"จื่อรั่ว เป็เ้าจริงด้วยเหตุใดจึงมานอนอยู่ที่แล้วนี่เ้าแต่งชุดอะไรดูประหลาดยิ่งนัก" มะนาวลืมตาตื่นขึ้นด้วยเสียงเรียกจากใครบางคนหากแต่นั่นไม่ใช่ชื่อของเธอ
"เอ่อ....พวกคุณเป็ใคร" เธอมองไปรอบๆ ตัวมีกลุ่มคนที่ยืนจ้องมองมายังเธอแต่การแต่งตัวดูแปลกจากที่เคยเห็น
"เ้าไปอยู่ไหนมา ดูสิจากไปเสียนานจนจำพวกเราไม่ได้เสียแล้วรู้หรือไม่ยายของเ้าเป็ห่วงเ้ามากเลยนะ กลับมาก็ดีแล้วยายของเ้าจะได้มีคนดูแลตอนนี้นางก็ป่วยอยู่ด้วย" หญิงผู้หนึ่งพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอตั้งสติได้แล้ว
"ยาย?" มะนาวได้แต่งุนงงเธอไม่มีญาติที่ไหนทำไมคนพวกนี้ถึงบอกว่ามียายเป็ห่วงอีกเสื้อผ้าที่ใส่ยังเหมือนกับในซีรี่ส์ หรือว่าในป่าแห่งนี้เขาจะมาถ่ายทำซีรี่ส์กันคนเหล่านี้ก็อาจเป็ตัวประกอบเขากำลังซ้อมบทกันอยู่หรือเปล่า
"ข้าจะพากลับบ้านยายของเ้าต้องดีใจมากแน่ๆ ที่เ้ากลับมา" มะนาวลุกขึ้นอุ้มเ้าส้มขึ้นเดินตามหญิงวัยกลางคนผู้นั้นไปจนกระทั่งถึงบ้านหลังหนึ่งขนาดไม่ใหญ่มากนักที่ปลูกแยกออกมาไกลจากบ้านหลายๆ หลัง
"ถึงบ้านเ้าแล้วเข้าไปหายายของเ้าสิ" หนึ่งในคนกลุ่มนั้นเอ่ยขึ้นเมื่อพวกเขาพาเธอเดินมาหยุดยังหน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งดูค่อนข้างทรุดโทรมมากเพราะขาดการดูแลมาเป็เวลานาน
"อ๋อ..ยายของข้า" เธอเออออตามที่คนพวกนั้นกล่าวและปล่อยให้เ้าส้มได้ลงไปเดินเองก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปในบ้านอย่างช้าๆ พบยายเฒ่าที่แก่ชรามากแล้วนอนบนเตียงอยู่ภายในห้องเล็กๆ เพียงลำพัง
"ใครน่ะ จื่อรั่วเป็เ้าจริงๆ หรือเ้าหายไปไหนมาเหตุใดไม่ส่งข่าวมาบ้าง" ยายเฒ่าหลานอียิ้มอย่างดีใจเมื่อได้เห็นใบหน้าของเธอก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก
"ท่านยายข้าไม่ใช่หลานสาวของท่าน" มะนาวปรี่ตัวเข้าไปประคองยายเฒ่าอย่างรวดเร็วก่อนจะเอ่ยขึ้น
"เ้าพูดอะไรข้าไม่ได้แก่จนสายตาฝ้าฟางขนาดนั้นหรอกนะ" ยายเฒ่าหลานอียังคงมั่นใจในสายตาของตัวเอง
"ท่านดูดีๆ ข้าไม่ใช่หลานสาวของท่าน" เมื่อยายเฒ่าหลานอีเพ่งมองดูใบหน้าของเธอใกล้ๆ ก็ต้องใ นางไม่ใช่จื่อรั่วเหตุใดนางถึงมีใบหน้าที่คล้ายกันราวกับเป็คนเดียว
"ข้าขอโทษทำไมเ้าถึงได้มีใบหน้าคล้ายหลานสาวข้านัก"
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันท่านคงคิดถึงหลานสาวของท่านมากเลยใช่ไหม" เธอพยายามหาเหตุผลที่พอจะเป็ไปได้
"นางบอกกับข้าว่าจะเดินทางไปขายสินค้าที่ในเมืองหลวงหลังจากนั้นนางก็ไม่กลับมาอีกเลย" ยายเฒ่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้นจนมะนาวต้องรีบปลอบ หากเป็เธอก็คงรู้สึกแบบเดียวกับนางเมื่อคนที่รักจากไปไม่มีข่าวคราวไม่รู้ว่าเป็หรือตาย
"ท่านยายไม่เป็ไรมากใช่ไหม" ยายเฒ่าหลานอียกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลออกมาก่อนเงยหน้าขึ้นมองมะนาวอีกครั้ง
"ข้าไม่เป็ไรแล้วนี่เ้าเป็ใครมาที่นี่ได้อย่างไรกัน"
