ปราการหัวใจ_End

        เสียงคลื่นของยามแดดร่มลมตก ดังกระทบฝั่งระลอกแล้วระลอกเล่า ลมทะเลโชยมาประทะต้องเนื้อนวลเนียนละเอียดลออ ของคนที่กำลังนั่งเล่นอยู่ที่ริมชายหาดอย่างเดียวดาย จิตใจและความคิดปล่อยให้ล่องลอยไปกับสายลมที่พัดผ่านมาครั้งแล้วครั้งเล่า

        “พี่ตามหาเราจนทั่วบ้าน ที่แท้ก็มานั่งอยู่ตรงนี้นี่เอง มานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียวน่ะ ฮึ!”

        ก้องภพ เดินตามหา คนธรส จนทั่วบ้านแล้วก็หาไม่เจอสักที ใจหายทั้งกังวลและใจเสีย กลัวว่าหญิงสาวจะหนีหายไปอีก จึงเดินออกมาดูริมชายหาด เห็นร่างบางนั่งหันหน้ามองท้องทะเล ก็โล่งใจ จึงเดินเข้าไปหา และเอ่ยถามหญิงสาวออกไป

        คนธรส นั่งเหม่อลอยคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย จึงไม่รู้ว่า ก้องภพ เดินเข้ามาใกล้ มารู้สึกตัวก็ต่อเมื่อชายหนุ่มได้เอ่ยถามออกมานั้นแหละ

        “พี่ภพ” คนธรส เงยหน้าขึ้นไปมองพร้อมเรียกชื่อชายหนุ่มออกมาเบาๆ

        “ว่าไงล่ะ มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้? นี้ก็เย็นมากแล้ว ลมก็แรงด้วย เดี๋ยวก็ไม่สบายเอาหรอก” ก้องภพ เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับนั่งลงเคียงข้างคนตัวเล็ก ใช้แขนแกร่งคล้องโอบกอดไปยังคอระหง และดึงให้ร่างบางเอียงเข้ามาซบลงตรงอกของตน

        “ก็แค่มานั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ก็เท่านั้นเองค่ะ” คนธรส เอ่ยบอก

        “ดูสิตัวเย็นหมดแล้ว” ก้องภพ ติหนิออกมาเบาๆ อย่างเป็นห่วง

        “รสไม่ได้หนาวสักหน่อยแค่ตัวเย็นเองค่ะ” คนธรส บอกให้คนตัวโตให้หายห่วง เพราะตอนนี้เหมือนว่าชายหนุ่มจะค่อยเป็นห่วงโน้นนี้นั้น เธอมากขึ้นกว่าเดิมจนสังเกตเห็นได้ชัดเจน

        “หนูหนาวไหมครับลูก?” อยู่ดีๆ ก้องภพ ก็เอามือใหญ่ยื่นมาวางลงบนหน้าท้องที่ยังแบนราบอยู่ และเอ่ยถามลูกที่อยู่ในท้อง คนธรส ออกมา

        “ลูกบอกว่าหนาวน่ะ เห็นมั้ย” ก้องภพ พูดเองเออเองทุกอย่าง จนคนในอ้อมแขนแกร่ง เงยหน้าขึ้นไปมองคนพูดอย่างรู้สึกเต็มตื้นในใจเป็นอย่างยิ่ง จนไม่รู้จะพูดกล่าวอะไรออกมา ได้แต่ตื้นตันใจจนน้ำตาคลอหน่วย

        ก้องภพ เห็นคนตัวเล็กในอ้อมแขนแกร่งเงยหน้าขึ้นมามองตน จึงก้มลงจุมพิตที่ริมฝีปากบางจิ้มลิ้มหนึ่งที

        “ไม่หนาวแล้วนะครับ คุณพ่อกอดคุณแม่ไว้แล้ว” ก้องภพ กล่าวชิดริมฝีปากบางจิ้มลิ้ม

        “พี่ภพน่ะ!” คนธรส อายจนหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาทันตาเห็น

        “หิวหรือยัง?” ก้องภพ เอ่ยถามคนตัวเล็กในอ้อมแขนแกร่งเบาๆ

        “ก็นิดหน่อยค่ะ” คนธรส ตอบรับอย่างเสียไม่ได้

        “งั้นเดี๋ยวเราออกไปหาอะไรทานกันดีกว่านะ” ก้องภพ ออกความเห็นพร้อมกับมองหน้าสวยหวานซื้งนั้น ดูว่าหญิงสาวจะเห็นด้วยหรือไม่

        “ก็ดีเหมือนกันค่ะ” คนธรส กล่าวยิ้มๆ ส่งให้

        “โอเค! งั้นเดี๋ยวเราไปกันเลย”

        ว่าแล้วชายหนุ่มก็ปล่อยร่างบางออกจากการโอบกอด แล้วช่วยดันช่วยจับร่างบางให้ลุกขึ้นอย่างถนัด แล้วจากนั้นจึงค่อยลุกขึ้นตาม เมื่อลุกขึ้นได้แล้วก็ยื่นมือใหญ่ไปดึงมือเรียวเล็กมากอบกุมไว้ พาเดินเข้าบ้าน เพื่อเตรียมตัวออกไปรับประทานอาหารเย็นกัน 

๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗๗