ในเวลานั้นไอ้ยศกำลังนั่งกระดกแก้วสุราอย่างสบายใจ บนโต๊ะเต็มไปด้วยจานกับแกล้ม ส่วนบนพื้นเต็มไปด้วยเศษขยะ กับขวดเบียร์หลายขวด พอส้มกับฝ้ายไม่อยู่ ไอ้ยศก็กินเหล้าเป็หลักโดยที่ไม่สนใจเื่อื่นแม้แต่น้อย นี่มันก็วางแผนไว้ว่าพรุ่งนี้จะไปอาศัยอยู่กับเพื่อนสักคน เนื่องจากเงินที่มีนั้นหมดแล้ว ทว่า...
ยังไม่ทันที่มันจะได้ไปก็เกิดเื่ขึ้นมาซะก่อน
“ไอ้ยศ!! ไอ้ลูกเวร!! มึงทำอะไรน้อง!!!!!” เสียงตวาดดังลั่นบ้าน จนแก้วเหล้าไอ้ยศแทบจะหลุดจากมือ และพอมันหันไปเห็นเท่านั้นแหละ ิญญาก็แทบจะหลุดออกจากร่าง
“มะ...แม่!!!”
ใช่แล้ว นวล ผู้เป็มารดาของมันนั้นเอง เธอห้อตะบึงลงมาจากเชียงใหม่ด้วยความโกรธจัด เพราะหลายวันก่อนเธอได้พบกับส้ม และฝ้ายสองลูกสาว ที่ไปหาด้วยท่าทางทุกข์ใจ ตอนแรกไอ้ธงผู้เป็สามีจะมาด้วย ทว่า...นวลห้ามไว้เพราะเธออยากจะจัดการเื่นี้ด้วยตนเอง
“ว่าไงไอ้ลูกเวร มึงทำอะไรน้อง ๆ ทำไมพวกมันถึงร้องห่มร้องไห้ขึ้นไปหากูถึงเชียงใหม่ กูอุตส่าห์ไว้ใจมึง เพราะคิดว่ามึงจะเป็พี่ที่ดีคอยดูแลน้อง แต่ที่ไหนได้กลับทำเหี้ยจนน้อง ๆ มันทนไม่ไหว มึงนะมึง กูจะสรรหาคำมาด่ามึงยังไงดี” นวลพ่นไฟใส่ลูกชายอย่างต่อเนื่องด้วยความโมโหสุดขีด ส่วนไอ้ยศที่เวลานั้นเมาหนักมาก มันก็ได้แต่ก้มหน้านิ่งเงียบ ในหัวมีแต่ความมึนเมา ในหูมีแต่คำด่าของมารดาที่อื้ออึ้งบ่นกันมั่วซั่ว จนฟังไม่ได้ศัพท์
“แม่งเอ๊ย...หนวกหูฉิบหาย คนกำลังแดกเหล้าสบาย ๆ” ไอ้ยศที่เริ่มทนไม่ทนจะบ่นพึมพำเบาออกมา
“เมื่อกี้มึงว่าไงนะไอ้ลูกเวร ไหนมึงพูดใหม่สิ” เหมือนนวลจะได้ยินสิ่งที่ไอ้ยศสบถออกมา แต่ว่าเธอได้ยินไม่ชัด นวลจึงถามเสียงแข็งอีกครั้ง ไอ้ยศที่หมดความอดทน มันก็เลยะเิอารมณ์ออกมาเต็มที่
“เบื่อ!! น่ารำคาญ!! แม่จะมาบ่นอะไรนักหนา ไม่ชอบก็กลับไปซะ กลับไปหาอีสองตัวนั้นซะ แล้วไม่ต้องกลับมาหากันอีก ตัดหางปล่อยวัดยศเลยก็ได้ ไหน ๆ ยศก็ไม่ใช่ลูกรักของแม่อยู่แล้วนี่!” สิ้นคำพูดประชดประชันจากปากของไอ้ยศเท่านั้นแหละ ใบหน้าของนวลก็แดงแปร๊ดด้วยความโกรธที่ถึงขีดสุด เธอเดินปรี่เข้ามาหาลูกชาย ก่อนฟาดหนึ่งฝ่ามือเข้าที่หน้าของมันอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง เพี้ยะ! ไอ้ยศถึงกับหน้าหัน ก่อนที่ความรู้สึกชาแปลบจะแผ่ซ่านไปทั่วแก้มซ้าย ความมึนเมาจากสุราพลันหายไปชั่วขณะ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาไม่ว่ามันจะทำตัวเหลวแหลก ขี้เมา ไม่เอาการเอางานแค่ไหน นวลก็ไม่เคยลงมือตบตีมันเลยสักครั้ง ทว่า....ครั้งนี้เธอกลับ
“แม่...ตบ...กู? แม่ไม่เคยตบกู...แต่วันนี้แม่...” ไอ้ยศนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ราวกับถูกดึงปลั๊กออก
“ได้ ไอ้ลูกเวร ถ้ามึงอยากให้กูตัดหางปล่อยวัดมึงนักงั้นก็ได้ งั้นต่อไปนี้มึงกับกูขาดกัน กูไม่ใช่แม่มึง และมึงก็ไม่ใช่ลูกกู จะไปตายโหงตายห่าที่ไหนก็ไป!!” นวลเอ่ยเสียงแข็ง ก่อนที่เธอจะหมุนกายหันหลัง และเตรียมเดินจากไปอย่างไม่ไยดี ทว่า..ในตอนนั้นเองเื่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น!!
