ทันทีที่ประตูปิดลง พายปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้นได้ เธอโผเข้ากอดคุณแม่ที่ยืนรออยู่ด้วยความสับสน
"แม่คะ... พายทำผิดไปแล้ว พายเสียใจ..." พายพรั่งพรูเื่ราวของไนท์ คลิปวิดีโอ และความผิดบาปทั้งหมดออกมา
ภายนอกรั้วบ้าน พัทเตอร์ที่ดับเครื่องรถแอบเดินตามเข้ามาเงียบๆ เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูบ้านที่ปิดไม่สนิท เสียงสะอื้นของพายและคำสารภาพเื่ความสัมพันธ์กับไนท์กรีดลงบนหัวใจของเขาจนขาดวิ่น พัทเตอร์ทรุดตัวลงพิงกำแพงน้ำตาไหลพราก เขาโกรธที่พายโกหก แต่ที่เจ็บกว่าคือเขารักเธอจนแทบคลั่ง
"ทำไม... ทำไมไม่เป็พัทที่เป็คนแรกของพาย" เขาพึมพำก่อนจะกัดฟันขี่รถกลับบ้านด้วยหัวใจที่แหลกเหลว
หลายวันต่อมา พัทเตอร์ยังคงมารับส่งพายตามปกติ แต่บรรยากาศกลับอึดอัดจนน่ากลัว เขาพูดน้อยลง ยิ้มน้อยลง จนพายใจหาย ในใจของพัทเตอร์เหมือนติดอยู่ในถ้ำมืดที่หาทางออกไม่ได้ จนกระทั่งเย็นวันพฤหัสบดีที่หน้าบ้านพาย
"พัท... สุดสัปดาห์นี้มาค้างบ้านพายนะ แม่บอกว่าอยากให้เรามาปรับความเข้าใจกัน" พายพูดเสียงสั่นพัทเตอร์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบาๆ
"ครับ... พัทจะมา"
วันศุกร์ พายขอหยุดเรียนเพื่อพักผ่อนใจ ในขณะที่พัทเตอร์กำลังจะเลิกเรียนคาบสุดท้าย มือถือของเขาก็สั่นรัว ไนท์ส่งข้อความมาพร้อมภาพและคลิปวิดีโอกว่า 20 ไฟล์ ภาพพายที่ไร้ชุดนักศึกษาและท่าทางที่เธอกำลังปรนเปรอไนท์ทำให้พัทเตอร์เืขึ้นหน้าเขาลุกขึ้นเดินตรงไปหาไนท์ที่กำลังนั่งหัวเราะอยู่ในกลุ่มเพื่อน พัทเตอร์ไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขาเหวี่ยงหมัดเข้าเต็มกรามไนท์จนอีกฝ่ายร่วงลงไปกองกับพื้น ก่อนจะเดินสะบัดมือออกไปจากตรงนั้นทันที
ระหว่างขี่รถไปบ้านพาย พัทเตอร์จอดรถข้างทางแล้วเปิดดูรูปพวกนั้นอีกครั้ง เขามองเห็นแววตาที่สับสนและไม่เต็มใจของพาย ความโกรธแค้นค่อยๆ จางลง แต่ความปรารถนาที่ถูกกดทับกลับถูกปลุกขึ้นมาแทนที่ เขาเริ่มจินตนาการว่าหากเป็เขาที่ได้ทำเื่แบบนั้นกับพาย... ความคิดนั้นทำให้เขาวูบวาบอย่างประหลาด
เมื่อถึงบ้านพาย พายวิ่งออกมารับทั้งน้ำตา พัทเตอร์ดึงเธอเข้ามากอดแน่น
"ไม่เป็ไรนะพาย... ไม่เป็ไร พัทอยู่ตรงนี้แล้ว" คำพูดแรกในรอบหลายวันทำให้พายร้องไห้หนักกว่าเดิมด้วยความตื้นตัน คุณแม่ของพายเดินออกมาเห็นภาพนั้น ท่านมองดูแววตาของพัทเตอร์แล้วรู้ได้ทันทีว่าเด็กหนุ่มคนนี้ให้อภัยลูกสาวตนแล้ว
"พัทเตอร์ พาย เข้ามาข้างในเถอะลูก" คุณแม่พูดขึ้นเมื่อทุกคนนั่งลงในห้องรับแขก ท่านจับมือพัทเตอร์ไว้
"แม่รู้เื่หมดแล้ว และแม่ขอบคุณที่พัทเตอร์ยังรักน้อง... แม่ไม่อยากให้น้องไปยุ่งกับคนพรรค์นั้นอีก ต่อไปนี้แม่จะให้พัทดูแลพายอย่างเต็มที่... แม้อนุญาตให้พวกเรามีอะไรกันได้ เพื่อยืนยันว่าพัทคือคนเดียวที่แม่เลือกให้ดูแลน้อง"
หลังจากปรับความเข้าใจกัน บรรยากาศในบ้านก็กลับมาอบอุ่นอย่างประหลาด ทั้งสามคนนั่งดูหนังด้วยกันจนดึก พายเริ่มกลับมายิ้มได้อีกครั้ง แม้จะเป็รอยยิ้มที่ยังมีความกังวลซ่อนอยู่ เมื่อถึงเวลาแยกย้าย พัทเตอร์เข้าพักในห้องที่จัดไว้ให้ ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับห้องของคุณแม่พายพอดิบพอดี
ความเงียบในค่ำคืนนั้นไม่ได้ทำให้พัทเตอร์หลับลงได้ง่ายๆ เขานอนฟังเสียงความเคลื่อนไหวในบ้าน หัวใจยังคงเต้นแรงเมื่อนึกถึงคำอนุญาตของคุณแม่... และภาพในโทรศัพท์ที่ไนท์ส่งมา เขายังคงดูวนเวียนไปมาอีกหลายรอบและจินตนาการถึงพาย
503
