ตอนที่ 6 ชอบจริงไหม
“ นั่นแอน นี่นก”ริตาหันไปมองเห็นแอนกำลังวิ่งมาทางนี้
“พี่นนท์หรือเปล่าคะ จำแอนได้ไหมที่ตอนเด็ก ๆ บ้านเราอยู่ติดกัน”แอนพูดกับชานนท์ไม่สนใจสองสาวที่ยืนอยู่ข้างๆชานนท์
“เดี๋ยวนะคุ้น ๆขอเวลาคิดสักครู่”ชานนท์เองก็รู้สึกคุ้นหน้าเธอจึงยืนมองหน้าแอนชัด ๆ
“พี่นนท์จำพี่พุฒได้ไหมคะพี่พุฒที่เรียนประถมห้องเดียวกันกับพี่ไงคะ”แอนเห็นเขานิ่งนานก็เลยบอกข้อมูลเพิ่ม
“อ๋อ....จำได้แล้ว น้องแอน พุฒพี่ชายแอนแล้วก็พี่ ใช่ ๆ เราสามคนชอบปีนต้นมะม่วงบ้านแอนกันแล้วพี่โดนคุณแม่พี่ทำโทษประจำ แล้วตอนนี้พุฒเรียนอยู่ที่ไหนล่ะ”เขาถามแอนอย่างดีใจที่ได้เจอเพื่อนบ้านที่รู้จักกันมาั้แ่เด็ก ๆ
“พี่พุฒเขาสอบเทียบเอ็นท์ติดหมอตอนนี้เรียนหมออยู่ที่ศิริราชค่ะ”
“อ้อ..ลืมแนะนำให้รู้จักกัน นี่....”ชานนท์รู้สึกตัวก็รีบหันมาทางสองสาวที่ยืนอยู่ด้วย
“ไม่ต้องค่ะพี่นนท์ นกกับริตารู้จักกับแอนดีค่ะเราเรียนอยู่ห้องเดียวกัน”นกรีบพูดขึ้นด้วยเสียงเข้มไม่พอใจ
“ใช่ค่ะ...พี่นนท์แอนน่ะรู้จักยัย...เอ้ย...ริตาเขาดี รู้จักดีมากด้วยค่ะ”แอนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงและสายตาที่ดูถูกริตา
“ดีเลยที่รู้จักกันแล้ว แอนสบายดีไหม”ชานนท์หันไปถามแอนต่อ
“นกไปกันเถอะ ริตาหิวมากเลย ”ริตาชวนนกออกมาจากตรงนั้น
“เออ...หิวเหมือนกัน ไม่อยากอยู่ที่นี่นานหมั่นไส้คนบางคน”นกแขวะแอนก่อนจะเดินออกไปกับริตา
“ริตา รอพี่ก่อน”ชานนท์เรียกริตาไว้ แต่ริตาไม่ฟังรีบเดินออกไป
“พี่นนท์คะ ตอนนี้พี่นนท์อยู่แถวไหนคะแอนไม่ทราบข่าวพี่เลยค่ะ”แอนเห็นชานนท์จะไปกับริตารีบเอามือไปดึงแขนชานนท์ไว้
ชานนท์ได้แต่มองตามริตาไป
“เฮ้ย!!!ไอ้นนท์ ยืนคุยกับสาวที่ไหนสวยเชียว”
“เออ วินมาพอดีเลยว่ะนี่ แอน ตอนเด็ก ๆ บ้านเราอยู่ติดกันเพิ่งมาเจอกันวันนี้ แอน นี่ไอ้วินเพื่อนพี่”
“สวัสดีค่ะ พี่วิน” แอนหันไปทักทายวิน
“แอนพี่ขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนนะมีอะไรก็ให้วินเพื่อนพี่ช่วยนะ”ชานนท์ได้โอกาสรีบบอกแอนทันที
“ วินกูฝากด้วยนะ ไปล่ะ”ชานนท์กระซิบบอกเพื่อน
“พี่นนท์ รีบ ๆมานะคะ”แอนหันไปพูดกับชานนท์
วินรู้ว่าชานนท์ไม่อยากให้แอนตามเขาจึงรีบชวนแอนออกไปที่งานเลี้ยง
“แอน พี่วินว่าเราไปกันเถอะครับ”
