอะไรได้หมดทุกอย่างนั้นล่ะ”
มาร์โคมองบ้านพี่อย่างภูมิใจในตัวพี่ชายที่ทำได้ทุกอย่างตัวเขายังทำได้แค่เก็บเงินไปเรื่อยๆ เอง
“สุดยอด!” โพรทาเลียโคตรรู้สึกประทับใจพี่ชายสุดๆ“แบบนี้พี่ก็ย้ายออกจากบ้านที่อยู่ในเมืองสินะ”
“เปล่านะ อยู่ข้างๆ นี้เองนะ” มาร์โคพูดขึ้นทันที
“ข้างๆ! ?” โพรทาเลียหันไปมองมาร์โคมาร์โคชี้ไปบ้านข้างๆ ที่คล้ายๆ กับบ้านของเธอในเมือง “อย่าบอกนะว่า...”
“ข้างๆ บ้านของพวกเรานะ พี่โพร”
“เอ๋!!” โพรทาเลียใทันทีที่ข้างๆคือบ้านของเธอ“ทำไมบ้านเรามาอยู่นี้กัน!?”
“ก็เกิดเื่นิดหน่อยนะทำให้พ่อต้องย้ายบ้านมาอยู่ที่นี้นะ”
“เกิดเื่! ?” โพรทาเลียมองอย่างใทันที“เื่อะไร! ?”
“ก็พวกปีศาจบุกมาที่บ้านนะมาทำร้ายบ้านของเรา ตอนนั้นดีที่พวกเราอยู่กันครบเลยจัดการได้นะ”
“บุกมาที่บ้าน...” โพรทาเลียนึกบางอย่างขึ้นมาทำให้เธอตกอยู่ในวังวนของความคิด
ลิซ่าเห็นรีบเดินตรงไปหาโพรทาเลียทันที “โพร!!”
โพรทาเลียเงยหน้ามองลิซ่าทันที “ตอนนั้น...คงไม่ใช่...”
“ขอโทษนะ...นั้นคือคำสั่งของแซเทิร์น...พวกปีศาจก็ไปจัดการนะ...”
โพรทาเลียอึ้งไปทันที “บ้าบอสิ้นดี!!”
“ทั้งสองคนไม่เป็ไรกันนะ?” มาร์โคถามด้วยความสงสัย
โอราอุสรู้เลยว่าหมายถึงอะไร เขาเดินไปหาโพรทาเลียทันที “โพร...”
โอราอุสย่อตัวลงมองหน้าโพรทาเลียที่ซีดมากๆเหมือนเธอขาดเืไม่มีผิด
“นั้นไม่ใช่ความผิดของน้องนะนั้นเป็ความผิดของแซเทิร์นที่ส่งปีศาจมาทำร้ายพวกเรา แต่ทุกคนปลอดภัยเธอไม่ต้องเครียดอะไรนะ”
“แต่ว่าตอนนั้น!!” โพรทาเลียเริ่มเครียดมากขึ้น
โพรทาเลียนึกถึงเื่ที่แซเทิร์นจะฝึกให้เธอแข็งแกร่งขึ้นแต่เธอไม่ทำตามจนเขาต้องเอาลูกแก้วหนึ่งออกมาแล้วสั่งให้ปีศาจออกไปจัดการครอบครัวเธอตอนนั้นเธอได้เห็นบ้านของเธอพังและครอบครัวาเ็ เธอโกรธมากๆ จึงยอมทำตามแซเทิร์นยอมทำตาม เขาสั่งคนกลับมาทันที
“ถ้าตอนนั้นข้ายอมทำตาม...พวกพี่ๆ น้องๆแล้วท่านพ่อท่านแม่คงไม่ต้องาเ็แบบนั้นจริงๆ” โพรทาเลียรู้สึกเสียใจกับเื่ที่เกิดขึ้น
มาร์โคเห็นพี่สาวมีน้ำตาไหลออกมาทำให้เขาไม่ชอบใจเลยที่ไอ้คนที่จับตัวพี่สาวไป ถึงเล่นลูกไม้แบบนั้นระหว่างที่พวกเขากำลังปลอบโพรทาเลียก็มีใครบางคนออกมาจากบ้านแจ็กสันโอราอุสกับมาร์โคหันไปด้วยความใก่อนจะเห็นคนที่พวกเขาไม่คิดว่าจะกลับมาบ้านแล้ว
“พ่อ!!”
