“นี่เธอ” ชายหนุ่มเรียกขึ้นมาพร้อมกับฉุดดึงแขนเล็กๆของปลายฟ้าเอาไว้
“ผมชื่อภูผา ไม่ใช่ ไอ้เชี้ย”
“คำว่า เชี้ย ไม่ได้หมายถึงชื่อคุณแต่ชั้นหมายถึงนิสัยของคุณ” ปลายฟ้าใช้มือของเธอแกะมือที่เขาดึงแขนเธอไว้ออก
“้าอะไร ไม่รู้จักกันมาก่อนมาทำนิสัยแย่ๆใส่ ้าอะไร”
ภูผาเงียบไปและไม่ตอบคำถามที่เธอถามเพราะเขาเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าเพราะอะไรเขาจึงต้องทำนิสัยแย่ๆต่อเธอทั้งที่ลึกๆในใจของเขาก็ไม่ได้รู้สึกเกลียดเธอด้วยซ้ำ
“เงียบทำไม ทำไมไม่ตอบเมื่อกี้ยังปากดีอยู่เลย”
“หรือสมองคิดไม่ได้”ปลายฟ้าพูดถามขยี้เข้าไปเมื่อเขายังคงเงียบและนิ่งอยู่
“บ้านอยู่ไหน”ภูผาเปลี่ยนเื่ด้วยการถามเธอกลับ
“ถามทำไม”
“ผมถามว่าบ้านอยู่ไหน จะไปส่ง”
“อ๋อที่ทำมาทั้งหมดั้แ่เจอกันครั้งแรกจนตอนนี้ จริงๆแล้วชอบชั้น เหรอ”
“อย่าหลงตัวเองมากนักนี่มันดึกแล้วเธอไม่กลัวอันตรายเหรอ”
“ไม่กลัว ไม่มีอะไรที่ต้องกลัวอีกแล้ว”ปลายฟ้าตอบด้วยน้ำเสียงที่แ่เบาสั่นเครือคล้ายอยากจะร้องไห้แต่เพราะอยู่ต่อหน้าเขาชายหนุ่มที่เธอไม่ถูกชะตา เธอจึงต้องกลั้นเอาไว้
“งั้นมานี่”ภูผาฉุดกระชากปลายฟ้าและเดินกลับมายังรถของเขาที่จอดอยู่ ก่อนจะเปิดประตูรถฝั่งคนนั่งออกและผลักเธอให้เข้าไปนั่งภายในของรถ
ภูผาเดินวนกลับมาขึ้นรถฝั่งคนขับเมื่อเปิดประตูเข้าไปก็แอบแปลกใจที่เธอนั้นไม่โวยวายหรือลงจากรถของเขาแต่กลับนั่งนิ่งเงียบจนน่าแปลกใจ
“แล้วนี่เธอหิวหรือเปล่า”ภูผาถามขึ้นมาระหว่างที่กำลังขับรถอยู่
“หิว”
“แล้วเธออยากกินอะไร”
“บะหมี่สำเร็จรูปสักถ้วย โกโก้ร้อนสักแก้วก็ดี”
“อืม”
หน้าร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง
“นั่งรอก่อนนะ เดี๋ยวลงไปซื้อให้”ภูผาบอกกับเธอเมื่อเขาจอดรถที่หน้าร้านสะดวกซื้อก่อนจะลงจากรถเพื่อไปซื้อของในร้านสะดวกซื้อ
“อ่ะนี่ ได้แล้ว กินซะ”ภูผายื่นบะหมี่สำเร็จรูปและโกโก้ร้อนให้กับเธอที่นั่งรออยู่ภายในของรถ
“เห้ย เธอทำบ้าอะไรของเธอ” ภูผาถึงกับร้องอุทานเมื่อปลายฟ้าสาดบะหมี่และโกโก้ร้อนมาที่ตัวของเขาจนเลอะไปทั้งตัวและเลอะตามเบาะรถของเขา
“หายกันกับการไม่ขอโทษที่เหยียบน้ำกระเด็นใส่ชั้น”ปลายฟ้าพูดจบก็กำลังจะลงจากรถของเขา แต่ก็ไม่ทันที่จะได้เปิดประตูเขาก็ดึงแขนของเธอเอาไว้ ก่อนจะขับรถออกจากหน้าร้านสะดวกซื้อเพื่อไปส่งเธอ
ณ บริเวณหน้าบ้านหลังหนึ่ง
ภูผาจอดรถของเขาหน้าประตูรั้วของบ้านหลังเล็กๆหลังหนึ่งซึ่งมีหญิงสาวเพื่อนสนิทของปลายฟ้ารุ่งยืนรออยู่ก่อนแล้ว
“คุณจะเอาอะไรมาให้มิ้นคะ” เพื่อนสาวของปลายฟ้าเอ่ยถามทันทีเมื่อภูผาเปิดประตูและลงมาจากรถของเขาก่อนจะเปิดประตูฝั่งคนนั่งนั้นออกมา
“ลงมา” ภูผาพูดพร้อมกับดึงกระชากปลายฟ้าที่นั่งอยู่บนรถให้ลงมาจากรถของเขา
“ปลายฟ้า!”เพื่อนสาวของเธออุทานเรียกด้วยความใเมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวของเธอมากับแฟนหนุ่มของตัวเอง
“นี่มันอะไรกัน ฟ้ามากับคุณได้ยังไง”
“ผมเห็นเธอนั่งอยู่ริมทางตอนดึกๆคนเดียวจำได้ว่าเป็เพื่อนคุณเลยเอามาส่งให้”
“ฟ้า แล้วแกไปนั่งทำอะไรทำไมไม่กลับบ้าน”
ปลายฟ้าไม่ทันได้ตอบอะไรเธอก็โผเข้ากอดเพื่อนสาวคนสนิทของเธอทันทีพร้อมกับร้องไห้ออกมา
“ไม่อยากกลับไปที่บ้านแล้ว” ปลายฟ้าบอกเพื่อนสาวด้วยเสียงที่สะอึกสะอื้น
“แกเป็ไร ใจเย็นๆนะ” มิ้นใช่มือของเธอลูบที่แผ่นหลังของเพื่อนสาวเบาๆพร้อมกับพูดปลอบโยน
“ขอบคุณมากนะคะภูผาที่พาเพื่อนมาส่ง”
“ไม่เป็ไร งั้นผมขอตัว”ภูผาพูดจบก็เดินขึ้นรถและขับออกไปด้วยความรู้สึกสงสัยเธอกำลังเสียใจหรือกำลังมีปัญหาอะไรบางอย่าง เขาเพิ่งมีโอกาสได้เจอเธอเพียงสองครั้งแต่กลับมีความรู้สึกห่วงใยเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ฟ้าคืนนี้แกนอนบ้านชั้นนะ” มิ้นพูดจบก็เดินจูงมือปลายฟ้าเดินเข้าไปที่ภายในบ้านของเธอ
20K
