ภายในห้วงจิติญญา
บรึมมมมมมม!!!
ภายในห้วงจิติญญาตอนนี้มีร่างสองร่างที่เหมือดดั่งคนๆเดียวกันกำลังสู้อย่างดุเดือดด้วยทั้งสองที่เหมือนกับคนๆเดียวกันต่างที่ร่างหนึ่งอ่อนโยนกว่าแค่นั้นแต่ก็แฝงไว้ด้วยความเ็าและนิ่งเฉย แต่กลับกันกับอีกร่างที่เป็คนหยาบกระด้าง ป่าเถื่อน โหดร้าย เ็า หามีความเมตตาไม่สายตาแข็งกร้าวดุดัน!....
"เ้า้าอะไร ทั้งที่เราก็เป็คนๆเดียวกัน!...."ร่างจริงกล่าว
"เ้ามันอ่อนแอและใจดีเกินไปเห็นสิ่งที่พวกเขาตอบแทนความทุ่มเทของเ้าหรือยัง!..."อีกร่างกล่าว
"ถึงแม้จะเสียใจแต่อย่างไรข้าคิดว่าพวกเขาคงจะมีเหตุผลบางอย่างถึงทำเช่นนั้น...."ร่างจริงกล่าวอีกครั้ง
"ไม่มีใครหวังดีต่อเ้าหรอกมีแต่คน้าอำนาจและผลประโยชน์จากเ้าทั้งนั้น! ทั้งที่เ้าก็เคยพบเจอมาแล้วนิถึงได้ตายอย่างน่าสมเพชแล้วได้มาอยู่ในที่แห่งนี้แล้วอีกอย่างไม่ใช่เพราะเ้าไว้ใจคนอื่นมากเกินไปหรือไร!...."อีกร่างก็กล่าวตอบอีกครั้ง
หากแต่ถ้าสังเกตุให้ดีๆดวงตาที่มีสีแดงโลหิตนั้นมีแววตาวูบไหวเล็กน้อย ใครจะรู้ว่าถึงจะถูกเรียกว่าด้านมืดหรือจิตมารแต่ที่ทำไปก็เป็การสร้างเกราะป้องกันตัวเองเท่านั้นหาได้้าคิดร้ายร่างต้นไม่เพราะอย่างไรทั้งสองก็คือคนๆเดียวกัน.....
ชิงเซียนร่างจริงนั้นแอบเห็นแววตาวูบไหวนั้น ตนก็คิดได้ว่าถึงจะแข็งแกร่งแค่ไหนต้องมีจุดอ่อนและพยายามคิดว่าทำไมด้านมืดของตนถึงคิดอะไรแต่ในแง่ลบเช่นนั้น แต่ถ้าลองเอาตัวเองย้อนกลับไปคิดในอดีตที่ผ่านมานั้นทั้งโลกที่แล้วกับความทรงจำเก่าของร่างนี้ จะเห็นว่ามีผู้คนมากมายพยายามเข้ามาตีสนิท ทำดี เอาใจใส่ ประจบประแจง สรรเสริญ ยกยอปอปั้น หรือแม้แต่ครอบครัวในโลกเดิมก็ยังทำดีกับเขาเพียงเพราะ้าผลประโยชน์และอำนาจเงินทองที่เขามีเท่านั้น
นางรู้แม้กระทั้งว่าแม้แต่พ่อแม่ก็ไม่มีความจริงใจให้ เห็นตนเป็เพียงเครื่องมือแต่ก็ยอมหลับหูหลับตาไว้ และนั้นคือความกลัวภายใต้จิตสำนึกของนางถึงแม้จะเจอครอบครัวที่ดีแต่ก็ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าจะเป็เช่นนี้ตลอดไป
ในระหว่างที่ชิงเซียนคิดก็ปะทะกับอีกฝ่ายไปด้วย แต่แปลกทั้งที่ปากบอกอยากยึดร่างกายนางแต่กลับไม่ยอมโจมตีจนนางาเ็สักครั้งทำไมกันน๊าา......หรือว่า...
"ถ้าข้ายอมมอบร่างให้เ้าก็พอใช่ไหม?...."ร่างจริงถามออกไปแต่อีกร่างกลับมีอาการชะงักเล็กน้อย
"ชะ ใช่! เพราะเ้ามันอ่อนแอ!"อีกคนตอบกับมาด้วยน้ำเสียงกะตุกกะตักเล็กน้อย แต่ก็ยังปะทะฝีดาบกันไม่หยุดระหว่างการคุยกัน
ชิงเซียนได้เห็นเช่นนั้นยิ้มรับกับคำตอบของอีกตัวตนนึงที่เรียกว่าด้านมืดหรืออาจจะเป็ตัวตนที่ตัวเองสร้างขึ้นมาเพื่อไว้ปกป้องตัวของนางเอง นางเข้าใจทุกอย่างดีแล้วว่าที่ต้องมาอยู่ที่นี่เพราะเหตุใดไม่ใช่เพราะจิตมารอย่างที่ใครเข้าใจ แต่เป็ตัวตนที่จิตใต้สำนึกของแต่ละคนสร้างขึ้นเพื่อจะใข้เป็ทั้งเกราะและอาวุธให้กับตัวเองยามที่มีคนทำร้ายร่างกายหรือจิตใจทำให้รู้สึกผิดหวังหรือถ้าเปรียบกับในโลกของยุควิทยาศาสตร์หรือทางการแพทย์เรียกบุคคลเ่าั้ว่าพวกสองบุคคลิกที่มักสร้างตัวตนไหวปกป้องตัวเองจากภัยรอบข้าง......
