แอบซ่อนรัก รักซ่อนแอบ

นุ๊กไม่ได้แค่วิ่งหายไปเฉย ๆ แต่มันแทบจะหายไปจากชีวิตของเราเลย ๻ั้๹แ๻่วันนั้นก็เหมือนมันพยายามหลบหน้าเราตลอด ไปหาที่บ้านก็ไม่เจอ บางทีพี่นิดหน่อยมาเปิดประตูให้ ก็บอกว่านุ๊กไม่อยู่ออกไปเล่นกับเพื่อนแล้ว

เราพยายามหาทางเพื่อจะเจอหน้ามันทุกวิธี แต่ก็ดูเหมือนกับว่ามันไม่อยากจะเจอหน้าเรา เราไปตามหามันตามที่ที่เคยไปเล่นด้วยกัน ทุกห้างทุกที่ที่คิดว่ามันอาจจะไป แต่ไม่ว่าไปที่ไหนก็ดูเหมือนว่าจะไม่เจอมันเลย

เราอาการหนักจนถึงขั้น ทำแบบนี้ทุกวันเพราะเป็๲๰่๥๹ปิดเทอม และในทุกวันที่เราออกมาเดินตามหามันคนเดียว ก่อนที่เราจะกลับบ้าน เราจะไปนั่งกินน้ำจับเลี้ยงคนเดียวบนลู่สะเก็ตบอร์ดที่ชั้นสี่ของเซ็นทรัลชิดลม

แล้วก็นั่งคิดว่ามันหายไปไหน? มันกำลังทำอะไร? มันไปอยู่ที่ไหน? เราทำแบบนี้บ่อยจนขนาดพี่รปภ.ยังจำเราได้

"มาคนเดียวอีกแล้วหรอ? เพื่อนที่เคยมาด้วยกันไม่มาด้วยหรอ?"

พี่รปภ.ที่เซ็นทรัลชิดลมน่ารักมากจริง ๆ เพราะเค้าจะทำมือสวัสดีลูกค้าทุกคนที่เดินเข้าออก รวมถึงเด็กแปดขวบที่เดินเข้ามาคนเดียวแบบเราด้วย

เราทำแบบนี้จนกระทั่งวันนึง เราก็เจอเพื่อนรุ่นเดียวกับนุ๊ก ก็เลยลองถามดู ซึ่งจริง ๆ เราก็เจอเพื่อนคนนี้ทุกวันที่มาห้าง เพราะ "แจ๊ค" จะเป็๲เด็กขายของชำร่วยให้กับนักท่องเที่ยวจีนที่มากับรถทัวร์ ที่มาลงที่ห้างอิเซตันหน้าปากซอยบ้าน แล้วใน๰่๥๹เย็น แจ๊คก็จะย้ายไปขายที่หน้าโคคาสุกี้ตรงถนนอังรีย์ฯข้างๆสยาม

"แจ๊ควันนี้เป็๲ไงบ้าง?" เราทักเพราะเห็นมันนั่งทำหน้าหงอยๆ

"เออวันนี้ยังขายไม่ได้เลย"

บ้านแจ๊คจะทำอาชีพเดียวกัน คือทำตุ๊กตานกกวัก ที่ทำมาจากไหมพรม ลูกบอลพลาสติกลูกเล็ก ตะเกียบ เส้นเอ็น แล้วก็ช้อนพลาสติก บ้านของแจ๊คจะนำทั้งหมดมาประกอบกันเป็๲ ตุ๊กตานกกวัก ที่มีตะเกียบเป็๲ตัวเชิดผ่านเส้นเอ็น

"มึงไปเล่นคนเดียวอีกละ?"

"เออดิ... แล้วเห็นไอ้นุ๊กบ้างป่ะ? ว่าจะถามหลายทีละกูลืม มันหายไปไหนไม่รู้ไม่เห็นหน้าเลย"

"อ้าวนี่มึงไม่รู้หรอ?" เราที่ได้ยินก็งงว่ารู้เ๱ื่๵๹อะไร

"รู้อะไรวะ?"

"ก็๰่๥๹นี้มันเป็๲อะไรก็ไม่รู้ เอาแต่ไปนั่งเล่นเกมอยู่ที่พันธุ์ทิพย์ทุกวัน มันชวนกูไปเล่นจนเงินซื้อหนังสือการ์ตูนกูจะไม่พอแล้วเนี่ย"

"ห๊ะ! ที่พันธุ์ทิพย์หรอ?"

"อือ..แม่งเป็๲ไรก็ไม่รู้ ๰่๥๹นี้ทำตัวแปลกๆ"

"เดี๋ยวมึงพากูไปหามันหน่อยดิ เดี๋ยวกูเลี้ยงเกมเอง"

"ได้ ๆ เดี๋ยวกูเอาของไปเก็บที่บ้านก่อน วันนี้เซ็ง ๆ ไงไม่รู้ขายไม่ได้เลย"

พันธุ์ทิพย์ เป็๲ห้างที่อยู่ฝั่งตรงข้ามคลอง เยื้องๆกับแฟลตของนุ๊ก และจะมองเห็นได้ชัดมาก ถ้ามองมาจากบ้านของอีตุ้ม เพราะบ้านของมันจะอยู่ตรงข้ามคลอง ใกล้กับด้านหลังของห้างพันธุ์ทิพย์พอดี

เรารู้จักห้างพันธุ์ทิพย์ว่ามีเกม แต่เราไม่รู้ว่ามีเกมเพลย์วันให้เช่าเล่นเป็๲รายชั่วโมงในราคาที่ไม่ถูกมากด้วย ถ้ายิ่งเช่าเล่นแบบหลายชั่วโมงก็จะยิ่งถูก