เพอร์ซีย์คิ้วขมวดมองเด็กๆ ทั้ง 4 คนโพรทาเลียไม่กล้าหันไปหาพ่อของเธอเลยจริงๆ ไม่งั้นน้ำตาเธอได้ไหลเพิ่มแน่ๆ
“นึกอยู่ว่าใครกันมาส่งเสียงดังอยู่นอกบ้าน”เพอร์ซีย์พูดขึ้นทันที
โอราอุสกับมาร์โคมายืนอยู่กันเพื่อบังโพรทาเลียที่กำลังร้องไห้อยู่โพรทาเลียรีบเช็ดน้ำตาของตัวเองทันที แต่มันก็ไม่ยอมหยุดไหลสักที
“ขอโทษทีครับ พ่อพอดีพวกเราคุยอะไรกันนิดหน่อยนะ”
เพอร์ซีย์จ้องมองพวกเด็กๆ อย่างนิ่งๆโอราอุสเห็นว่าถ้าอยู่นานๆ คงมีเื่ได้ถามพวกเขาอีกเยอะแน่ๆ
“เอ่อ...งั้นพวกผมขอตัวนะ ไปกันเถอะทุกคนขอโทษทีรบกวนครับ พ่อ”
โอราอุสหันไปหาโพรทาเลียก็จะอุ้มเธอทันทีเขารีบพาทุกคนเข้าไปในบ้านทันที พอเด็กๆ เข้าไปข้างในบ้านโอราอุสแล้วเพอร์ซีย์สงสัยบางอย่างเหมือนเขาเห็นแวบๆ ว่า วันเดอร์เลอร์กำลังร้องไห้อยู่แต่ทำให้ถึงร้องไห้กัน เขาสงสัยจุดนี้มากๆแต่ไม่รู้อะไรเมื่อรู้สึกว่าเด็กคนนั้นร้องไห้เขากับรู้สึกเจ็บที่หัวใจของเขาชอบกลทำไมเขาถึงรู้สึกอ่อนไหวกับเด็กใหม่ที่เขามากัน เพอร์ซีย์ส่ายหัวก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านไปทันที
โอราอุสอุ้มโพรทาเลียเข้ามานั่งที่โซฟาโพรทาเลียยังมีน้ำตาไหลออกมาไม่หยุดทำให้โอราอุสต้องหยิบกระดาษทิชชูไว้ตรงหน้าน้องสาวของเขามาร์โคที่แอบมองข้างนอกดูว่าพ่อเข้าไปในบ้านแล้วเขาก็โล่งใจทันที
“เฮ้อ...ไม่นึกว่าพ่อจะกลับบ้านเร็วกว่าปกตินะเนี่ย”มาร์โคพูดจบเขาหันไปมองพี่สาวที่ยังร้องไห้อยู่เขาถอนหายใจทันทีที่เห็นพี่สาวยังไม่เลิกร้องไห้
ลิซ่าลูบหัวเบาๆเธอรู้ว่าโพรทาเลียนั้นอ่อนไหวแค่ไหนเมื่ออายุเท่านี้โพรทาเลียหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดน้ำตาของตัวเองทันทีมาร์โคมานั่งตรงหน้าของเธอทันที
“นี่พี่...เื่มันก็นานแล้วนะ...พี่ไม่ต้องห่วงหรอกนะว่าพวกเรานะไม่เป็อะไรหรอกนะ หลังจากวันนั้นพวกเราก็มีแต่ต้องฝึกเลยล่ะต้องขอบคุณเหตุการณ์นั้นนะ ทำให้ผมโตขึ้นมาได้ขนาดนี้นะ”
โพรทาเลียที่กำลังร้องไห้อยู่นั้นลืมตาขึ้นมามองน้องชายของเธอก่อนที่เธอจะหยิกแก้มอีกฝ่าย
“อ๊าก!!”