***************************************
สองสาวเดินออกมานั่งที่โต๊ะกลางสนาม
“นกเรานั่งตรงนี้ดีไหมอากาศเย็นสบาย”ริตาบอกเพื่อนก่อนจะนั่งลงอย่างหงอย ๆ
“เอาสิ...”นกนั่งลงตามเพื่อน
ริตารู้สึกไม่สนุกกับเสียงเพลงเสียงดนตรีเพราะยังนึกถึงเสียงของแอนกับพี่นนท์ที่คุยกันอย่างสนิทสนม
นักเรียนเตรียมทหารคนหนึ่งเดินเข้ามาหานก ก่อนจะทักขึ้นมา
“นั่นนกหรือเปล่า เรา มด ไง จำเราได้ไหม”
“เฮ้ย!!!ไอ้มดแกจริงๆ หรือวะจำไม่ได้เลย แมนเต็มตัวเลยว่ะเรานึกว่าแกจะเป็แต๋วซะอีก หล่อว่ะ”นกเข้าไปตบที่ไหล่เพื่อน
“นกก็ยังห้าวเหมือนเดิมเลยนะ"
“ เออ...แนะนำให้รู้จักกันนี่ริตาเพื่อนเราเอง”
“สวัสดีค่ะ”ริตาทักทายเพื่อนนก
“ริตา นั่งคนเดียวได้ไหมขอไปเม้าท์กับไอ้มดหน่อยไม่ได้เจอกันนานมากเลย”
“ได้สิ ไม่ต้องห่วงเราหรอก ไปเถอะ”
เมื่อนกเดินออกไป ริตายิ่งนั่งเหงามากกว่าเดิมจึงได้แต่นั่งเหม่ออยู่คนเดียว ไม่อยากเดินไปไหนเลย
**********************
“ริตา....ริตา....”
“พี่นนท์” ริตาหันไปตามเสียงเรียก
พี่นนท์ใส่ชุดนักเรียนเตรียมทหารเต็มยศ แตกต่างจากชุดนักกีฬา ทำให้ริตามองชานนท์ตาไม่กระพริบเหมือนโดนมนต์สะกดผู้ชายตัวสูง หุ่นนายแบบกับชุดพอดีตัว ใบหน้าที่เกลี้ยงเกลา ขาวสะอาด รอยยิ้มที่ทำให้ริตาใจเต้นแรง กับกลิ่นโคโลนญ์ที่เพิ่งอาบน้ำมาใหม่ๆ ริตาแทบหยุดหายใจ เธอไม่เคยได้อยู่กับหนุ่ม ๆคนไหนใกล้ ๆแบบนี้เลย เพราะไม่คิดที่จะมีแฟน เธออยากตั้งใจเรียนอย่างเดียว
“ริตา รอพี่นานไหม พี่ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดมาใหม่แล้วกลัวริตาจะเหม็นเหงื่อพี่น่ะ”ชานนท์ยิ้มให้สาวน้อย
“มะ...ไม่นานค่ะ”ริตาพูดแทบไม่เป็คำ
“นกล่ะ”
“นกเจอเพื่อนเก่าที่นี่ก็เลยขอไปคุยกับเพื่อนค่ะ”
“พี่ว่าเราไปหาอะไรกินกันดีไหมพี่ยังไม่ได้กินอะไรเลยั้แ่เที่ยง”ชานนท์เอามือลูบที่ท้อง
“ดะ...ได้... ค่ะ”
ชานนท์เห็นริตาแล้วแอบอมยิ้มกับท่าทางเขินอายที่น่ารัก
“ริตา ชอบกินอะไร”
“ริตา กินได้หมดแหละค่ะตอนนี้ก็เริ่มหิวแล้วตอนเที่ยงมัวแต่เตรียมตัวมาที่นี่ก็เลยไม่ได้ไปโรงอาหาร”
“อ้าว....ริตาไม่บอกพี่จะได้หาอะไรให้กินก่อน มานี่เร็ว”
