~ตระกูลหยาน~
ชายหนุ่มบนเก้าอี้กำลังนั่งรอรายงานจากพ่อบ้านที่มันได้ส่งไปลอบสังหารหลี่ชิงหยุน ชายคนนี้คือนายน้อยตระกูลหยาน หยานลี่ มันนั่งรอเป็เวลาครึ่งวันจนตอนนี้ใกล้จะมืดค่ำแล้ว แต่ยังไม่เห็นวี่แววของพ่อบ้านเว่ยและนักฆ่าทั้งสองของมันแม้แต่เงา
"ปัง!"
เสียงเปิดประตูออกมา พร้อมเสียงะโของคนรับใช้ "นายน้อย! แย่แล้ว หยกแห่งชีวิตของพ่อบ้านเว่ย หยานเล่ยและหยานเว่ยแตกเป็เสี่ยงๆแล้ว!"
"เ้าพูดว่าอะไร!?" หยานลี่พูดอย่างตื่นตระหนก
"นายน้อย พวกเขา...พวกเขาตายแล้ว" คนรับใช้รายงานอย่างหน้าซีด
"ไม่มีทาง! เป็ไปได้อย่างไร!? พวกเขาทั้งสามเป็นักสู้ระดับลมปราณทองแล้วพวกตายได้อย่างไร? นี่...มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" หยานลี่เริ่มเหงื่อออกด้วยความหวาดกลัว
พ่อบ้านเว่ย หยานเล่ยและหยานเว่ย เป็คนรับใช้ข้างกายของพ่อของหยานลี่ั้แ่สมัยหนุ่มๆ ตอนนี้ทั้งสามคนตายแล้ว หยานลี่ไม่รู้จะแก้ตัวกับพ่อของมันอย่างไร
"ไอ้สารเลวหลี่ชิงหยุน! ต้องเป็มันแน่ๆ! แต่มันทำได้อย่างไรกัน?" หยานลี่เริ่มโกรธจัด พร้อมจัดเตรียมเพื่อส่งหน่วยลาดตระเวนไปหาเบาะแสว่าพวกเขาทั้งสามตายไปได้อย่างไร
'ตอนนี้ต้องแจ้งข่าวให้ท่านพ่อทราบ ไม่งั้นข้าจะถูกท่านพ่อฉีกเป็ชิ้นๆแน่'
"หยานหยาง ไปเอาหยกสื่อสารมา ข้าจะติดต่อกับท่านพ่อเื่นี้ทันที!" หยานลี่เรียกชื่อคนรับใช้เพื่อให้เขาไปเอาหยกสื่อสารมา
.
.
.
~นอกป่าสนดำ~
ระหว่างทางกลับบ้านหลี่ชิงหยุนและเสิ่นชิงกำลังเดินเล่นอยู่แถวตลาดใกล้ๆกับทางเข้าเมืองอาทิตย์สีชาด
ทั้งสองคนหยอกล้อกันไประหว่างทางและแวะดูร้านขายของใกล้ๆ
"ชิงหยุน เ้ามาจากเมืองเล็กๆนี่งั้นหรือ?" เสิ่นชิงเริ่มสงสัยว่าเมืองเล็กๆเช่นนี้จะให้กำเนิดผู้ที่น่าสะพรึงกลัวอย่างหลี่ชิงหยุนได้อย่างไร
อัจฉริยะเช่นนี้ควรมาจากตระกูลใหญ่ของเมืองหลวงหรือไม่ก็ต้องเป็ราชวงศ์ชนชั้นสูง แถมเขายังมีทักษะระดับลมปราณลึกซึ้งอยู่กับตัว นี่เป็เื่ที่เข้าใจยากจริงๆ
"ถูกต้อง ข้าอาศัยอยู่กับท่านพ่อและคนไม่กี่คนเท่านั้น ตระกูลของของข้าเป็ตระกูลขนาดเล็กๆที่ทำธุรกิจขายยา แม้ว่าข้าจะไม่รู้ที่มาของท่านพ่อ แต่ข้ารู้สึกได้ว่าที่มาของท่านพ่อของข้าต้องไม่ธรรมดา" หลี่ชิงหยุนตอบกลับ พลางเริ่มคิดถึงเื่ของบิดาของเขาในชีวิตที่แล้ว
ชีวิตที่แล้วหลี่หยุนเฟิงซึ่งเป็บิดาของหลี่ชิงหยุน เป็นักปรุงยาระดับสูงอยู่แล้ว แต่อยู่มาวันหนึ่งเขาประสบกับการลอบโจมตีบางอย่าง ร่างกายของเขาจึงอ่อนแอกว่าปกติมาก จนเหลือระดับแค่ลมปราณหยกและไม่สามารถข้ามขั้นไปสู่ระดับลมปราณโลกได้ จนต่อมาเป็เหตุให้เขาและคนในตระกูลทั้งหมดถูกสังหาร!
