หลังจากพายุการสอบปลายภาคผ่านพ้นไปพีทคิดว่า่ปิดเทอมจะช่วยให้เราได้ผ่อนคลาย และบางทีอาจช่วยให้พีทและอันนากลับมาเชื่อมโยงกับมีนาอีกครั้งแต่กลับกลายเป็ว่า่พักยิ่งทำให้ระยะห่างระหว่างพวกเขากว้างยิ่งขึ้น
แชตกลุ่มที่เคยคึกคักตอนนี้เงียบงันจากที่เคยเต็มไปด้วยมุกตลก แผนการ และมีมไร้สาระที่ทำให้พวกเขารู้สึกเชื่อมโยงกันแม้ในเวลานอกโรงเรียน ตอนนี้ข้อความจากมีนากลายเป็สิ่งที่หาได้ยากเธอมักจะอ่านข้อความของพีทและอันนาแต่ไม่ตอบกลับ พลังชีวิตชีวาของกลุ่มค่อย ๆจางหายไป
ส่วนใหญ่การพูดคุยกลายเป็แค่ระหว่างพีทกับอันนาพวกเขาพยายามทำให้มันสนุก ส่งมีม และแชร์เื่เล็ก ๆ น้อย ๆ จากชีวิตประจำวันแต่การขาดหายไปของมีนาก็เป็สิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้
“บางทีเธออาจยุ่งอยู่กับครอบครัว” พีทพูดขึ้นพยายามทำเสียงให้ดูมองโลกในแง่ดี แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัย
อันนาถอนหายใจความกังวลของเธอซึมผ่านทุกข้อความที่ส่งมา เธอเริ่มส่งข้อความส่วนตัวไปหาพีทบ่อยขึ้นระบายความหงุดหงิดและความเศร้าเกี่ยวกับการที่มีนาห่างเหินไป
“นายคิดว่ามีนาลืมพวกเราไปแล้วรึยัง?” เธอถามขึ้นมาน้ำหนักในคำถามนั้นมากกว่าที่พีทคาดคิด
พีทอยากตอบว่าไม่อยากให้ความมั่นใจเธอ แต่ความจริงก็คือ…เขาเองก็ไม่รู้ความเงียบของมีนารู้สึกเหมือนความว่างเปล่าที่เราไม่รู้วิธีเติมเต็ม เขารู้ว่ามันยากสำหรับอันนาท้ายที่สุด เธอกับมีนาเป็เพื่อนกันมานานก่อนที่พีทจะรู้จักพวกเธอสายสัมพันธ์ของพวกเธอควรจะแน่นแฟ้นจนไม่มีอะไรทำลายได้ แต่มันกลับดูเปราะบางมากในตอนนี้
สำหรับพีท่ปิดเทอมเป็่ที่เรียบง่าย เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับงานพิเศษที่ร้านอาหารงานที่เขาทำมาจะครบปีแล้ว มันไม่ใช่งานหรูหราอะไร แต่พีทเริ่มจะชอบมัน ถึงงานจะหนักแต่เขาก็ได้เรียนรู้พื้นฐานการทำอาหารได้บ้างนิดหน่อย
วันหนึ่งขณะที่เขากำลังจัดจานอาหาร พีทคิดขึ้นมาได้ว่า “ฉันชอบทำอาหารแฮะ” มันแปลกดี การหั่นผักหรือจัดอาหารที่ดูเรียบง่ายกลับทำให้เขาสงบลงอย่างไม่น่าเชื่อต่างจากข้าวผัดหรือซุปธรรมดา ๆ ที่เคยทำแค่เพื่อความอยู่รอดไปวัน ๆ
การทำอาหารกลายเป็วิธีที่พีทใช้จัดการกับความรู้สึกคิดถึงมีนาการเคลื่อนไหวที่เป็จังหวะ การจดจ่อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า มันทำให้เสียงรบกวนในหัวเงียบลงได้ชั่วขณะ
วันหนึ่งขณะที่พีทกำลังเตรียมวัตถุดิบในครัว เขาเหลือบมองไปที่โซนรับประทานอาหารและเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอันนานั่งอยู่ที่โต๊ะพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง พีทเดาว่าจะเป็แม่ของเธอการเห็นพวกเธอที่นั่นทำให้เขารู้สึกแปลก ๆเหมือนถูกจับได้ว่ากำลังซ่อนอะไรบางอย่าง ทั้งที่ไม่มีอะไรต้องซ่อนเลย
