ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ภายในห้องยิ่งยาระงับฮีทค่อย ๆ สิ้นฤทธิ์ลงไปมากเท่าไหร่ ความรู้สึกที่ยากจะบรรยายนั้นก็ยิ่งแพร่กระจายไปทั่วร่างกายของเฉินอันหลานมากขึ้นเท่านั้น ไล่ตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นไปจรดยันปลายเส้นผม ความรู้สึกเหล่านั้นพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนเฉินอันหลานสามารถรับรู้ได้ถึงแรงราคะที่กำลังปะทุอยู่ภายในร่าง บัดนี้ผิวกายของเขาเริ่มร้อนผ่าวราวกับหม้อต้มน้ำที่กำลังเดือดพล่านอย่างไรอย่างนั้น ร่างกายรับรู้ได้ถึงความร้อนที่แผ่กระจายออกมาจากทุกอณูรูขุมขน...เฉินอันหลานพยายามดิ้นรนสะบัดข้อมือที่ถูกใส่กุญแจล็อกไว้กับหัวเตียงให้หลุดออก ทว่าดิ้นยังไงก็ไม่เป็นผล กลับกันปฏิกิริยาตอบสนองภายในร่างกายของเขากลับยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ เฉินอันหลานแทบไม่กล้าจินตนาการเลยว่าตัวเองจะมีสภาพยังไงต่อไป เวลานี้ในหัวของเขามีเพียงภาพของคนคนเดียวปรากฏอยู่...โอดินชายผู้สามารถทำให้เขาสูญเสียการควบคุมตัวได้เพียงแค่เข้าใกล้อีกฝ่ายฟีโรโมนของอัลฟ่าชั้นสูง กลิ่นอายของผู้ที่กำเนิดในวงศ์ตระกูลสูงศักดิ์ วงแขนแข็งแรงกำยำ ท่าทางที่ดูโหดร้ายขัดกับการเล้าโลมที่แสนนุ่มนวลของเขายามเมื่ออยู่บนเตียงด้วยกัน...ภาพจำที่แสนหอมหวานบนเรือวิกตอเรียทะลักทลายเข้ามาในหัวสมองของเฉินอันหลานราวกับคลื่นทะเลที่โถมเข้าสาดซัด ภาพเหตุการณ์ในทุก ๆ นาที ทุก ๆ วินาที ไหลวนอยู่ตรงหน้าเฉินอันหลานอย่างแจ่มชัด สองร่างที่พัวพันกัน ลมหายใจหอบกระเส่าที่เป่ารดอีกฝ่ายสลับกันไปมา เป็นความรู้สึกที่ยากเกินจะบรรยาย...และทั้งหมดทั้งมวลนั้นกำลังทำให้เฉินอันหลานแทบคลั่งในขณะที่เฉินอันหลานยังคงติดอยู่กับปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกายและภาพความทรงจำผุดพลายที่ยากจะควบคุมอยู่นั้น เสียงฝีเท้าของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง ’ตึก ตึก ตึก ตึก’ทุกจังหวะก้าวย่างกระแทกลงบนหัวใจของเฉินอันหลานอย่างหนักหน่วง ร่างกายของเขาในเวลานี้ปรารถนาจะถูกใครสักคนกอด แต่เมื่อนึกว่าคนคนนั้นคือเหอเหวยปัง ความรู้สึกต่อต้านอย่างรุนแรงก็ปรากฏขึ้นในจิตใจของเฉินอันหลานถ้าหาก...ถ้าหากเหอเหวยปังรู้ว่าเขาเป็นโอเมก้าแล้วบังคับขืนใจให้เขามีความสัมพันธ์กับอีกฝ่าย ชีวิตเขาก็คงจบเห่ไปพร้อมกับเหอเหวยปังนั่นแหละพอมีความคิดแบบนั้นปรากฏขึ้นมาในหัว ภายในใจของเฉินอันหลานก็พลันตัดสินใจได้ในทันที แม้ว่าเวลานี้เขายังไม่พร้อมที่จะตาย แต่อย่างน้อยถ้าเขาตายไปก็จะยังคงสามารถรักษาความบริสุทธิ์และชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลเอาไว้ได้ บางทีเขาอาจได้ไปใช้ชีวิตที่สงบสุขร่วมกับลั่วหยินในโลกหลังความตายก็เป็นได้ ชีวิตนี้ของเขานับว่าไม่น่าเสียดายแล้ว ทั้งที่เขาเอาแต่วิ่งวุ่นอยู่กับงานมาตลอดหลายปี นี่หรือคือสิ่งตอบแทนที่เขาได้รับ? ’ตึก ตึก ตึก ตึก’เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เฉินอันหลานกำหมัดแน่นเฝ้ารอเวลาที่ประตูบานนั้นเปิดออก หลังจากนั้นไม่นานร่างของใครคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้อง คนคนนั้นไม่ใช่เหอเหวยปังที่วางยาเขา แต่กลับเป็นใครอีกคนที่วนเวียนอยู่ในความคิดของเขาตอนนี้...