ชานนท์รีบจูงมือริตาไปที่ซุ้มอาหาร ริตาพยายามดึงมือน้อยๆ ของตัวเองออกมาด้วยความรู้สึกเขินอาย ชานนท์เห็นริตาได้แต่แอบอมยิ้มกับตัวเองและยิ่งอยากแกล้งริตามากกว่านี้แต่ก็กลัวริตาโกรธจึงได้ปล่อยมือเธอ และคอยเดินข้าง ๆ ระวังไม่ให้คนมาเบียด
“พี่นนท์คะ ริตารู้แล้วคะว่าเราจะกินอะไรดี”
“อะไรเอ่ย ?”เขาเอียงหน้าหล่อมาหาเธอ
“หมูสะเต๊ะค่ะ ของโปรดริตาเลยค่ะ”
“ริตารู้ไหมพี่กำลังจะพาริตามาที่ซุ้มนี่แหละ พี่ชอบกินมาก ป้าทำอร่อยด้วย”
“คุณนนท์ ๆ”เสียงเรียกชานนท์มาจากซุ้มอาหาร
“สวัสดีครับป้าอิ่ม หอมจังเลยครับ”ชานนท์เดินเข้าไปที่ซุ้มป้าอิ่ม
“ป้ามองหาคุณนนท์อยู่ค่ะนึกว่าลืมป้าแล้ว พาใครมาด้วยคะ ป้าไม่เคยเห็นคุณนนท์พาใครมาแบบนี้เลย แฟนหรือคะ” ป้าอิ่มกระซิบถามเบา ๆ
“ไม่ใช่แฟนครับป้า รู้จักกันวันนี้ ชื่อริตา มาจากโรงเรียน.....”ชานนท์รีบบอกกับป้ากลัวริตาไม่ชอบ
“ริตาครับ นี่ป้าอิ่ม เป็คนที่ทำหมูสะเต๊ะที่อร่อยที่สุดในเมืองไทยเลยครับ”
“สวัสดีค่ะป้าอิ่ม” ริตายกมือไหว้ป้า
“โอ๊ย แม่คุณไม่ต้องไหว้ป้าหรอกค่ะ ป้านะเป็แค่ลูกจ้างที่นี่”
“ไม่เป็ไรจ๊ะป้าหนูเห็นป้าแล้วคิดถึงแม่ค่ะ กลับบ้านทีไรแม่จะทำหมูสะเต๊ะให้กิน ของโปรดหนูเลยค่ะ”ริตายิ้มให้ป้า
“เหมือนคุณนนท์เลย ชอบมากหมูสะเต๊ะ ป้าจะเอาให้เยอะ ๆ รายนั้นกินจุค่ะ ”
ริตาหันไปมองชานนท์
“เสร็จแล้วค่ะ”ป้าอิ่มยื่นหมูสะเต๊ะมาให้
“ ขอบคุณครับ/ขอบคุณค่ะ”
“พี่ถือเอง ริตาแขนเจ็บอยู่ไมใช่หรือ”ชานนท์รีบแย่งมาถือเอง
“ริตาหายเจ็บแล้วค่ะ ช่วยกันถือดีกว่า”
“ไม่ได้ครับ...พี่ถือเอง ริตาไปนั่งเล่นที่สวนดอกไม้ไหม”ชานนท์แย่งมาถือเองจนได้ก่อนจะพาริตาไปที่สวน
“ได้ค่ะ ริตายังคิดอยู่ว่าจะแอบออกไปเดินเล่นที่นั่นอีก”
ชานนท์พาริตาเดินลัดเลาะไปตามทางเล็ก ๆที่มีแต่สวนดอกไม้ริตายิ่งเพลินกับสองข้างทาง
“ถึงแล้ว เรานั่งเล่นแถว ๆนี้นะริตา”
“ค่ะ”
“ริตา...”
“คะ คะ”
“เป็อะไรหรือเปล่า พี่เรียกเบา ๆริตาก็ใ”
“ริตา ...เอ่อ...คือ...ริตา”
“ริตา มานั่งตรงนี้ก่อน”
ริตานั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดียวกันกับชานนท์ด้วยอาการประหม่าชานนท์เห็นก็รู้ว่าเป็เพราะอะไรจึงได้แต่อมยิ้มกับความอ่อนเดียงสาของริตา
“ริตากลัวพี่นนท์ใช่ไหม”เขาถามเธอขึ้นมา
“อื่ม...”ริตายอมรับกับเขา
“ริตาไม่เคยไปเที่ยวไหนสองต่อสองกับผู้ชายใช่ไหม”
“อื่ม...”