ข้อมือของนวลถูกไอ้ยศพลันพุ่งมาคว้าจับไว้อย่างรวดเร็ว
“โอย!! เจ็บมึงจะทำอะไรกูไอ้ยศ ปล่อยนะ!”
“ปล่อยแน่ แต่เอาเงินกูมาก่อน”
“เงินเหี้ยอะไรไม่มีทั้งนั้น ปล่อยกูเจ็บ!!”
“เงินอะไร? ก็เงินที่มึงสัญญาว่าจะให้กูไง เอามา!!!” ไอ้ยศตวาดเสียงแข็งด้วยความโกรธ บวกกับความเมาที่สั่งสมมานาน ยามนั้นมันเลยเหมือนคนเสียสติที่ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว และไม่สนด้วยว่าผู้หญิงตรงหน้าคือ ผู้เป็มารดา
“เงินอะไรของมึง กูไม่มีทั้งนั้นแหละ ทั้งเนื้อทั้งตัวกู มีแต่นมกับหีมึงจะเอาไหม” นวลตอบประชดเสียงแข็งด้วยความโกรธ ทว่า...ในตอนนั้นเธอไม่ได้รู้เลยว่า สิ่งที่หลุดออกมาจากปากของตนนั้น คือสิ่งที่ผิดพลาดอย่างร้ายแรง
ไอ้ยศพอได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งโมโหมากขึ้นอีกหลายเท่า และพอรู้ว่ายังไงก็คงไม่ได้เงินแน่ ๆ มันก็คิดจะปล่อยนวลไป แต่แล้วความคิดชั่วร้าย สุดอัปรีย์บางอย่างก็พลันผุดขึ้นในสมองอันโสมม
“แม่งเอ๊ย เงินก็อด แถมโดนตัดหางปล่อยวัดอีก แล้วต่อไปกูจะ...หือ? เมื่อกี้แม่บอกว่า...มีแต่นมกับหีงั้นเหรอ...” ไอ้ยศนิ่งคิดก่อนที่มันจะใช้สายตามองสำรวจ ร่างกายของนวลั้แ่โคนขาอวบอัด ขึ้นมาถึงเนินปทุมถันภายในเสื้อแหวกอก คอกว้าง
“อึก...! หุ่นแม่น่าเย็ดฉิบหาย ทั้งขา ทั้งนมเด็ดสัด อีส้ม อีฝ้ายเทียบไม่ติดเลย ตะ...แต่นี่แม่นะเว้ย มึงจะเหี้ยขนาดเอาแม่ตัวเองเลยเหรอวะ”
ไอ้ยศมองไป ก็คิดสับสนไปเรื่อย จนมันมาได้สติอีกทีก็ตอนที่ถูกนวลตวาดใส่เสียงดังใส่
“มองอะไรของมึงไอ้ลูกเหี้ย กูแม่มึงนะ ปล่อยกูได้แล้ว กูจะกลับบ้าน!!”
“อ้าว ๆ ไหนบอกตัดแม่ตัดลูกกันแล้วไง ไหงตอนนี้เรียกแม่เรียกลูกกันอีกแล้วล่ะ” ไอ้ยศยิ้มเ้าเล่ห์ พร้อมทำหน้ากวนประสาท ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“กะ...กูลืมตัว ปะ..ปล่อยกูได้รึยังกูเจ็บ”
“ตอนแรกก็ว่าจะปล่อยล่ะนะแต่...”
