"จ้อยจ๊ะ... เราอยู่ด้วยกันมานานกี่ปีแล้วก็ไม่รู้เนอะั้แ่ตอนที่พี่จุติขึ้นมาบนนี้ใหม่ๆ เ้าก็ยังเป็กระรอกตัวเล็กนิดเดียวแต่พอนับวันเข้า ร่างกายของเ้ากลับแย่ลงเรื่อยๆ พี่จำได้ว่าสมัยก่อนเ้าจะเืกำเดาไหลสักครั้งก็ต้องรอชั่วนาตาปีหรือเป็พันๆ ปีแต่ต่อมามันก็เริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ จากร้อยปี เหลือสิบปี จนเดี๋ยวนี้...แค่ปีเดียวเ้าก็อาการหนักแทบสิ้นใจเสียแล้วร่างกายของเ้าตอนนี้มันเหมือนถังที่รั่วจนเก็บพลังชีวิตไม่อยู่เลยพี่ล่ะกลัวจริงๆ จ้อยจ๋า... กลัวว่าบนดวงจันทร์ที่แสนจะอ้างว้างและเงียบเหงาแห่งนี้ถ้าวันหนึ่งไม่มีเ้าอยู่เคียงข้างพี่แล้ว พี่จะอยู่ต่อไปได้อย่างไร..."
เธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง หยาดน้ำใสๆคลออยู่ที่ดวงตาสวยซึ้งก่อนจะทอดถอนใจยาวเหยียด"มันคงจะเป็ความโดดเดี่ยวที่ทรมานยิ่งกว่าการถูกสาปให้มาอยู่ที่นี่เสียอีก"
แม่นางจันทร์มัวแต่จมดิ่งอยู่กับความรันทดและตัดพ้อต่อโชคชะตาจนไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า กระรอกในอ้อมกอดน่ะตาถลนออกมานอกเบ้าแทบจะหลุดลงพื้นอยู่แล้ว!
'บนดวงจันทร์? ที่นี่คือดวงจันทร์จริงๆ งั้นเหรอ?!'
วินาทีนั้น ภาพความทรงจำกะโหลกกะลาสมัยเรียนที่คุณการันต์เคยไถมือถือหาข้อมูลในโลกเก่าก็ผุดขึ้นมาเป็ชุดๆราวกับสไลด์โชว์ ถ้าลองไปค้นในอินเทอร์เน็ตดู ไม่ว่าจะเป็ตำนานของไทย จีน ญี่ปุ่นหรือชาติไหนๆ ในเอเชีย ต่างก็ระบุไว้เป็เสียงเดียวกันว่าบนพระจันทร์น่ะเป็ที่สถิตของ 'เทพธิดาผู้งดงาม' ที่อยู่คู่กับ 'กระต่ายตำยา' บนวิมานแก้วมณีอันรุ่งโรจน์สวยงามหยาดเยิ้มจนชายทั่วโลกต่างต้องแหงนหน้ามองด้วยความหลงใหล
ดวงจันทร์... ผู้หญิงที่สวยระดับจักรวาล... กระต่าย...และต้นไม้ทิพย์สีทอง... ทุกอย่างมันดูจะประจวบเหมาะกันไปหมด!
"แม่นางจันทร์! หรือว่านี่คือ... เทพธิดาจันทราตัวจริงเสียงจริงที่กูเกิลเคยบอกไว้?!"การันต์แทบจะหัวใจวายตายซ้ำสอง!ไอ้เด็กกำพร้านามสกุลเดรัจฉานที่ในชาติที่แล้วไม่เคยมีแฟนแม้แต่สาวสวยที่เดินผ่านก็ยังไม่เคยแลมองตอนนี้เขากำลังนอนหนุนตักนางฟ้าที่ชายทั่วโลกต่างเฝ้าฝันถึงงั้นเหรอ? ทั้งได้ััผิวนุ่มๆ... ทั้งโดนหอมฟอดใหญ่...แถมตอนนี้ยังได้ซุกตัวอยู่บนขาเรียวสวยที่ทั้งนวลเนียนและหอมกรุ่นคู่นั้นอีก!
ไอ้จ้อยในร่างกระรอกอยากจะแหกปากหัวเราะก้องวิมานให้ฟันหน้าหลุด: 'ฮ่าๆๆ! ชายโสดผู้อาภัพรักกับนางฟ้าที่สวยที่สุดบนดวงจันทร์อันเงียบเหงา!รอให้กระรอกอย่างผมฝึกอาคมจนกลายเป็คนได้ก่อนเถอะโว้ย!ต่อให้เอาตำแหน่งเทวดาชั้นดาวดึงส์หรือวิมานบน์ชั้นไหนมาแลกผมก็ไม่ยอมย้ายไปไหนเด็ดขาด ที่นี่แหละคือ์ของจริง!'
แต่พอหัวเราะสะใจเสร็จเขาก็เริ่มสะกิดใจและสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง...ทำไมที่นี่มันไม่เหมือนในตำนานที่กูเกิลหรือหนังสือเรียนบอกไว้เลยสักนิดล่ะ?
ตามเื่เล่าที่คนทั้งโลกเชื่อกันน่ะ บนดวงจันทร์ต้องมี 'ปราสาทแก้วมณี' ที่หรูหราอลังการระยิบระยับปานเพชรน้ำหนึ่งมีนางฟ้าเทพอัปสรรูปงามคอยร่ายรำพัดวีมีสวนทิพย์ที่เต็มไปด้วยมวลบุปผชาติเบ่งบานสิ! แต่นี่อะไร... พอมองไปรอบๆที่พักดันเป็เพียง 'ถ้ำหิน' โกโรโกโสที่ดูมืดทึมและคับแคบแถมดูเหมือนแม่นางคนสวยจะตกระกำลำบากเสียยิ่งกว่าคนจนในกระท่อมปลายนาบนโลกมนุษย์เสียอีก!