“นายมันน้องชายหรือพี่ชายกันแน่!?” โพรทาเลียจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ชอบใจที่ตัวสูงกว่าเธอ
“ผมเจ็บนะพี่!!” มาร์โคจับมือที่สาวที่จับแก้มเขาอยู่
“งื้ออออออ!!”
โอราอุสที่กลับมาจากครัวก็เห็นพี่น้องกำลังทำอะไรบางอย่าง แต่เขาคิดว่าน่าจะทะเลาะกันแน่ๆ
“ทั้งสองคนไม่ทะเลาะกันนะ!”
พอพี่โอราอุสพูดแบบนั้นโพรทาเลียก็ปล่อยมือจากแก้มของมาร์โคทันที “เปล่าทะเลาะสักหน่อย...”
“เจ็บๆ พี่นี้มือหนักเป็บ้า!!”
โอราอุสวางถาดลงก่อนจะเสิร์ฟบางอย่างที่ทำให้โพรทาเลียเห็นแล้วก็อึ้งไปเลย
“เค้ก...” โพรทาเลียจ้องมองอย่างสนใจ
“ใช่ พี่ทำไว้เมื่อวานนะพอดีไม่รู้จะให้ใครทานดี เลยคิดว่าให้พวกเธอกินดีกว่านะ” โอราอุสวางไว้ตรงหน้าของโพรทาเลียทันที“น้องจะได้หายเศร้าด้วยน่านะ”
โพรทาเลียมองพี่ชายก่อนจะยิ้มให้ “ขอบคุณเ้าค่ะ...”
มาร์โคมองอย่างสงสัย “ผมว่าพี่ต้องกลับมาพูดแบบเดิมได้แล้วนะ”
“มาร์โคตอนนี้ไม่ใช่มาพูดเื่การพูดนะ”
“คร้าบๆ” มาร์โคลุกขึ้นแล้วหยิบจานเค้กแล้วมานั่งที่โซฟาเดียวแล้วนั่งทานเค้กทันที
โพรทาเลียจ้องเค้กก่อนจะหยิบส้อมขึ้นมาตักเค้กแล้วลองกินทันที“อื้อ! อร่อย...”
“ใช่ไหมล่ะ?” โอราอุสมองน้องสาวที่กำลังกินอย่างมีความสุข“เท่านี้ก็ไม่ต้องเศร้าแล้วนะ โพรทาเลียยังอยู่กับพวกพี่ๆ น้องๆ อีกนะ”
โพรทาเลียมองพี่ชายก่อนจะยิ้มให้อีกฝ่าย “ขอบคุณค่ะพี่”
โอราอุสยิ้มแล้วลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ
“อย่างที่พี่โอราอุสพูดไปนะพี่ยังมีพวกผมนะ พวกผมจะปกป้องพี่เอง”
พอโพรทาเลียฟังที่มาร์โคพูดถึงกับขำออกมา “คิกๆ”
“พี่ขำอะไรนะ!!” มาร์โคมองอย่างสงสัยพร้อมกับทานเค้กไปด้วย
“ฉันแค่สงสัยนะ นายนะรู้หรือเปล่าว่าพี่นะมีพละกำลังแค่ไหนนะ” โพรทาเลียกลับมาร่าเริงแล้วเริ่มจะใช้สายตาเ้าเล่ห์ใส่น้องชาย
“อึ้ก!!” มาร์โคมองอย่างเครียดว่าพี่กำลังคิดอะไรอยู่
“พี่ว่าคนที่จะปกป้องใครนะคงเป็โพรทาเลียที่ปกป้องพวกเรามากกว่าน่านะ”
“เอ๋!!” มาร์โคมองพี่ชายอย่างสงสัยๆแล้วหันไปทางพี่สาวของเขา เธอยิ้มออกมามุมปากทันที ทำเอาเขาขนลุกเลยจริงๆ
“แต่ก็สงสัยอยู่อย่างนะ...” โอราอุสพูดขึ้น
“อะไรเหรอเ้าค่ะ?” โพรทาเลียถามขึ้น
“นายนะ มาร์โค!” โอราอุสหันไปถามมาร์โค
มาร์โคหันมามองทันที “อะไรเหรอ?”