“แต่อะไรของมึง”
“แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจล่ะ ไหน ๆ มึงก็ไม่เห็นกูเป็ลูกแล้ว กูก็ไม่จำเป็ต้องเห็นมึงเป็แม่ถูกไหม งั้น...มาเป็อย่างอื่นกันดีกว่า ฮ่า ๆ ๆ ๆ” สิ้นสุดคำพูดกับเสียงหัวร่อชั่วร้ายของไอ้ยศ นวลก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง ทว่า...ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ทันพูดอะไรต่อ ร่างอวบอัดก็ถูกอุ้มช้อนขึ้น ก่อนที่ไอ้ยศมันจะพลันพาเธอเข้าไปในห้องนอน และพอถึงเตียง ไอ้ยศก็โยนร่างของนวลลงไปบนที่นอนอย่างแรง
“อะ....อะ...ไอ้ยศ ไอ้ลูกเวร ไอ้ลูกเหี้ยมึงคิดจะทำอะไร กูเป็แม่มึงนะ!!” เวลานั้นนวลกลัวมาก แต่เธอก็กัดฟันเอ่ยเสียงแข็งออกมาด้วยความโกรธ
“ทำอะไรงั้นเหรอแม่จ๋า? ถ้าอยากรู้นักก็จะบอกให้ ยศก็จะทำกับแม่...แบบเดี๋ยวกับที่ทำกับอีสองตัวลูกรักของแม่ไง ทำแบบถึงพริกถึงขิง ทำจนเสียวจนต้องร้องขอชีวิต ทำจนแม่ลืมไอ้ธงผัวรักไปเลยยังไงล่ะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ” ไอ้ยศะเิเสียงหัวร่อบ้าคลั่งราวกับคนเสียสติ ก่อนที่มันจะพลันพุ่งกระโจนขึ้นมาคร่อมทับร่างอวบอัดของนวล
“หยุดนะไอ้เหี้ยยศ!! มึงเสียสติไปแล้วเรอะ กูแม่มีงนะ” นวลร้องเสียงหลง ทว่า...ไอ้ยศในยามนั้นไม่สนใจอะไรอีกแล้ว มันใช้สองมือ คว้าจับ และกดข้อมือของนวลไว้เหนือหัว ก่อนที่ใบหน้าของมันจะพุ่งลงมาซุกไซ้ซอกคอของเธออย่างหื่นกระหาย นวลพอโดนแบบนั้นก็ดิ้นขัดขืนสุดกำลัง ปากก็ด่าทอหยาบคายไม่หยุด แต่เหมือนยิ่งดิ้นก็ยิ่งเหนื่อย ยิ่งส่งเสียงดังก็ยิ่งเจ็บคอ ทุกสิ่งที่นวลทำไม่อาจหยุดยั้งความเงี่ยนง่านจนหน้ามืดของไอ้ยศได้เลย
“ฮือ ๆ ๆ หยุดสิ กูบอกให้หยุด นี่กูเป็แม่ของมึงนะ” จากคำด่าทอหยาบคาย ค่อย ๆ กลายเป็เสียงสะอึกสะอื้นที่แ่เบา เรี่ยวแรงที่ดีดดิ้นขัดขืน ค่อย ๆ ลดน้อยถอยลง ไอ้ยศเห็นแบบนั้น มันจึงไม่รอช้าที่จะจัดการถอดเสื้อของตนเองออกจนหมด จากนั้นก็ตรงเข้ามาจับนวลแก้ผ้าออกอย่างย่ามใจ และพอนวลไร้อาภรณ์ปกปิดเรือนร่าง ไอ้ยศก็ถึงกับตาค้างในความงดงามตรงหน้า
“โอ้โห รูปร่างแม่น่ากินสุด ๆ ทำดุ้นเอ็นยศผงกหัวงึก ๆ ไม่หยุดเลย นี่เห็นไหม ไอ้ใบ้ตาเดียวยศ มันอยากมุดเข้าหอยแม่แล้ว รับรองถ้ามันได้เข้าไปละก็...แม่จะลืมเอ็นของไอ้ธงไปเลย ฮ่า ๆ ๆ ๆ” พูดจบไอ้ยศก็มือข้างหนึ่ง ตะปบเข้าไปที่โคกสวาทโหนกนูนของนวลเข้าอย่างจัง ก่อนที่มันจะเริ่มใช้ สี่นิ้วถูไถไปมาอย่างแช่มช้า นวลถึงกับสะดุ้งเฮือก และเตรียมจะส่งเสียงกรีดร้องออกมา ทว่า...ไอ้ยศก็ใช้มืออีกข้างปิดปากเธอเอาไว้ซะก่อน เนื่องจากมันเริ่มหนวกหูรำคาญ นวลเลยได้แต่ร้อง อู้อี้ พร้อมน้ำตาที่ไหลพรากอาบสองแก้ม...
จบตอน
9K
