หลังจากนั้นพวกเราก็ล้มตัวนอนกอดกันอยู่บนเตียงอย่างไม่ได้เอ่ยพูโอะไร แต่รู้สึกได้ถึงความสุขที่อิ่มอกอิ่มใจ จนกระทั้งผ่านไป สัก 5- 10 นาที ผมก็เป็ฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาก่อน....
“นี่..ฟ้า..” ผมและหันไปมองหญิงสาวที่นอนอยู่ข้างกายของผม..
“หืออ...”
“หิวรึเปล่า? ....ถ้าหิวละก็เดี๋ยวแอ็คจะลงไปหาอะไรให้ทานนะ..” ผมเอ่ยปากถามเธอ...อย่างเอาใจใส่ ซึ่งจริงๆ ตัวผมก็เริ่มหิวนิดๆ แล้ว (ก็นี่มันเที่ยงกว่าแล้วนี่...)
“อืออออ....ฟ้าไม่หิวจ๊ะ...ถ้าแอ็คหิวก็ลงไปหาอะไรทานก่อนเลย ส่วนฟ้าจะนอนอยู่นี่แหละ..” เธอส่ายหัวและเอ่ยตอบผมด้วยรอยยิ้มแสนหวาน ซึ่งก็ทำให้ผมยิ้มตอบ ก่อนเอ่ยแซว...
“ที่ไม่หิวนี่เป็เพราะ เมื่อคืนทานไส้กรอกไปเยอะแยะใช่มัยละ..” คำแซวของผมก็ทำให้เธอหน้าแดงแป๊ด ก่อนจะเอ็ดใส่ผม
“ทะลึ้ง ลามก” คำต่อว่าของเธอ ก็ทำให้ผมหัวเราะอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับขยับกายลงจากเตียง ไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ ซึ่งเธอก็ยังคงจ้องมองผมอยู่..แต่พอผมหันมาหาเธออีกที ตอนที่แต่งตัวเสร็จ...แต่น้ำฟ้าก็หลับสนิทไปเสียแล้ว (เป็คนที่หลับง่ายมาก)
ผมที่จ้องมองดูใบหน้ายามหลับของเธอ ถึงแม้ใบหน้าของเธอจะเปรอะเกรอะด้วยคราบน้ำกาม แต่ก็ยังคงดูสวยน่ารัก และไม่รู้ว่าผมคิดไปเองรึเปล่า สีหน้าหลับของเธอดูมีความสุขมากๆ ....
“เดี๋ยวผมมานะฟ้า...” ผมเอ่ยบอกกับเธอ ทั้งๆ ที่บอกไปก็ไม่ได้อะไร เพราะเธอหลับไปแล้ว...พอเอ่ยจบผมก็เดินหมายจะออกไปจากห้อง และขณะที่เปิดประตูออกมาจากห้องนั้น เ้าลักกี้ที่เหมือนรออยู่หน้าห้อง นั้นก็มุดสวนร่างของผมเข้าไปในห้อง ทันทีที่ผมเปิดประตูออกมา ซึ่งผมก็มองมันเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร... ตอนนั้นผมไม่รู้เลยว่า การปล่อยเ้าลักกี้เข้าไป จะเป็การทำร้ายน้ำฟ้าทางอ้อม...
“โอว์....ตื่นแล้วเหรอไอ้เกลอ...” เสียงทักทายของไอ้เปาที่เอ่ยขึ้น ทันทีที่ผมลงมาจากชั้น 2 ซึ่งผมก็ไม่แปลกใจเท่าไร ที่เห็นพวกเพื่อนๆ ทั้ง 4 คน ทั้งนั่งทั้งยืนอยู่ตรงส่วนรับแขกของบ้าน... (ก็เกือบจะบ่ายแล้ว มิใช่เช้าครู่นี่)
“กาแฟหน่อยมัย? ...” ไอ้ตี้ที่เอ่ยถามผม...
“อือออ..ก็ดีเหมือนกัน...” ผมตอบและมองเพื่อนผมทุกคน อย่างรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย...ผมไม่รู้ว่าพวกมันจะอึดอัดแบบผมด้วยรึเปล่า...แต่ท่าทีของพวกมัน ก็ทำดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...