มาร์โคหันไปก็กินเค้กไปด้วยโอราอุสก็มองอีกฝ่ายเอาแต่กินเค้กก่อนจะถามขึ้น
“นายมาแย่งโพรทาเลียกินเค้กนี้กลัวกลับบ้านจะไม่ได้กิน เพราะนูอัสแย่งนายกินสินะ”
“อึ้ก!! พี่ก็รู้นี้ว่ายัยนั้นชอบแย่งผมกินนะ”มาร์โคอารมณ์ขึ้นทันที
“มันมีอะไรกันเหรอ พี่โอราอุส”
“อ๋อก็...” โอราอุสกำลังพูดอยู่นั้นมาร์โคก็พูดแซงขึ้นมาทันที
“ยัยปีศาจนั้นชอบแย่งขนมของน้องๆนะสิ ผมเลยไม่ได้ทานขนมเลยสักครั้งนะ”
“แย่จังเลยนะเ้าค่ะ” ลิซ่าที่นิ่งเงียบมานานก็เริ่มพูดทันที
“ท่านพี่ไม่ค่อยพูดเลยนะ เ้าค่ะ”
“ขอโทษนะไม่อยากขัดพี่น้องคุยกันเท่าไรนะ”
“ไม่ต้องเกรงใจหรอก ลิซ่าเธออยู่กับโพรทาเลียมานาน ก็ถือว่าเป็คนในครอบครัวแจ็กสันเหมือนกันน่านะ”
“ครอบครัว...ครอบครัวแจ็กสัน”
“อืมๆท่านพี่ก็เหมือนพี่สาวและแม่ของข้านะ” โพรทาเลียกอดแขนพี่ลิซ่าที่นั่งข้างๆเธอ
ลิซ่ายิ้มออกมาทันทีทำให้โอราอุสที่มองอยู่ถึงกับเคลิ้มไปกับรอยยิ้มของลิซ่าเขาคิดในใจเลยว่าตัวเองจะบาปไหมที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังหลงรักลิซ่าอยู่แต่เขาคงต้องเก็บความรู้สึกไว้ใจ ไม่ให้น้องสาวเขาหาเื่เขาเด็ดขาด รู้สึกโพรทาเลียจะชอบลิซ่ามากๆเป็ใครจะยอมให้คนที่รักไปอยู่กับคนอื่นล่ะนะ
“งั้นมาร์โคก็ทานเค้กเยอะๆ ล่ะกัน”
“อืม! ขอบคุณครับพี่” มาร์โคยิ้มให้โพรทาเลียแล้วทานเค้กต่อทันที
โพรทาเลียจ้องมาร์โค แล้วหันไปมองพี่ชายเธอมองมาร์โคเท่าไรก็นึกว่าพ่อหรือไม่ก็พี่โอราอุส
“นายนี่เหมือนพ่อกับพี่โอราอุสไม่ผิดเลยนะ”
“แหะๆ ก็นะ มีแต่คนพูดแบบนั้นแต่การที่พี่สาวที่ไม่ได้เจอกันนานแบบนี้มาพูด ทำให้ผมเขินยังไงชอบกล” มาร์โคเกาแก้มตัวเองหน่อยๆ
โพรทาเลียเห็นอีกฝ่ายเขินทำให้เธอเขินไปด้วยเลย “เ้าบ้ามาพูดกับข้าแบบนั้น คนเขาก็...”
มาร์โคยิ้มออกมาทันทีที่เห็นว่าพี่สาวเขาเขินกับคำพูดของเขาเขาไม่คิดว่าตัวเองจะยิ้มออกมาได้อีก หลังจากที่เขาเจอแต่เื่แย่ๆในชีวิตตอนเด็กๆ แต่การที่เขาได้เห็นพี่สาวเขาที่เคยทำให้เขายิ้มเขาก็มีความสุขอีก เขาจะไม่ยอมปล่อยให้พี่สาวเขาออกจากครอบครัวเขาไปอีกแน่ๆโอราอุสมองน้องทั้งสองของเขา นี่ละครอบครัวเขาเขาจะไม่ยอมให้ใครมาพรากคนในครอบครัวของเขาไปอีกเช่นเดียวกันโพรทาเลียที่มองน้องชายอยู่ก็หันไปมองพี่ลิซ่าที่นั่งเฉยๆ ไม่แตะเค้กเลยสักชิ้น
“ท่านพี่ลิซ่าไม่ทานเค้กหรือเ้าค่ะ?”