"ได้ข้าจะให้เ้าสมดั่งที่ใจเ้าปราถนา....."
"มะ หมายความว่า...."ด้านมืดกล่าวออกมา...
"เ้าก็คือตัวข้า ข้าก็คือตัวเ้า เราสองคนคือคนๆเดียวกันไม่ว่าใครจะได้ร่างนี้ไปแต่เราก็คือหนึ่งเดียวตลอดไป..." กล่าวจบชิงเซียนร่างจริงก็ปล่อยให้ดาบอีกฝ่ายแทงทะทุกลางอกของตน!.......
ฉึก!!!!!
"เ้า!...ทะ ทำแบบนี้ทำไม!"
｡^‿^｡
"ไม่!..ข้าไม่ได้้าแบบนี้ ขะ ข้า...ข้าแค่อยากจะปกป้องเ้า ทำไม....ทำไม....."ด้านมืดพุ่งเข้ามาประคองอีกร่างไว้ด้วยน้ำตาอาบหน้า....
"เราจะมีกันและกันจากนี้แล้วก็ตลอดไป...."ร่างจริงกล่าวด้วยน้ำเสียงแ่เบา....
"ข้าเข้าใจแล้วเราจะอยู่ด้วยกันจากนี้และตลอดไป....."
วาร์ปปปปป~~~~
ภายนอกจิต
วันเวลาผ่านไปหนึ่งปี(ในมิติ)หนึ่งหนุ่มหนึ่งชราคอยเฝ้ามองดูร่างของหญิงสาวที่อยู่ภายในแก้วคริสตัลตลอดเวลาองค์มหาเทพไปๆมาๆระหว่าง์และมิติของชิงเซียนตลอดเพราะตนก็มีราชกิจส่วนมากจึงมีแต่ฮุ่ยหลงเฝ้าดูตลอดเวลาถึงจะปลีกตัวไปทำอย่างอื่นบ้างแต่ส่วนมากก็จะมาเฝ้าชิงเซียนตลอด....
"ท่านว่านายหญิงจะชนะตัวเองได้หรือไม่ขอรับ นี่ก็ผ่านมาเป็ปีแล้วนะขอรับ.....ถ้านางไม่สามารถทำได้ ระ เราจะบอกท่านหลงเทียนอย่างไรดีขอรับ.....อึก!!"ฮุ่ยหลงพูดไปพลางคิดถึงความน่ากลัวของหลงเทียนไป
"เ้าอย่าพูดให้ข้าใจเสียสิ!...ฮุ่ยหลง!....."
"ก็........"ฮุ่หลงยังพูดไม่จบ ปรากฏว่าร่างบางที่เฝ้ารอกลับมีปฏิกิริยาเสียก่อน....
อักก อึกก พรืดดดด
ภาพที่ทั้งสองเห็นยิ่งทำให้ใจเสียเข้าไปอีก! พวกเข้าไม่รู้ว่าภายในมิติจิตเกิดสิ่งใดขึ้นแต่สิ่งที่พวกเขาเห็นนั้นมันทำให้พวกเขากังวลมากพอสมควร เพราะตอนนี้ร่างบางสำลักเืออกมาเป็จำนวนมาก แถมกลางอกยังมีแผลราวกับโดนของมีคมแทงทำให้เืไหลออกมาและดูแล้วไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆอีกด้วย.....
"เราจะทำอย่างไรดีขอรับ!...."
"ทำได้แค่รอ นางเท่านั้นที่จะหยุดมันได้...เพียงนางเท่านั้นฮุ่ยหลง..."
รอเพียงไม่นานรอบร่างบางก็ปรากฏแสงห่อหุ่มร่างทั้งร่างไว้แก้วคริสตัลก็ค่อยๆแตกออกเหลือเพียงร่างที่ลอยเด่นเหนือพื้นดิน นั่นทำให้หลงจินหรือองค์มหาเทพมีสีหน้าที่ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด!....
"นางทำสำเร็จแล้วฮุ่ยหลง! นางทำสำเร็จแล้ว...เหลือเพียงรอเวลาปรับสมดุลร่างกายเท่านั้น..."
"แล้วนายหญิงจะจำทุกอย่างได้หรือไม่ขอรับ...."ฮุ่ยหลงถามออกมาอย่างตื่นเต้น
"ยังฮุ่ยหลง.....ยังต้องรอนางมีความรักที่แท้จริงเสียก่อนหรือรอให้เ้าหลงเทียนทำให้นางเชื่อใจมันและรักมันจนหมดหัวใจอีกครั้งโดยไม่มีการลังเลใดๆ เมื่อนั้นความทรงจำของนางถึงจะปลดผนึกออก......"
"ทำไมถึงเป็เช่นนั้นล่ะขอรับ?"
"เพราะนางขอไว้ก่อนไปเกิดครั้งก่อน เพื่อให้เ้าหลงเทียนพิสูจน์ความรักอีกครั้ง!......"
"ขอรับ"ฮุ่ยหลงตอบรับด้วยเสียงหงอยๆ ได้แต่คิดในใจว่าพวกข้าจะรอท่านกลับมา 'มหาเทพีแห่งดวงดารา'
~8 เดือนผ่านไป~
253
