เจียวจ้องมองไปที่ไป๋เซวียนและแยกเขี้ยวของมันออกมา มันคำรามดังสนั่นทั่วูเาจนผู้ที่บริเวณโดยรอบต่างก็อดไม่ได้ที่จะหวาดกลัว
โฮ้กก!!!
เจียวพุ่งทะยานร่างของมันไปทางไป๋เซวียน มันอ้าปากออกมาหมายจะกลืนไป๋เซวียนลงไปทั้งตัว!
"เหอะ! คิดจะกินฉันคนนี้งั้นหรอ หวังสูงเกินไปแล้ว!" ไป๋เซวียนยื่นฝ่ามือออกมาข้างหน้า จนบังเกิดเป็พลังงานฝ่ามือขนาดใหญ่ พุ่งเข้าไปจับที่ตัวของเจียวอย่างแม่นยำและไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้!
โฮ้กก!!!
เจียวถูกฝ่ามือพลังปราณขนาดใหญ่ของป๋าเซียนจับตรึงไว้กลางอากาศ มันพยามดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้นจากการจับกุมของไป๋เซวียน แต่ไม่ว่ามันจะพยายามขนาดไหนตัวของมันก็ไม่สามารถตะหลุดพ้นจากมือขนาดใหญ่ที่สร้างขึ้นโดยไป๋เซวียนได้เลย
"เพียงออกแรงนิดเดียวปีศาจตัวนี้ก็สิ้นท่าแล้ว คนๆนี้เป็ใครกันแน่!"
"ร้ายกาจเกินไปแล้ว ยีงมีคนที่ร้ายกาจแบบนี้อยู่ในเจียงไห่อีกอย่างงั้นหรอ?!!"
"ระดับนี้มันจะต้องเป็ระดับ์ขึ้นไปแน่นอน ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถกำราบเจียวตัวนั้นได้อย่างหมดจดแบบนี้แน่!"
เหล่าฝูงชนตกตะลึงกับการลงมือของไป๋เซวียน เขาเพียงแค่ยื่นฝ่ามือออกมาก็สามารถสยบเ้าปีศาจตัวนี้ได้แล้ว
"พวกนายคิดเหมือนกันกับฉันไหม"เหลียงจิ้งถามผู้นำที่เหลืออีกสามคนด้วยสายตาที่บึกล้ำ
ตอนนี้พวกเขาทั้งสี่คนได้ฟื้นพลังขึ้นมาบ้างแล้ว โชคดีที่ตอนนั้นเจียวไม่ได้คิดที่จะสังหารพวกเขา
"ฉันว่าชายชราคนนี้น่าจะมีระดับพลังระดับ์ขึ้นไปแน่นอน"เซียงกงกล่าวออกมาด้วยท่าทางไม่แน่นอน
"ฉันก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน" ุเ่เห็นด้วยกับเซียงกง คงมีเพียงแค่ระดับ์ขึ้นไปเท่านั้นที่สามารถทำสิ่งนี้ได้!
"ไม่คิดเลยว่าคนระดับนี้จะอยู่ในเจียงไห่ด้วย ฉันไม่เคยได้ยินเื่นี้มาก่อนเลย"ชิงอ้าวกล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่ตึงเครียด คนระดับนี้อยู่ภายในอาณาเขตของเขาแต่เขากลับไม่รู้ตัวเลย แบบนี้มันเสียหน้ากันชัดๆ
พลังระดับนี้ถ้าเกิดว่าอยากเป็ใหญ่ในเจียงไห่คงได้ง่ายดายโดยไม่ต้องพยายามเลย
การดำรงอยู่ของคนผู้นี้สั่นคลอนต่อตำแหน่งมหาอำนาจในเมืองเจียงไห่ของพวกเขา
ทางด้านไป๋เซวียน ในตอนนี้เจียวพยายามดิ้นรนตะเกียกตะกายเพื่อจะให้หลุดพ้นจากการจับกุมของไป๋เซวียน
"ฉันคงไม่สามารถเล่นกับแกได้นานๆมันไม่เช่นนั้นพลังชีวิตจองฉันคงเสียไปอย่างน่าเสียดายเสียดาย ตอนนี้ถึงเวลาจัดการกับแกแล้ว!"ปรากฏจิตสังหารขึ้นมาในแววตาของไป๋เซวียน เขาจ้องไปที่เจียวอย่างเ็า "ถ้าเกิดว่าเเกไม่สังหารมนุษย์ล่ะก็ฉันอาจให้อภัยไว้ชีวิตของแกบ้าง!"
"ตายซะ!!"
ไป๋เซวียนเพิ่มพลังปราณเข้าไปในฝ่ามือจากนั้นเขาก็ค่อยๆบีบเจียวหวังให้เละคามือ
เจียวััได้ถึงแรงบีบมหาศาลที่กำลังบีบตัวมันอยู่ มันพยายามคำรามออกมาด้วยความสิ้นหวัง
โฮ้กก!!!
โพล๊ะ!!
เกิดเป็สายฝนเืตกลงมาบนพื้นดิน ร่างของเจียวถูกพลังงานปราณฝ่ามือของไป๋เซวียนบีบจนเละ
"ตาย..แล้ว!!"
"เ้านั้นมันตายแล้ว"
"เย้!...ตอนนี้พวกเรารอดตายแล้ว!!!"
"ในเมื่อเจียวได้ตายไปแล้ว ถ้างั้น..."