"ปราสาทแก้วที่ว่ามันหายไปไหนหมด? แล้วไหนล่ะไอ้กระต่ายตำยาแสนดีที่ควรจะน่ารักๆ?"
การันต์เริ่มสงสัยหนักขึ้นเรื่อยๆพอเขาลองรวบรวมสมาธิแล้วนึกย้อนภาพไอ้เ้าั์ร่างบึกบึนที่เขาเพิ่งเจอเมื่อครู่นี้ด้วยสติปัญญาของมนุษย์...เขาก็ต้องขนลุกซู่ไปทั้งตัว!
เพราะพอมองสังเกตดูให้ชัดๆ อีกครั้งไอ้เ้าั์ถือขวานเล่มโตนั่นมันไม่ใช่มนุษย์นี่หว่า! แต่มันคือ"กระต่ายั์" ที่ยืนสองขาร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามกำยำเป็ลอนๆ ปานนักเพาะกายที่ฉีดสเตียรอยด์มาเต็มที่หูยาวๆ ของมันพับลู่ลงด้านหลังดูดุดันอำมหิตและในมือกำด้ามขวานเล่มมหึมาที่พร้อมจะจามหัวใครก็ตามที่ขวางหน้าได้สบายๆ
เขาเคยได้ยินบทเพลงหรือคำพังเพยมาั้แ่เด็กว่า 'กระต่ายหมายจันทร์' ซึ่งในนิทานมักจะพรรณนาถึงความรักอันแสนบริสุทธิ์และอาภัพของสัตว์ตัวน้อยที่เฝ้ามองนางฟ้าด้วยความเจียมเนื้อเจียมตัว...แต่ภาพที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้านี้คือไอ้กระต่ายั์ถืออาวุธา! ดูท่าทางมันจะ"หมายจันทร์" จริงๆ นั่นแหละ แต่น่าจะเป็การ 'หมายหัว'หรือจะเอาขวานมาจามวิมานพระจันทร์ทิ้งเสียมากกว่า!ไม่รู้ว่ามันจะหมายจันทร์อีท่าไหนกันแน่แต่นี่มันไม่ใช่กระต่ายตำยาที่แสนจะน่ารักในนิทานที่คนเล่าขานกันแน่นอน!
"ตำนานน่ะมันเื่หลอกเด็กจริงๆ ด้วย... กระต่ายบ้านพี่สิ ตัวเท่าบ้านแถมยังพกขวานอันเท่าประตู! นี่มันผู้ร้ายข้ามแดนชัดๆ!"
ขณะที่เขากำลังมึนตึ้บกับความจริงที่โหดร้ายสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นตัวหนังสือที่เขียนกำกับไว้บนผนังถ้ำด้านหนึ่งตรงที่แม่นางจันทร์มักจะเดินไปขีดเส้นบันทึก...มันเขียนด้วยตัวอักษรขยุกขยิกแบบโบราณว่า: 'ปฏิทินของแม่นางจันทร์'
ซึ่งในบันทึกนั้นระบุไว้ว่า เธอต้องสละ 'ตบะบารมี' และถ่ายทอดอาคมเกือบทั้งหมดในร่างเพื่อช่วยยื้อชีวิตกระรอกอย่างเขาไว้ทุกครั้งที่อาการกำเริบจนเธอเองต้องตกอยู่ในสภาพหน้าซีดเซียว อ่อนแรง และไร้ซึ่งสง่าราศีแบบเทพธิดาทั่วไปภาพนี้มันบีบหัวใจการันต์อย่างรุนแรงจนเขานึกถึง 'คุณปู่เดรัจฉาน'ปู่ผู้มีชื่อและนามสกุลประหลาดแต่กลับยอมสละทุกสิ่งที่เหลืออยู่ในชีวิตเพื่อเลี้ยงดูเด็กขี้โรคอย่างเขามาจนโต
ความซึ้งใจพุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ความหื่นกระหายชั่วคราวการันต์ในร่างไอ้จ้อยจึงค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปคลอเคลียที่มือของเธอเบาๆ เพื่อเป็การปลอบโยน
"อุ๊ย! จะค่ำอีกแล้ว เร็วเข้าจ้อย ไปหาอะไรกินกันเถอะเดี๋ยวพอค่ำกว่านี้จะลำบาก กินเสร็จจะได้รีบมาพักผ่อนนะจ๊ะ"
แม่นางจันทร์ลุกขึ้นบิดี้เีเล็กน้อยก่อนจะเดินก้าวออกจากถ้ำหินไปด้วยท่าทางอ่อนเพลียไอ้จ้อยเห็นดังนั้นก็รีบสะบัดหางพวงสวย คาบกิ่งไม้ถ่านสีดำที่เธอใช้จดบันทึกวิ่งตามเ้านายสาวไปติดๆในใจเริ่มวางแผนสืบหาความจริงอย่างมุ่งมั่นว่า... ทำไมตำนานระดับโลกที่ทุกคนเชื่อถือถึงได้ดูเพี้ยนไปจากความจริงที่เขากำลังเผชิญอยู่ได้ขนาดนี้!
4K
