คู่กัด..คู่กัน (จบแล้ว)

        “เลิกเรียนเอิร์ทไปส่งมะ... OK! เลิกเรียนนี้เจอกัน”

        เธอพูดเองเออเองทั้งหมดแล้วหันกลับหลังเดินไปหน้าโรงเรียน จนอีกคนถึงกับยืนอ้าปากค้าง

        “ใครเค้าจะไปกับเธอกัน..”

        เธอพูดเสียงดังใส่อีกคน จนเธอต้องหยุดเดินแล้วหันหน้ามาเล็กน้อยแล้วแสยะยิ้มมุมปากอย่างเ๯้าเล่ห์แล้วเดินต่อไปหาเพื่อนที่ยืนรับไหว้อยู่หน้าโรงเรียน

        “ร้ายนะมึง!!”

        “อะไรรร..พูดไรของมึง!”

        “ก็นั่นไง..พี่คนเมื่อกี้ มึงตั้งใจใช่ป่ะ”

        “เปล่า!! มันแค่อุบัติเหตุ..”

        “ก็มึงตั้งใจดึงพี่เค้าเข้ามาในจังหวะที่สมศักดิ์เดินมาพอดีอ่ะ”

        “พอเลยพวกมึงอ่ะ..โห่ะะะ!!”

        “แล้วคุยไรกันวะ!!”

        “สัส...”

        .

        .

        11:35น.

        เวลาผ่านมาจนใกล้จะเที่ยงผู้คนต่างเดินเพ่นพ่านกันไปทั่วโรงอาหารจนวุ่นวายอย่างกับผู้มดที่แตกรังมันออกมา

        “สงสัยนาคีไม่เข้าจริงๆวะ”

        “ก็ดีแล้วนี่..! สงสัยไปจำศีลอยู่..หน่อยกิจ0.5 สั่งงานอย่างกับ5.0”

        “อย่าให้กูเป็๲ครูนะ อย่าให้เห็นว่ามีลูกเรียนที่นี่ กูจะสั่งงานให้เยอะๆเลย”

        “แค้นสุด..”

        “มึงอย่าลืมนะว่านาคีไม่มีผัว..”

        “ไม่มีผัวหรือไม่มีใครเอากันแน่วะ”

        “ทั้งสองอย่าง..!”

        หลังจากที่พูดจบเพื่อรๆในกลุ่มก็ส่งเสียงหัวเราะกันออกมาเพราะพูดถึงเ๱ื่๵๹ของอาจารย์ผู้สอนที่ไม่เข้าสอนในคาบนี้

        “เออ..! อีเอิร์ทตกลงนี่มึงชอบพี่เค้าใช่ป่ะ!!”

        “เออใช่!!”

        “น่านไง..เอามาเลยมึง500”

        เธอทำท่าชูนิ้วขึ้นห้านิ้วแล้วยิ้มอย่างสะใจที่ชนะพนัน

        “อิห่าา! ไม่ช่วยกูเลยมึง..”

        เธอสบถใส่อีกคนก่อนจะล้วงมือหยิบเงินออกมาจากกระเป๋ากางเกง

        “เอาา...”

        “เอ้าาา!! กูจะไปรู้หรอว่าพวกมึงเล่นบ้าไรกัน ไม่ได้บอกกูสักหน่อยนึง”

        “อ้าวว..แล้วนี่มึงเป็๲อะไร เห็นนั่งเงียบ๻ั้๹แ๻่เมื่อกี้นะ”

        หญิงสาวคนหนึ่งหันไปหาคนนั่งฝั่งตรงข้าม

        “นั่นดิ!! แกเป็๲ไรวะ”

        หญิงสาวอีกคนกล่าวแล้วเขย่าแขนของคนที่นั่งนิ่งเงียบ

        ยัยรีนกล่าวถามยัยมายด์ขึ้นฉันเลยพูดทบมันขึ้นมาอีกคน

        “ฮะ ฮะ ฮะ..อะไรนะ!!”

        “แกเป็๲ไร..”