“อ๊ะ ไม่ล่ะ พี่ทานก่อนหน้านั้นแล้วนะ” ลิซ่าปฏิเสธทันที
“เอ๋ ทานก่อนหน้านั้น?” โพรทาเลียสงสัยทันที“หรือว่า...”
โพรทาเลียใช่สายตาหันไปมองพี่ชายของเธอโอราอุสหลบหน้าทันทีโพรทาเลียรู้เลยว่าพี่ชายเธอเอาขนมให้พี่ลิซ่าก่อนหน้าไปแล้วจริงๆ
“พี่ให้ท่านลิซ่าทานก่อนหน้านั้นแล้วจริงๆสินะ”
“แหะๆ ใช่แล้วล่ะ” โอราอุสยิ้มแห้งออกมา
โพรทาเลยจ้องพี่ชายก่อนจะกินเค้กจนหมดไปแล้วถึง 2 ชิ้นมาร์โคที่กำลังคิดมองพี่สาวเขาถึงกับอึ้งกับเค้กที่หายไปแล้ว 2 ชิ้น
“พี่! ทานเร็วเกินไปแล้ว!!”
“หือ?” โพรทาเลียมองเค้กที่หายไปแล้ว2 ชิ้น “ก็ปกตินะ”
“ไม่ปกติเลยนะ พี่นี่เหมือนพี่โฟกัสไม่มีผิด”
“เหมือนก็ไม่แปลกนี้ มาร์โคก็ฝาแฝดกันนี่น่า”
“ก็จริงนะ...” มาร์โคนึกถึงพี่สาวของเขาทั้งสองทันที“นิสัยคงเหมือนกันมากแน่ๆ ยกเว้นแค่พี่โพรทาเลียดูเป็ผู้ใหญ่กว่า”
“แหะๆ” โพรทาเลยเขินที่น้องชม
ลิซ่ากพยักหน้าว่าโพรทาเลียนั้นเป็ผู้ใหญ่มากๆแต่ก็ยังมีความเป็เด็กที่้าให้ผู้ใหญ่ปลอบใจมั้งโพรทาเลียจ้องมองพี่น้องของเธอ เธอมีความสุขกับเวลาแบบนี้ เธออยากใช้เวลาแบบนี้เวลาที่ได้หัวเราะกับทุกคน หลังจากทานเค้กจนหมด พี่โอราอุสอนุญาตให้พวกโพรทาเลียค้างที่นี้ได้มาร์โคได้ยินแบบนั้นเลยขออยู่ด้วยทันทีพี่โอราอุสจัดห้องนั่งเล่นเป็ห้องนอนที่มีฟูกหนาๆ มาวางทันทีโพรทาเลียรู้สึกแปลกๆ ที่ได้มานอนในฟูกสบายๆ แบบนี้ เธอก็นอนลงกับฟูกนุ่มๆ ทันทีเธอรู้สึกเหมือนร่างกายจมไปกับฟูกนั้น เธอทั้งรู้สึกสบายและหัวโล้นไปหมด
“สบายจังเลยยยยย”
“สิ่งที่หนาๆ นี้ ดูนุ่มจังเลยนะเ้าค่ะโอราอุส” ลิซ่ารู้สึกแปลกใจที่ได้ลองัักับฟูกหนาๆนุ่มๆ จนน่านอนมากๆ
“มันคือฟูกนะฉันใช้เวลาที่อยากเปลี่ยนบรรยากาศจากข้างบนห้องนอนนะ” โอราอุสเอาพาพรมและหมอนมา“อยู่ในเกาะนั้น โพรทาเลียคงไม่ได้นอนที่ดีๆ สินะ”
“ค่ะเธอได้นอนในห้องที่โล่งไม่มีของอะไรสักอย่าง นอนบนพื้นหินแข็งนะคะ...อ๊ะ...” ลิซ่าพูดไปแล้วหันไปมองโพรทาเลียเธอก็ใที่โพรทาเลียนั้นหลับไปแล้ว “รู้สึกจะเหนื่อยไม่งั้นคงไม่หลับอย่างสบายใจแบบนี้หรอกนะ”