"ก็พวกชาวบ้านกลุ่มหนึ่งเห็นข้านอนอยู่ในป่าก็เลยพาข้ามาหาท่าน นี่ท่านป่วยอยู่หรือเดี๋ยวข้าไปต้มยาให้ท่านนะ" มะนาวมองหาห้องครัวก่อนจะเดินเข้าไปก่อไฟเพื่อต้มยา นี่เธอต้องมาใช้ชีวิตแบบนี้จริงๆ หรือมันล้าสมัยชัดๆ ไม่อยากจะคิดเคยดูแต่ในซีรี่ส์ที่นางเอกทะลุมิติมาอยู่ในยุคโบราณแต่กลับไม่คิดว่าเธอเองก็มีชะตากรรมเช่นเดียวกับนางเอกซีรี่ส์มะนาวได้แต่คิดแล้วจึงถอนหายใจเฮือกใหญ่
"ก็เป็ธรรมดาของคนแก่ นี่เ้าไม่กลับบ้านกลับช่องหรืออย่างไร"
"ข้าไม่รู้จะไปที่ไหนข้าไม่มีบ้านให้กลับหรอกท่านยาย" ไม่ว่าเธออยู่ที่ไหนเธอก็ไม่มีบ้าน
"ไม่มีบ้านแล้วเ้าจะไปนอนที่ไหนล่ะนังหนู เอาอย่างนี้ข้าอยู่เพียงลำพังหากเ้าไม่รังเกียจข้าอยู่กับข้าซะที่นี่ก่อนก็ได้หากเ้าคิดออกว่าจะไปที่ไหนต่อค่อยว่ากัน" ยายเฒ่าหลานอีนึกเอ็นดูมะนาวขึ้นมาจึงอยากให้นางอาศัยอยู่ที่นี่
"ขอบคุณท่านยายมากเลยจ้ะ เช่นนั้นท่านนอนพักเถอะเดี๋ยวข้าจะไปทำข้าวต้มให้ท่านก็แล้วกัน" ที่นี่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรเ้าส้มก็จะได้มีบ้านอยู่ด้วยแถมยังมีพื้นที่ให้เธอได้เลี้ยงแมวอีกด้วย ก่อนเธอจะมองหาเ้าส้มที่เดินไปมาอย่างซุกซนเพราะไม่คุ้นชินกับบ้านหลังนี้เพียงไม่นานมันก็วิ่งพรวดเข้าไปใต้เตียงยายเฒ่าหลานอีก่อนจะคาบหนูตัวใหญ่ออกมาจากใต้เตียงเดินเข้ามาหามะนาวก่อนจะวางหนูตัวนั้นให้เธอ
"เ้าส้มแอบไปจับหนูที่ไหนมาเนี่ย"
"แมวของผู้ใดกัน ทำไมรู้ความเยี่ยงนี้"
"แมวของข้าเองท่านยาย ข้าขอเลี้ยงมันที่นี่ด้วยได้ไหม" มะนาวตอบก่อนจะเอ่ยขออนุญาตแล้วจึงเดินออกไปทำข้าวต้มให้ยายเฒ่า
"ขอบใจมากนะนังหนู" แม่เฒ่าหลานอีเอ่ยขอบคุณด้วยรอยยิ้ม อย่างอ่อนโยน ั้แ่ที่หลานสาวของนางหายตัวไปทำให้นางต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวมาตลอด
"ไม่เป็ไรจ้ะยาย ท่านนอนพักเถอะ" หลังจากที่ยายเฒ่านอนพักมะนาวก็ได้สำรวจภายในครัว จากนั้นจึงได้เดินออกไปสำรวจรอบๆ บ้านโดยมีเ้าส้มเดินตาม ห่างออกไปไม่ไกลทางด้านหลังเป็สวนผักเล็กๆ ที่ตอนนี้ผักเริ่มเหี่ยวเฉาเพราะขาดน้ำและการดูแล
"เ้าส้มเดินเล่นอยู่แถวๆ นี้นะอย่าไปไกลนักล่ะ"มะนาวหันมาบอกกับเ้าส้มที่เดินตามหลังมาซึ่งมันก็เหมือนจะเข้าใจสิ่งที่เธอบอก เธอเดินสำรวจโดยรอบบริเวณบ้านของยายเฒ่าก่อนจะมาหยุดที่แปลงปลูกผักเธอจึงจัดการรดน้ำให้ทั่วเสร็จแล้วก็กลับเข้ามาทำอาหารในครัว
"เสื้อผ้าของเ้าเหตุใดถึงได้แปลกประหลาดเช่นนี้ ในห้องพอจะมีชุดของหลานสาวข้าอยู่บ้างเ้าไปเลือกดูว่าใส่ได้หรือไม่" เมื่อเธอทำข้าวต้มเสร็จจึงได้ยกเข้ามาให้ถึงในห้องก่อนยายเฒ่าจะเอ่ยบอกเมื่อมองดูชุดที่เธอใส่แล้วก็ต้องขมวดคิ้ว
"ขอบคุณยายมากจ้ะ"
"เ้าชื่อว่าอะไรข้าจะได้เรียกถูก"
"ชื่อมะนาวจ้ะ" ชื่อของเธอดูแปลกประหลาดสำหรับยายเฒ่ามาก
"ทำไมชื่อของเ้าถึงได้เรียกยากเช่นนี้ข้าเรียกเ้าว่า จื่อรั่วก็แล้วกันเพราะหน้าตาของเ้าเหมือนหลานสาวข้ามากผู้คนจะได้ไม่สงสัยเวลาเ้าออกไปข้างนอก" ยายเฒ่าหลานอีให้เหตุผล
"จื่อรั่ว ตามใจยายเลยจ้ะข้าขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะ" พูดจบมะนาวก็เดินเข้าไปในห้องตามที่ยายเฒ่าหลานอีบอกก่อนจะเปิดหีบที่ใช้เก็บเสื้อผ้าและเลือกชุดที่พอจะใส่ได้เพียงสองสามชุดจากนั้นจึงได้ออกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
22K