เมื่อเห็นหลี่ชิงหยุนอยู่ในความคิดและเงียบไป เสิ่นชิงก็เอ่ยปากถามอย่างเป็ห่วงเป็ใย "ชิงหยุน เป็อะไรไป?"
หลี่ชิงหยุนกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง พร้อมกับส่ายหัวเบาๆ "ไม่มีอะไร ข้าแค่คิดเื่ในอดีตนิดหน่อย"
แม้ว่าเขาจะบอกนางว่าไม่เป็ไร แต่ในดวงตาของเขากลับมีความเศร้าหมอง ราวกับว่าเขาผ่าน่ชีวิตที่ยากลำบากมาหลายร้อยปี มันเป็ความเศร้าที่ฝังอยู่ในความทรงจำจากอดีตของเขาเอง
เสิ่นชิงเห็นดังนั้นนางยื่นมือของเอื้อมไปจับมือของหลี่ชิงหยุนอย่างนุ่มนวลเพื่อเป็การปลอบโยนเขาจากความโศกเศร้า แม้ว่านางจะไม่รู้ว่าเขาเศร้าเื่อะไร แต่นี่เป็สิ่งที่นางควรจะทำ
หลี่ชิงหยุนรู้สึกได้ว่ามีมือนุ่มๆและหอมกลิ่นกล้วยไม้มาจับมือของเขาไว้ เมื่อเห็นว่าเป็เสิ่นชิง เขายิ้มอย่างอ่อนหวานให้กับนาง
'ชีวิตที่แล้ว ข้าไม่รู้จักกับความรัก ไม่สนใจความสัมพันธ์ และจมปลักอยู่กับการแก้แค้น แต่ชีวิตนี้ข้าจะต้องรักษาคนที่ห่วงใยข้าเอาไว้ให้ได้ ' หลี่ชิงหยุนตั้งปณิธานกับตัวเองอย่างจริงจัง
"ไปกันเถอะ ใกล้จะถึงตระกูลหลี่แล้ว" หลี่ชิงหยุนชักชวนให้นางเร่งฝีเท้า
. . .