ฝูงชนเมื่อเห็นปีศาจเจียวตายไป ทันใดนั้นสายตาของพวกเขาก็ได้จดจ้องไปยังหญ้าเจ็ดสีอีกครั้ง
พวกเขาคิดที่จะลงมือเพื่อแย่งหญ้าเจ็ดสีอีกครั้ง! เพียงแต่ว่าหลังจากทีพวกเขาก้าวได้เพียงไม่กี่ก้าวร่างกายของพวกเขาก็ไม่สามารถขยับได้เลย ราวกับพวกเขาถูกสะกดด้วยอะไรบางอย่าง
"เด็กน้อยพวกนี้ช่างไม่รู้จักเจียมตัวเอาซะเลย"ไป๋เซวียนกล่าวออกมาในขณะที่เขาเดินไปที่ศพของเจียวเพื่อที่จะเก็บแกนสัตว์ร้ายของมันเอาไว้
ถึงแกนสัตว์ร้ายระดับ์จะไร้ประโยชน์สำหรับเซียนแต่มันก็สามารถเก็บเอาไว้เพื่อให้คนอื่นได้
ฝูงชนที่ขยับไม่ได้นั้นเกิดจากการที่ไป๋เซวียนใช้พลังของเซียนกดดันพวกเขาทำให้พวกเขาเคลื่อนที่ไปไหนไม่ได้
ไป๋เซวียนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญ้าเจ็ดสี เขายื่นฝ่ามือออกมาและดึงหญ้าเจ็ดสีขึ้นมาจากดินด้วยท่าทางที่เรียบงายและไม่แสดงอารมณ์อะไร
ไป๋เซวียนเก็บหญ้าเจ็ดสีเอาไว้ในแหวนมิติของตนเองและไม่รอช้าเขาพุ่งตัวบินทะยานกลับไปในทันที ปล่อยให้คนอื่นที่อยู่ที่นี่พากันจ้องมองไปที่เขาด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน
.......
"ไปกันเถอะ"หลินเทียนเมื่อเห็นว่าไป๋เซวียนเก็บเจ็ดสีเข้าไปในแหวนมิติแล้วเขาก็ไม่มีอะไรที่จะดูอีก เขาทะยานตัวเพื่อที่กลับไปที่มหาวิทยาลัยทันที
"ขอรับนายน้อย" หนิงเหยียนขานรับและบินตามหลินเทียนอย่างเชื่อฟัง
หลินเทียนบินมาได้เพียงไม่เขาก็หยุดลง เขายื่นฝ่ามือออกมาข้างหน้าจากนั้นปรากฏเม็ดยาสีดำบนฝ่ามือของหลินเทียน
หนิงเหยียนที่เห็นหลินเทียนหยุดบงอย่างกระทันหันเขาก็อดๅม่ได้ที่จะสงสัยงุนงงกับการกระทำของหลินเทียน 'จู่ๆนายน้อยคิดจะทำอะไร'
ไม่ต้องรอให้หนิงเหยียนสงสัยนาน หลินเทียนได้ยื่นมาทางหนิงเหยียนจากนั้นก็กล่าวออกมา"นำยานี่ไปให้ชายชราเมื่อกี้นี้"
หลินเทียนออกคำสั่งด้วยเสียงที่ราบเรียบแต่ภายในกลับเต็มไปด้วยอารมณ์ที่เป็ห่วง
"นี่...นายน้อยจะให้เขาทำไมขอรับ"หนิงเหยียนหยิบยาในมือหลินเเละกล่าวถามออกมาด้วยความสงสัย
หนิงเหยียนคุ้นเคยกับยานี้เพราะยานี้มันคล้ายกับยาที่หลินเทียนให้เขากินตอนที่อยู่ภัตคารอาหารชั้นฟ้า 'ทำไมนายน้อย้าให้ยานี่แก่เซียนของตระกูลจี้ หรือว่านายน้อยสงสารมัน หรือนายน้อยอยากได้มันมาเป็บริวารอีกคน หรือว่า...' หนิงเหยียนคิดคำตอบที่น่าจะเป็ไปได้ภายในหัว
"แค่อยากให้"หลินเทียนตอบออกมาด้วยเสียงที่ราบเรียบเช่นเคยโดยไม่เผยอะไรออกมา
หลังจากที่ผ่านการคิดสักพักแล้วหลินเทียนได้ตัดสินใจให้หนิงเหยียนไปให้ยาแก่ไป๋เซวียน ตอนแรกหลินเทียนกะว่าจะให้ยาแก่ทวดไป๋ด้วยมือของเขาเอง เพียงแต่ว่าเขาคิดว่าถ้าเกิดเขาให้ยาด้วยมือของเขาเอง ทวดไป๋คงจะต้องถามเขาแน่ว่าเขาได้ยาตัวนี้มาจากไหน
หลินเทียนี้เีที่จะอธิบายให้ทวดไป เขาเลยสั่งให้หนิงเหยียนนำยาไปให้ทวดไป๋
"ขอรับนายน้อย ผมจะรีบเอาไปให้เขา" หนิงเหยียนหันตัวกลับและเตรียมจะไปให้ยาแก่ไป๋เซวียน
"อ่อ...เดี๋ยวก่อน หลังจากที่นายให้ยาเสร็จแล้วนายจะไปไหนก็ไปได้เลยน่ะ ถ้าเกิดว่าฉันมีอะไรให้ช่วยฉันจะเรียกนายเอง"
"เอ่อ...ครับนายน้อย"
2K