        “เปล่า เปล่านี่เอิร์ท ฉันไม่ได้เป็๲ไร”

        เธอหันไปมองหน้าเอิร์ทด้วยสายตาที่มีอะไรบางอย่างแฝงอยู่

        “เปล่าอะไรของแกวะฮะ”

        “ฉันแค่คิดอะไรเพลินไปหน่อย..”

        “แล้วไป..”

        ยัยมายด์มองหน้าฉันด้วยสายตาแปลกๆ แต่ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมากหรอก

        .

        .

        .

        หลังจากเรียนจบคาบสุดท้ายฉันรีบกลับบ้านทันที เพราะกลัวว่าจะมีใครบางคนจะตามไปส่งฉันดังที่เขาได้พูดเอาไว้ แต่ทว่าแม่งงง..ที่ไหนได้มันมายืนรอฉันอยู่หน้าโรงเรียนเลย มันจะมายุ่งอะไรกับชีวิตฉันนักหนาฮะ แค่รู้ว่าต้องกลายเป็๲คู่หมั้นมันก็แย่อยู่แล้ว แล้วนี่ยังจะมายุ่งกับชีวิตฉันอีก แต่ยังดีที่ฉันเห็นซะก่อน

        “นี่กลัวฉันจะหนีกลับก่อนงั้นหรอ...คิดถูกแล้วหละ เอาดิ!! รอได้ก็รอไป ฮึฮึ!!”

        เธอพูดกับตัวเองแล้วเดินกลับเข้าไปในโรงเรียนอีกรอบ

        “อ้าวว..ไหนว่ารีบกลับไงมึง!!”

        “พอดีลืมของอ่ะ..เดี๋ยวรีบไปเอาก่อนนะ”

        “ฉันรอมั้ย..”

        “มะ...”

        “เอ้าา..เอิร์ท!”

        “เชี้ยสสสส..”

        ฉันยังไม่ทันจะได้ตอบ มันก็ดันเรียกชื่อของคนที่ฉันไม่อยากเจอมากที่สุด

        “ว่าไงคะ..ยังไม่กลับกันอีกหรอคะ”

        “ยังหรอก!! กำลังจะกลับ..แล้วเอิร์ทมารอใครอ่ะ!”

        “เอิร์ทมารอออ..แล้วนั่นจะไปไหนล่ะ!!”

        เธอพูดยังไม่ทันจบก็ละสายตาไปมองคนที่ยืนหันหลังที่กำลังเดินได้ไม่ถึงครึ่งก้าวด้วยซ้ำ

        “เอิร์ทบอกแล้วไงว่าเอิร์ทจะไปส่งอ่ะ..หื้มม”

        “อ้ออ..ที่แกบอกลืมของคือไม่อยากเจอเอิร์ทใช่ป่ะ ทำไมอ่ะ!!”

        “อีไวท์!! อีห่าา..มึงจะพูดทำไม..”

        เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ

        “ฉันไปก่อนนะ..ไม่อยากอยู่เป็๲ก้างใคร บายย..”

        “ดะ เดี๋ยว..เดี๋ยวสิ!!”

        เธอรีบหันกลับไปเรียกเพื่อน แล้วหยุดนิ่งด้วยท่าทางเงอะๆงะๆ ก่อนจะพูดขึ้นว่า

        “ก็ได้..จะไปส่งจริงใช่มั้ย!! งั้นไปเลย รถอยู่ไหนล่ะ!!”

        ฉันกล่าวกับยัยนั่นก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเ๽้าเล่ห์

        “ทางโน้นน..ยิ้มอะไร”

        “เปล๊าาา!!”

        อะไรฉันเปล่าคิดอะไรนะ แค่อยากยิ้มแบบนั้นเฉยๆเอง

        “รอตรงนี้นะ..เดี๋ยวเอิร์ทจะเข้าไปเอารถ”

        “ได้! รีบไปล่ะ..”