หลังจากเตรียมงานเสร็จ พีทเดินไปทักทาย“อันนา!” พีทักอย่างไม่บอกไปกล่าว ทำให้เธอสะดุ้งใ
“พีท? นายทำงานที่นี่เหรอ?” เธอถามด้วยความประหลาดใจ
พีทพยักหน้าและหันไปทักทายแม่ของเธอที่ยิ้มตอบอย่างอบอุ่นความเมตตาในรอยยิ้มนั้นชัดเจนจนเขาอดคิดไม่ได้ว่าเธอสวยมาก แต่เขาก็รีบสลัดความคิดนั้นทิ้งไปทันทีด้วยความเก้อเขินหลังจากแนะนำเมนูและพูดคุยสั้น ๆ เขาขอหัวหน้าครัวออกไปพักกลางวันเร็วหน่อยเพื่อจะได้มานั่งกับพวกเธอ
“แม่ได้ยินจากอันนาว่าพีททำงานพิเศษเยอะมากใช่มั้ย?”แม่ของเธอพูดด้วยรอยยิ้ม “เดี๋ยวนี้หาคนขยันแบบนี้ยากนะ”
“ผมเปลี่ยนงานมาหลายที่แต่ที่นี่ผมชอบที่สุด” พีทตอบ “พวกเขายังสอนทำอาหารจริงจังให้ด้วย”
“เห็นไหม ขยันไม่ใช่แค่หาเงินอย่างเดียว” พีทพูดติดตลกพลางหันไปมองอันนาเธอกลอกตาแต่ก็ยิ้มออกมา
หลังจากแม่ของอันนากลับไปเธออยู่ต่อ หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านในขณะที่รอพีททำงานจนเสร็จ เมื่อเขาเลิกงาน พวกเขาตัดสินใจเดินเล่นแถวๆ นั้นด้วยกัน พีทรับรู้ได้ว่าเธอมีอะไรอยู่ในใจ อันนาไม่ใช่คนที่เปิดเผยง่าย ๆแต่เขาเริ่มเรียนรู้ที่จะอ่านสัญญาณเล็ก ๆ อย่างเช่นการก้าวเดินที่ดูลังเลหรือความเงียบที่แปลกไปกว่าปกติ
“มีอะไรก็พูดออกมาเถอะ” พีทถาม
เธอลังเล ก่อนพูดเสียงเบาจนแทบจะกระซิบ“มันทำให้ฉันรู้สึกเศร้า”
“อะไรเหรอ?” พีทถามต่อ
“เหมือนมีนาลืมพวกเราไปแล้ว”เธอยอมรับ
พวกเขาหยุดที่ร้านก๋วยเตี๋ยวและนั่งคุยกันระหว่างมื้อเย็นพีทเห็นได้ชัดว่าสิ่งนี้ทำให้เธอไม่สบายใจมากกว่าที่เขาคิด
“นายก็รู้ใช่มั้ย?” เธอพูด “ฉันรู้ว่าเธอมีแฟนแล้วและมันเป็โลกของพวกเขา แต่เหมือนเธอกำลังทิ้งเราไว้ข้างหลังเหมือนเราเป็คนแปลกหน้า”
คำพูดของเธอกระแทกใจพีทเพราะมันสะท้อนความคิดในหัวของเขาเอง แต่เขาไม่อยากเติมเชื้อไฟให้ความหงุดหงิดของเธอจึงพยายามทำเสียงให้ดูมองโลกในแง่ดี “บางทีมันอาจเป็แค่่แรกของการคบกัน” พีทพูดปลอบใจ“เธอให้ความสำคัญกับเขามากตอนนี้ แต่ปีหน้าเราจะอยู่ด้วยกันตลอดในปีสุดท้าย”
อันนาถอนหายใจสีหน้าของเธอดูผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ก็คงงั้น…” เธอพูดเบา ๆ
หลังจากคืนนั้นอันนาเริ่มแวะไปหาพีทที่ร้านบ่อยขึ้น เธอรอจนเขาเลิกงาน และพวกเขาจะพูดคุยกัน ทั้งเื่ความกังวลและเื่เล็กๆ น้อย ๆ ที่ทำให้พวกเขายิ้มได้ ่เวลาเ่าั้กลายเป็สิ่งที่เขารอคอยที่สุดใน่ปิดเทอมมันเตือนให้เขารู้ว่า แม้ว่าจะสูญเสียบางสิ่งไปกับมีนา แต่เขาก็ยังมี “เรา”ที่คงเหลืออยู่
เมื่อมองย้อนกลับไปพีทเองก็ไม่ได้โทษมีนา เขาเข้าใจว่าทำไมเธอถึงเป็แบบนั้น แต่ลึก ๆ แล้ว พีทก็อดไม่ได้ที่จะหวังว่าเธอจะกลับมาใช้เวลากับพวกเขาให้มากขึ้นและเมื่อปิดเทอมจบลง ความหวังเงียบ ๆ นั้นก็ยังคงอยู่ คอยกระซิบกับตัวเองเบา ๆ ว่าบางที ปีสุดท้ายของพวกเขาอาจพาเรากลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง
1K