โอราอุสมองน้องสาวเขาที่หลับอย่างสบายใจ แต่ในใจลึกๆเขากับคิดบางอย่างเกี่ยวกับโพรทาเลียอย่างถ้าเขามีพลังเขาคงช่วยน้องสาวได้ลิซ่ามองอีกฝ่ายเธอรู้สึกว่าเขากำลังคิดบางอย่างอยู่ เธอจับมือเขาก่อนจะพูดขึ้น
“ตอนนั้นคุณยังเด็กถึงมีพลังก็อาจจะโดนลูกหลงได้นะคะ”
“อ๊ะ!!” โอราอุสอึ้งเลยที่อีกฝ่ายเหมือนรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรทั้งสองต่างมองกันและกัน
มาร์โคที่นอนมองทั้งสองคนเขาก็กระแอม 1 ครั้งทันที“อะแฮ่ม!”
ทั้งสองคนต่างสะดุ้งทันที ลิซ่าก็ขอเตรียมตัวนอนทันทีโอราอุสรีบออกมาเตรียมของต่อ มาร์โครู้สึกเลยว่าในหมู่พวกเขาทั้ง 4 ได้มีคู่รักแน่ๆมาร์โคขอนอนหลับทันทีส่วนโพรทาเลียนั้นกำลังนอนหลับอย่างสบายใจแบบไม่เคยสบายใจแบบนี้มาก่อนเวลาผ่านไปจนถึง 4 ทุ่มก็มีเสียงหนึ่งที่คุ้นเคยดังขึ้นมาข้างๆ หูของโพรทาเลีย
“นอนหลับสบายเลยนะ โพรทาเลีย” เสียงนั้นเหมือนกำลังพูดบ่นอะไรโพรทาเลียอยู่"ทำไมกันนะ!!ตอนนั้นน่าจะจัดการยัยปีศาจงูนั้นไปเลยนะ โพรทาเลีย"
โพรทาเลียได้ยินเสียงนั้นเธอขมวดคิ้วทันทีว่าเสียงใครกันแต่มันคุ้นเคยมากๆเธอเลยละเมอพูดออกไป “จัดการไปก็มีแต่ปัญหานี่น่า...”
“แย่ๆ โพรทาเลีย เดียวพลังของเธอจะถดถอยนะต้องฝึกแล้วล่ะ!! ต้องเก่งกว่านี้อีก แต่เธอก็เก่งอยู่แล้วนี่น่า...” เสียงนั้นตอนแรกก็ดูรุนแรงแต่ก็กลับมาเป็เสียงเรียบนิ่งปกติ
“อืมๆ เก่ง...หือ...” โพรทาเลียเริ่มรู้สึกตัวว่าตัวเองเหมือนกำลังคุยกับใครเธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาดู "ฉันคุยกับใครกัน?"
โพรทาเลียขยี้ตาของตัวเองก่อนจะตั้งสติมองว่าใครกันที่เธอกำลังคุยด้วยอยู่เธอหันซ้ายหันขวาจนเห็นคนที่อยู่ตรงข้างๆ หมอนเธอ ขนาดตัวอยู่แค่ 1:2 โพรทาเลียเห็นก็ตาสว่างทันที
“ก็คุยกับฉันไงล่ะ!” คนตรงหน้าโพรทาเลียชี้ที่ตัวเองทันที
“หือ!!” โพรทาเลียเห็นอย่างเต็มตาก็รู้เลยว่าใคร "เฟอร์ร่า!!”
“คิกๆ ใช่แล้วจ้า!” เฟอร์ร่ายิ้มให้โพรทาเลียทันที
จบตอนที่ 12 โปรดอ่านตอนที่13 ต่อไป
1K