        พิชญาเดินไปเอารถที่จอดไว้ด้านในโรงเรียนแล้วขับออกมา

        “นี่...ขึ้นรถได้แล้ว”

        เธอขับสปอร์ตสีขาวคันใหญ่มาจอดข้างหญิงสาวคนหนึ่งอล้วลดกระจกลง จนคนมองกันทั้งแถบ

        “รถสวยดีนี่!!”

        “แน่นอนสิคะ..”

        เ๽้าของรถคันหรูพูดจบ คนข้างล่างก็เดินขึ้นรถ

        แม่งงง...เดี๋ยวจะเอาให้เข็ดเลยจ้าาา

        “นี่..รุ่นพี่!!”

        “อะไร..”

        “อยากไปที่ไหนก่อนมั้ย..เดี๋ยวเอิร์ทพาไปก่อนไปส่งบ้าน”

        “เอาจริงดิ!! แล้วจะเลี้ยงมั้ยล่ะ..”

        ฉันรีบหันหน้าไปมองยัยนั่นทันที

        “อืมม..เลี้ยงก็ได้!!”

        “งั้น!! ไปห้าง”

        นัทพูดจบแล้วเอิร์ทก็เปลี่ยนเส้นทางมุ่งตรงไปยังจุดหมายทันที

        เฮ้ยย!! อะไรจะง่ายขนาดนั้นวะ เป็๲คนดีจัง!! คราวนี้แหละ..จะได้เห็นฤทธิ์ฉันคอยดู จะเอาให้ไม่กล้าหมั้นเลย เสร็จกู........!! เข้าทางกูพอดีเล้ยย!!

        ไม่ถึง40นาทีฉันก็ขับรถพารุ่นพี่ที่คู่หมั้นของฉันมาถึงห้าง ฉันจึงลงรถไปเปิดประตูให้รุ่นพี่ อยากรู้จัง...รุ่นพี่เค้ากำลังคิดอะไรอยู่ในใจกันนะ

        “ขอบคุณ!!”

        ฉันเดินนำยัยนั่นเข้าไปในห้าง ก่อนจะมองไปรอบๆว่าจะไปทางไหนก่อนดี

        “อยากได้อันนี้จัง!! แต่..”

        ฉันกล่าวแล้วเหลือบตามองยัยนั่นเล็กน้อยแล้วแอบลอบยิ้ม

        “อยากได้ก็ซื้อสิ!! แต่ทำไม..”

        “ไม่ได้เอาบัตรมาอ่ะ!! ไม่เอาดีกว่า..มาเดินเล่นเฉยๆก็ได้”

        “ซื้อเลยสิ!! ก็เอิร์ทรับปากไปแล้วไงว่าเดี๋ยวจ่ายให้..”

        555ไม่รู้ซะแล้ว..ว่าฉันคิดอะไรอยู่โดนแน่คราวนี้ ฮึ่ฮึ่!!

        ฉันหันหน้ากลับไปหายัยนั่นคู่หมั้นที่ฉันไม่เต็มในหมั้นนัก และหน้าฉันเกือบชน ไม่สิ!! ต้องว่าเกือบจูบกับยัยนั่นเลยจะดีกว่าเพราะไม่รู้มันเดินเข้ามาใกล้ฉัน๻ั้๹แ๻่เมื่อไหร่ แล้วทำไมใจฉันตอนนี้มันสั่นๆวะ!!!

        ทั้งสองคนยืนจ้องหน้ากันอยู่นาน จนอีกคนดึงสติกลับมาได้แล้วถอยห่างออกไปนิดนึงแล้วจึงกล่าวขึ้นว่า

        “เอ่ออ...จะซื้อให้จริงๆงั้นหรออ..นึกว่าจะพูดเล่นซะอีก”

        “ใช่!! ถ้ารุ่นพี่อยากได้อะไรก็ซื้อเลย เดี๋ยวเอิร์ทจ่ายเอง..”

        รู้จักฉันน้อยไปซะแล้ววว!! ฮึฮึ

        “ได้....! ขอบคุณนะ”

        เวรกรรมของเธอแล้วแหละที่ได้มาเจอคนอย่างฉันน่ะ รู้มั้ย!!