เมื่อเดินจนถึงทางเข้า มีคนรับใช้ตระกูลหลี่ยืนรอต้อนรับเขาอยู่ก่อนแล้ว
"นายน้อยหลี่ ท่านกลับมาแล้ว" คนรับใช้ที่เฝ้าประตูสองคน ทักทายหลี่ชิงหยุนอย่างอ่อนน้อม
หลี่ชิงหยุนพยักหน้า พร้อมหยิบแหวนเก็บของจากกระเป๋าเสื้อยื่นให้กับคนรับใช้ที่เฝ้าประตูทั้งสอง
"พวกท่านทั้งสองรับสิ่งนี้ไป ในนี้มีเงินอยู่ในแหวนวงละ 5,000 เหรียญเงิน และทรัพยากรเพาะปลูกเล็กน้อย... และอีกอย่างขอขอบคุณสำหรับการทำงานหนักของท่านทั้งสอง" หลี่ชิงหยุนยิ้มพร้อมให้ของขวัญเล็กๆน้อยๆแก่พวกเขา
"นี่...นายน้อย สิ่งนี้มันมีค่าเกินไป ข้ารับไว้ไม่ได้" คนรับใช้ตื้นตันใจอย่างมากเมื่อเห็นความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของนายน้อยหลี่
แม้ว่านายน้อยของเขาจะทำเช่นนี้เป็ประจำ แต่พวกเขาก็ยังเกรงใจอย่างมาก
"ไม่เป็ไร แค่เก็บมันไว้ ถ้าไม่้าก็โยนมันทิ้งไป" หลี่ชิงหยุนไม่พูดอะไรต่อหลังจากยัดแหวนเก็บของใส่มือของคนรับใช้ทั้งสองแล้ว เขาเดินเข้าไปในลานบ้านพร้อมกับเสิ่นชิงในทันที
"ขอบคุณมาก นายน้อย" คนรับใช้สองคนขอบคุณอย่างกระตือรือร้น
สายตาที่เสิ่นชิงมองไปทางหลี่ชิงหยุนเริ่มแปลกๆเล็กน้อย ทัศนคติที่มีต่อเขาเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าหลี่ชิงหยุนทำสิ่งนี้อยู่เป็ประจำ
[ เขาช่างเป็สามีในอุดมคติจริงๆ ]
เมื่อตัวรู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เสิ่นชิงหน้าแดงเหมือนลูกพีชสุกทันที
"เสิ่นชิง มาเถอะ เราไปพบท่านพ่อของข้าก่อน" หลี่ชิงหยุนนำทางเสิ่นชิงไปที่ลานส่วนตัวของหลี่หยุนเฟิงในทันที
'อา! เหตุใดเขาพูดราวกับว่ากำลังพาลูกสะใภ้ไปหาพ่อตาเลย' เสิ่นชิงดูอายมากกับคำพูดที่ชวนเข้าใจผิดของเขา
"เสิ่นชิง เ้าเป็อะไรไป? ไม่สบายหรือไม่?" เมื่อเห็นเสิ่นชิงที่กำลังหน้าแดง หลี่ชิงหยุนอดไม่ได้ที่จะถามอย่างเป็ห่วง
"ไม่มีอะไร แค่อากาศร้อนนิดหน่อย" เสิ่นชิงคิดหาข้อแก้ตัวแปลกๆเพื่อตอบเขา
ตอนนี้ใกล้จะมืดแล้ว อากาศจะร้อนได้อย่างไร?
"ท่านพ่อ ข้ากลับมาแล้ว" เมื่อเห็นชายวัยกลางคนจากที่ไกลๆ กำลังนั่งทำอะไรบางอย่าง หลี่ชิงหยุนเดินเข้าไปในลานและทักทายท่านพ่อของเขาทันที
"โอ้? หยุนเอ๋อร์ เ้ากลับมาแล้ว-" ขณะที่หลี่หยุนเฟิงจะได้พูดต่อ เขาสังเกตุเห็นหญิงสาวที่เดินมาพร้อมกับหลี่ชิงหยุน หญิงสาวสวมชุดสีแดงฟีนิกซ์ที่งดงาม บวกกับความงามและท่าทางที่ไม่ธรรมดาของนาง ทำให้หลี่หยุนเฟิงผงะเล็กน้อย
"เอ่อ..หยุนเอ๋อร์ นั่นคือลูกสะใภ้คนใหม่ของข้างั้นรึ?" เมื่อเห็นสาวงามชุดแดง หลี่หยุนเฟิงเริ่มหยอกล้อหลี่ชิงหยุนในทันที พร้อมกับหัวเราะคิกคัก
เมื่อเสิ่นชิงได้ยินเช่นนั้น นางเขินอายอย่างมากจนตัวม้วน พร้อมกับก้มหน้าลงต่ำเหมือนกับท่าทางของหญิงสาวที่เพิ่งเจอพ่อตาเป็ครั้งแรก และมีอาการทำอะไรไม่ถูก
กลับกันเมื่อหลี่ชิงหยุนได้ยิน เขามีเส้นสีดำบนใบหน้าเขาในทันที
800
