ผมขยับตัวขึ้นซ้อนเบาะหลังซูหลันอีกรอบ คราวนี้ผมจงใจเบียดเป้ากางเกงที่ตุงเปรี๊ยะเข้ากับร่องก้นของเธอจนแนบสนิท ซูหลันสะดุ้งจนรถส่าย แต่เธอก็พยายามประคองแฮนด์ไว้
"เรฟ... มัน... มันเบียดกันเกินไปมั้ยจ๊ะ? ข้าปั่นลำบากนะ" เธอถามเสียงสั่น พลางพยายามถีบลูกบันได
ผมหัวเราะในลำคอพลางเอื้อมมือทั้งสองข้างไปโอบรอบเอวเธอ แต่แทนที่จะจับเอว ผมกลับเลื่อนมือลงไป "กุมเป้า" ของเธอผ่านกระโปรงผ้าป่านบางๆ ทันที!
"อ๊ะ! เรฟ! เ้าทำอะไรน่ะ!" ซูหลันร้องลั่น ขาเธอหยุดปั่นจนรถเกือบคว่ำ
"นิ่งไว้ซูหลัน! นี่แหละคือบททดสอบสมาธิขั้นสูง!" ผมทำเสียงเข้มขรึมเหมือนอาจารย์ผู้ทรงวิชา "การปั่นจักรยานจริงๆ มันต้องเจอกับอุปสรรคทุกรูปแบบ ถ้าแค่ข้าจับ 'หี' เ้าแล้วเ้าคุมรถไม่อยู่ ถ้าเจอเสือเจอจระเข้วิ่งตัดหน้าเ้าไม่ตายรึไง? ปั่นไป! มือจับแฮนด์ให้มั่น ขาถีบไปเรื่อยๆ ห้ามหยุด!"
ซูหลันเม้มปากแน่น ใบหน้าแดงก่ำเหมือนมะเขือเทศสุก "ตะ... แต่มัน... มันแปลกๆ นะเรฟ นิ้วเ้ามัน... อื้มมม มันถูไปถูมาจนข้าเสียวขาไปหมดแล้ว"
"นั่นแหละสมาธิ!" ผมแกล้งใช้นิ้วกลางเขี่ยร่องหีของเธอผ่านเนื้อผ้าแรงๆ ตามจังหวะที่เธอปั่น "แจ๊ะ... แจ๊ะ... เห็นมั้ย? รถเริ่มตรงแล้วนี่นา แสดงว่าสมาธิเ้าเริ่มมาแล้ว ปั่นต่อไปซูหลัน อ้อมไปทางพุ่มไม้นั่นเลย!"
"อื้อออ... เรฟ... เ้ามันคนบ้าที่สุดเลย..." ซูหลันครางฮือ แต่ขาเธอก็ยังปั่นยิกๆ ตามคำสั่ง ท่าทางมันช่างน่าตลกปนลามก เพราะข้างบนเธอกำลังพยายามทรงตัวอย่างเคร่งเครียด แต่ข้างล่างเธอกำลังโดนผมชำเราด้วยมืออย่างเมามันส์
"โอ้โห... ซูหลัน ดูเหมือนสมาธิเ้าจะหลุดนะเนี่ย น้ำสมาธิเ้าไหลออกมาจนเปียกนิ้วข้าหมดแล้วนะเนี่ย แหม... ร่องเ้าเนี่ยสู้มือนักเชียว" ผมแกล้งแซวพลางสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอเธอ
"คนลามก! ข้า... ข้าแค่เหงื่อน่ะจ้ะ ไม่ใช่น้ำอะไรทั้งนั้นแหละ!" เธอเถียงข้างๆ คูๆ ทั้งที่น้ำเสียวเธอแฉะจนกระโปรงเริ่มแนบเนื้อ
"เหงื่ออะไรจะลื่นขนาดนี้ 555+ ปั่นเข้าบ้านไปเลยซูหลัน! ข้าจะไปสอนบทเรียน 'การจอดรถ' ในห้องแอร์เย็นๆ รับรองว่าท่าจอดรถของข้าจะทำให้เ้าลืมกลิ่นยาที่ร้านไปชั่วชีวิตเลยล่ะ!"
115