“มันเกิดอะไรขึ้นกับน้ำฟ้า? ...” ผมเอ่ยถามอย่างตรงๆ ..ซึ่งนั้นก็ทำให้พวกเพื่อนๆ ผมต่างอึ้งนิ่งกันไม่น้อย..สายตาของผมที่จ้องมองไปยังไอ้เปา ตามที่ไอ้พันเคยบอกกับผมว่า ‘น่าจะรู้เื่ของเธอ..’ (ในตอนที่ 4)
นั้นก็ทำให้ไอ้เปาถึงกับเกาหัวทันที ก่อนที่มันจะเอ่ยตอบ…
“ตอนที่อยู่เมืองนอก เธอดันไปพัวพันกับการแก้แค้นของพวกมาเฟียนะ..”
“มาเฟีย? ...” ผมทวนอย่างใ เล็กน้อย..กับคำตอบที่ได้ยิน..
“ถึงจะบอกว่าพัวพัน แต่ถ้าจะพูดให้ตรงประเด็น หน่อยคือโดนลูกหลงนะ...” ไอ้เปาเอ่ยขยายความอีกเล็กน้อย...ซึ่งผมก็มองเหมือนอยากรู้เพิ่มเติม...ซึ่งอีกฝ่ายก็เหมือนรู้จึงบอกกับผมว่า...
“ถ้าอยากรู้มากกว่านี้...ไว้รอหล่อนเป็คนเล่าให้ฟังละกันนะเพื่อน...” แน่นอนว่าคำตอบนั้นมันทำให้ผมไม่สบอารมณ์เล็กน้อย แต่มันก็จริง เื่นี้ น่าจะรอให้ น้ำฟ้าเป็ฝ่ายเล่าเองจะดีกว่า...ก่อนที่เพื่อนผมคนหนึ่งจะเอ่ยขึ้น
“แต่ผลพ่วงของเหตุการณ์นั้น...มันจึงทำให้ฟ้า เป็ โรคทางจิตชนิดหนึ่งนะ...” ไอ้ตี้ที่เอ่ยกล่าวเสริม....
“โรคทางจิตเหรอ? ...” คำกล่าวของคุณหมอหน้าตี๋ นั้นก็ทำให้ผมเอ่ยทวน อย่างหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างหนัก…ก่อนที่ไอ้ตี้จะเอ่ยตอบอย่างขยายความ...
“เป็โรคติดSEX หรือชอบการมีSEXนะ...ซึ่งถ้าเทียบกับเมื่อก่อนแล้ว อาการของฟ้าตอนนี้ดีขึ้นมากแล้วละ? ..” พอไอ้ตี้เอ่ยชื่อโรคให้ผมฟังนั้น ก็เล่นทำให้ผมพูดไม่ออกเลย..ยิ่งมันทำหน้าเครียดไม่มีท่าทีขี้เล่นเหมือนยามปกติด้วยแล้ว....แต่ถึงกระนั้นผมก็เอ่ยถามกลับด้วยความสงสัย...
“ดีขึ้น? ...เมื่อก่อนเธออาการหนักกว่านี้อีกเหรอ? ..” ผมเอ่ยถามกลับด้วยความสงสัย ซึ่งไอ้เปาก็เอ่ยตอบสวนกลับทันที..
“หนักมากเลยละ...ชนิดที่เธอยินดียอมมีอะไรกับผู้ชายอย่างไม่เลือกหน้าก็ว่าได้..” คำกล่าวตอบของไอ้เปา ที่ทำให้ผมสะอึก..จุกจนแทบไม่อยากเชื่อ ในถ้อยคำนั้น ....ซึ่งพอหันไปมองหน้าของเหล่าเพื่อนๆ ผมทุกคน ทุกคนก็ทำสีหน้า ว่าสิ่งที่ไอ้เปาพูดเป็เื่จริง....
“แล้วที่พวกแกมีอะไรกับ น้ำฟ้า นี่ อย่าบอกนะว่า เป็การช่วยรักษาเธอนะ..” ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง..ก่อนจะเอ่ยปากถามเหมือนประชดหน่อยๆ …
“รักษาเหรอ? ...จะเรียกแบบนั้นเต็มปากไม่ได้หรอก...ถ้าพูดให้ถูก คือช่วยเธอมากกว่า...” คำตอบของไอ้เปา ที่เอ่ยขึ้น ซึ่งตอนนั้น ผมก็ต้องยอมรับว่า คำตอบ แต่ละที ที่ได้ยินนั้น ก็ทำเอาผม งง จนตามไม่ทัน...