โอดินลานเซลอตเดินเข้ามาในห้อง กวาดตามองคนที่ถูกพันธนาการอยู่บนเตียง สาวเท้าเข้ามาใกล้เตียงมากขึ้นเรื่อย ๆ สายตาก็จับจ้องคนที่นอนอยู่บนเตียงไม่ยอมละระยะเวลาเพียงชั่วครู่ แต่สำหรับเฉินอันหลานนั้นราวกับชั่วชีวิต ร่างกายของเขาปรารถนาการปรากฏตัวของผู้ชายคนนี้ ถึงอย่างไรโอดินก็เป็นอัลฟ่าที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยได้พบเจอมา ทุกท่วงท่า ทุกคำพูดของคนคนนี้เป็นสิ่งล่อใจที่อันตรายสำหรับโอเมก้าในช่วงฮีทเป็นอย่างมาก ทั้งปรารถนาและต้องการ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ยังยินยอมด้วยความสมัครใจถึงกระนั้นเฉินอันหลานก็ยังคงเพียรบอกกับตัวเองด้วยสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่น้อยนิดว่าเขาจะต้องไม่หลงใหลเคลิบเคลิ้มไปกับผู้ชายคนนี้อีก เท่านี้ตระกูลเฉินก็เสื่อมเสียเกียรติมากพออยู่แล้ว นอกจากนี้อีกเรื่องที่ทำให้เฉินอันหลานรู้สึกยอมรับไม่ได้ที่สุดก็คือผู้ชายคนนี้รู้แล้วว่าเขาเป็นโอเมก้าและแน่นอนว่าคำโกหกมากมายที่เฉินอันหลานเคยพูดไปก่อนหน้านี้ก็ต้องถูกเปิดเผยแล้วเช่นกัน เป็นความรู้สึกราวกับเขากำลังเปลื้องผ้าล่อนจ้อน และเปลือยกายอยู่ต่อหน้าผู้ชายคนนี้...ย่ำแย่และน่าอายยิ่งกว่าตอนที่ถูกเหอเหวยปังสัมผัสเสียอีก“แปลกใจเหรอที่เจอฉัน?” ลานเซลอตยืนมองเฉินอันหลานนิ่งอยู่ข้างเตียงดวงตาคู่นั้นทำให้เฉินอันหลานรู้สึกอับอายยิ่งกว่าเดิม พยายามกดข่มความรู้สึกภายในกายให้สงบลง เบนสายตาหลบเลี่ยง ไม่กล้าจ้องมองคนตรงหน้ามากนัก“นายเป็นอะไรกับ...เหอเหวยปัง?”“ไม่ใช่เรื่องสำคัญ” เฉินอันหลานส่งเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา และไม่ยอมพูดอะไรต่อลานเซลอตทิ้งตัวลงนั่งที่ข้างเตียง เขาไม่ได้แตะต้องเฉินอันหลานแต่ฟีโรโมนของอัลฟ่าชั้นสูงที่แผ่ออกมาจากร่างกลับสามารถกระตุ้นประสาทสัมผัสของเฉินอันหลานได้เป็นอย่างดี แทบจะในชั่วพริบตาเดียวที่รูขุมขนทั่วร่างของโอเมก้าเปิดออกกว้างราวกับตัวตนของลานเซลอตเป็นเสมือนยาชั้นดีที่ช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวดของเขา ทำให้เฉินอันหลานรู้สึกสบายตัวอย่างถึงที่สุด“ฉันเอาของมาส่ง”“อะไร?”“เข็มกลัด”พูดจบก็หันไปล้วงเอาเข็มกลัดเพชรที่เฉินอันหลานทำหายบนเรือวิกตอเรียออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท และโดยไม่รั้งรอให้เฉินอันหลานอนุญาต ลานเซลอตก็ถือวิสาสะกลัดมันเข้ากับอกเสื้อของคนที่นอนอยู่ทันที ลำพังแค่ฟีโรโมนของอัลฟ่าชั้นสูงก็เพียงพอให้เฉินอันหลานหลงใหลจนแทบคลั่งแล้ว บวกกับสัมผัสบนผิวหนังตอนนี้อีก ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านทะลุผ่านมาถึงผิวกายภายใต้เสื้อเชิ้ตตัวบางทำเอาเฉินอันหลานใจสั่นอย่างไม่อาจควบคุม สตินึกคิดของเขาค่อย ๆ เลือนรางลงไปทุกที

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 56 เข็มกลัดเพชร

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

ยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 56 เข็มกลัดเพชร

คล้ายกับเรื่องยอดสายลับโอเมก้า [จบแล้ว] ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้