“ริตายังไม่มีแฟนใช่ไหม”
“อื่ม... เอ่อ...ไม่...ไม่ใช่ ”
“ริตา...ริตาครับ เงยหน้าขึ้นมาพูดกับพี่นนท์ก่อนนะคนดี”
ชานนท์จึงขยับเข้าไปใกล้ ๆ ริตา เชยคางริตาขึ้นมาขนตาเรียวงอนที่ช่วยให้ดวงตาคู่นั้นดูกลมโตน่ามอง
“ริตา...พี่ไม่ได้คิดจะเข้าหาริตาเหมือนผู้ชายคนอื่นๆ เราสองคนเป็พี่เป็เพื่อนกันนะ เรายังเรียนหนังสือกันอยู่ พี่ไม่ได้จะมาปุบปับจีบอะไรริตา พี่อยากเห็นริตาที่สดใสน่ารัก และสนุกกับงานเลี้ยง ตกลงไหม”เขารีบบอกกับริตาก่อนที่เธอจะไม่กล้าคุยกับเขาอีก
“ค่ะพี่...พี่นนท์”ริตาพูดขึ้นด้วยเสียงอันแ่เบา ชานนท์จึงรีบดึงมืออกมา
“ริตากินหมูสะเต๊ะกันเถอะพี่หิวจะแย่แล้ว”ชานนท์รีบพูดขึ้นและส่งหมูสะเต๊ะให้ริตา
“อร่อยมากเลยค่ะ พี่นนท์”
“อร่อยก็ต้องกินเยอะ ๆเราน่ะผอมมากเลยรู้ไหม”
“ค่ะ”
“พี่เอายาแก้ปวดมาให้ริตากินยาก่อนนะ คืนนี้จะได้ไม่ปวดแผล”
“ขอบคุณค่ะ”
“ริตาดูซิพระอาทิตย์กำลังตกดิน สวยไหม”
“สวย...สวยมาก ขอบคุณพี่นนท์มากนะค่ะ ริตาไม่คิดว่าตัวเองจะมีโอกาสได้มานั่งชมพระอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้าแบบนี้”
ดวงอาทิตย์ที่กำลังเริ่มจะลาลับขอบฟ้าตัดกับสายน้ำที่สงบนิ่งทำให้เห็นเงาที่สะท้อนเปล่งประกายแสงออกมา เก้าอี้สีขาวพนักพิงฉลุลายดอกไม้ตั้งเด่นอยู่กลางสวนดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอม มีแสงไฟสลัว ๆจากโคมไฟเล็ก ๆ ที่เปิดเอาไว้รอบ ๆบ่อน้ำ สายลมเย็น ๆ พัดมาเป็ระยะ ๆทำให้ริตารู้สึกผ่อนคลายลง
“ริตา พี่ขอโทรหาริตาบ้างได้ไหนวันไหนพี่ออกจากโรงเรียน พี่จะขอให้ริตาเลี้ยงข้าวพี่บ้าง ได้ไหมครับ"
“ได้ค่ะริตาจะได้ตอบแทนพี่นนท์บ้างแต่วันหยุดริตาทำงานพิเศษนะคะอาจจะมีเวลาไม่มากนัก"
“ได้ครับ วันไหนริตาว่างพี่จะไปหานะ”
“พี่นนท์คะเรากลับเข้าไปที่งานเถอะค่ะใกล้ได้เวลากลับโรงเรียนแล้ว”ริตาพูดขึ้นขณะที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน
“ครับผม”ชานนท์อยากจะคุยกับริตาอีก
เขาไม่เคยคุยกับผู้หญิงคนไหนได้นาน ๆ หรือคุยแล้วสบายใจ แต่กับริตาเขาพูดได้ทุกเื่ ไม่มีเื่ช้อปปิ้ง ไม่มีเื่ดูหนัง ไม่มีเื่ซื้อกระเป๋าใบไหนดี ริตาไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆที่เข้ามาหาเขา หรือว่าเราจะชอบริตาจริงๆ
1K
![คุณหนูโอเมก้ากับเบต้าคนสวน [โอเมก้าxเบต้า]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753970660_9338693.webp)
![จอมใจท่านแม่ทัพ [Yaoi,จีนโบราณ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1594950742_80574421.webp)