“ไอ้เปามันมันกลัวว่า ถ้าขืนปล่อยฟ้าเป็แบบนี้ต่อไป สักวันเธอคงไปนอนกับใครไม่รู้จนติดโรคแน่ๆ ..จึงหาทางช่วยเธอนะ” นายแบงค์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยเสริม....
“ใช่....พวกเราก็แค่เหมือนจะอาสาช่วยลดความอยากให้กับเธอ..แต่มันก็ไม่รู้กลายเป็การร่วมก๊วน รวมตัวลงแขกน้ำฟ้าไป ั้แ่เมื่อไรก็ไม่ทราบนะ...” นายตี้ที่เอ่ยเหมือนจะให้ขำ แต่มันไม่ขำเลยจริงๆ ...
“แล้วทำไม ที่ผ่านมา พวกแกถึงไม่บอกเื่นี้กับกูรู้บ้างนะ หา........” ผมที่นิ่งไปก็เอ่ยถามขึ้น เพราะผมจำได้ว่า เ้าพวกนี้เจอกับน้ำฟ้ามา 1 ปีแล้ว....ทั้งๆ ที่ 1 ปีนี้ผมก็ยังติดต่อพวกมันบ้างคนบ้าง (ผ่านทางโทรศัพท์..)
“น้ำฟ้าเค้าไม่ให้บอกนะสิ...” ไอ้พันที่ยืนนิ่งอยู่นานก็เป็คนเอ่ยตอบ คำถามนี้แทนทุกคน ผมก็หันไปมอง ก่อนที่ไอ้พันนั้นจะเอ่ยต่อ “เธอกลัวว่า แกจะรับเธอที่เป็อยู่ในเวลานี้ไม่ได้นะ...”
“จะว่าไป ทางพวกเราเองก็อึดอัดใจเหมือนกันแหละ...จริงๆ ก็เคยคิดปรึกษากันหลายครั้งว่าจะให้แกเป็คนดูแล ยัยฟ้าแทน แต่ก็กลัวอย่างที่ยัยฟ้ากลัว..เกิดแกยอมรับเธอไม่ได้ขึ้นมา มันอาจจะกลายเป็ผลร้ายกับเธอนะ...” ไอ้ตี้ที่เอ่ยเสริม ก่อนที่ไอ้เปาจะเอ่ยอธิบายถึงเื่ในครั้งนี้....
“แต่เื่ที่เกิดขึ้นในการเที่ยวครั้งนี้ มันเป็อุบัติเหตุและความคึกคะนองของพวกเราเองแหละ ที่จริงก็ไม่ได้กะให้แกมารู้ความจริงนี้ในทันทีหรอก...” ผมที่นั่งรับฟังอย่างไม่สนใจในประเด็นที่อธิบายเท่าไร ก่อนที่ผมจะแหงกหน้าไปมองไอ้พัน ทันทีที่มันเอ่ยถามผม...
“แล้วตกลง แกตัดสินใจเื่น้ำฟ้าว่าไงละ แอ็ค..”
“กูจะดูแล ฟ้าเอง....” ผมตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ...และนั้นทำให้เพื่อนๆ ผมต่างตบมือ....
“นั้นเป็ทางเลือกที่ดีที่สุดแล้วละเพื่อน...” ไอ้แบงค์เอ่ยและวางมือแตะยังบ่าผม...
“ถ้าได้แกดูแล น่าจะทำให้อาการของเธอหายขาดแหละ...” ไอ้ตี้เอ่ยเสริม ซึ่งภายหลังมันมาอธิบายกับผมว่า โรคจำพวกนี้ของน้ำฟ้า สิ่งที่สำคัญที่จะทำให้เธอหาย คือ ความรัก....
“จะว่าไป...แกก็ร้ายนะ ครั้งแรกก็ เล่นจน ยัยฟ้าหลับยาวได้ขนาดนี้? ..” ไอ้เปาที่เอ่ยกล่าวอย่างกึ่งแซว....
“ไม่หรอกเธอตื่นแล้ว แต่ขอตัวนอนต่อ...ตอนนี้ให้อยู่กับเ้าลักกี้นะ..” คำตอบที่เอ่ยตามตรงของผม นั้นก็ทำให้ผมต้องใ เมื่อบรรดาเพื่อนๆ ของผมต่างอุทานแทบเป็เสียงเดียวกัน
“วะ ว่าไงนะ!!!...”
154