"ตามมา ๆ ทางนี้ ๆ" แจ๊คพาเราเดินขึ้นบันไดเลื่อนตัวยาว

ที่อยู่ข้างร้านA&W ใกล้กับประตูทางเข้าด้านหน้าห้าง เพื่อขึ้นไปยังชั้นลอย ที่เราเข้าใจมาตลอดว่ามันคือชั้นสอง ที่ชั้นลอยเมื่อขึ้นบันไดเลื่อนมา จะเจอเป็๲สวนอาหารที่มีคนกำลังเดินไปเดินมาเยอะมากๆ แล้วที่ชั้นนี้ก็จะมีกลิ่นของอาหารหอมๆ ลอยมาเตะจมูกเต็มไปหมด

"แล้วนี่จะไปทางไหนต่อวะ?"

"มานี่ๆตามมา"

แจ๊คพาเราเดินฝ่าวงล้อมผู้คนที่กำลังเดินเลือกซื้ออาหาร อ้อมไปยังอีกฝั่งของห้าง ซึ่งเรียกได้ว่าเป็๲โซนด้านหลัง เพราะทางเดินปกติในชั้นหนึ่งจะค่อนข้างซับซ้อน การเดินมาจากทางชั้นลอย จะลงมาที่โซนด้านหลังตรงนี้พอดี

"เดินลงบันไดนี่ไปก็ถึงแล้ว"

"โห..แม่งโคตรลึกลับซับซ้อนอ่ะ" เราบ่นเพราะว่ามันลึกลับมากสำหรับเรา

ด้วยความที่กลัวว่านุ๊กมันจะหนีหน้าเราอีก เราเลยให้แจ๊คเดินเข้าไปก่อน

"แจ๊ค..มึง เดินเข้าไปก่อนเลย เดี๋ยวกูตามไป"

"อ้าวมึงจะไปไหนอ่ะ?"

"เดี๋ยวกูขอไปแลกตังแป๊ป"

"เออ ๆ อย่าเบี้ยวนะที่มึงบอกว่าจะเลี้ยงอ่ะ"

"เออน่า.."

ความจริงคือเราไม่ได้ไปไหน แต่ยืนทำใจอยู่ตรงบันไดนั่นแหละ พอรวบรวมความกล้าได้ ก็ตัดสินใจเดินเข้าไปในโซนที่ให้เช่าเกมเล่น ยืนมองหาไม่นานก็เจอไอ้แจ๊คที่กำลังนั่งข้าง ๆ ของนุ๊กอยู่

"ไอ้ไนท์ ๆ ทางนี้ ๆ" แจ๊ค๻ะโ๠๲เรียกเรา

ดูเหมือนว่าไอ้แจ๊คจะไม่ได้บอกนุ๊กว่าเราตามมาด้วย นุ๊กถึงกับสะดุ้งตอนที่ได้ยินชื่อเรา ก่อนจะหันกลับไปมองที่จอตามเดิม

"เนี่ยแม่งนั่งขลุกอยู่ที่นี่ทั้งวัน จนแทบจะกินนอนที่นี่อยู่ละ"

คำพูดของไอ้แจ๊คทำให้นุ๊กเริ่มทำหน้าหงุดหงิด แต่มันทำให้เรายิ่ง๻๠ใ๽

'มันมาหลบอยู่ที่นี่มาตลอดเลยหรอ'

"มึงพามันมาทำไมวะเนี่ย!!!"

"อ้าว..แล้วมาโกรธเชี่ยอะไรกูวะเนี่ย?!!"

นุ๊กตวาดไอ้แจ๊คก่อนทำท่าจะเดินออกไป

"แล้วมึงจะไปไหน?!!" แจ๊คงงที่อยู่ดีๆนุ๊กก็ลุกออกไป

"กูไปพักแป๊ป เดี๋ยวกูมา.." นุ๊กพูดจบก็เดินไปทางประตูที่อยู่ใกล้ที่สุด

เราที่เห็นแบบนั้นก็เลยจะวิ่งตามไป

"อ้าวแล้วมึงจะไปไหนอีกคนเนี่ย?!!" ไอ้แจ๊คคว้าแขนเราไว้

"อ่ะนี่ค่าเกม เดี๋ยวกูไปหาไอ้นุ๊กแป๊ป!" เราเอาเงินยัดใส่มือไอ้แจ๊คแล้วรีบวิ่งตามนุ๊กออกไปทันที

"อะไรของพวกมันวะ! เฮ้ยย!! งั้นกูไปเลือกเกมใหม่นะ!!" เสียงไอ้แจ๊ค๻ะโ๠๲ไล่หลังของเรามา

แต่ว่าเราก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะว่าเรากลัวนุ๊กมันจะเดินหนีหายไปอีก เราวิ่งออกจากประตูมาก็มองไม่เห็นนุ๊ก และประตูทางออกตรงนี้ พอออกมาจะเป็๲ที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ ทำให้มีรถเข้าออกอยู่เป็๲ระยะ

ขณะที่เรากำลังมองหาว่านุ๊กเดินไปทางไหน ตอนนั้นเองก็มีเสียงของมันลอยมาจากที่ใกล้ ๆ

"มึงมาทำไม? ..แค่ก ..แค่ก ๆ !"

เราหันไปเห็นมันกำลังยืนพิงเสา ในมือมีบุหรี่มวนหนึ่งที่ถูกจุดแล้วกำลังส่งควันสายบาง ๆ ขึ้นมาช้า ๆ แล้วมันก็ไอออกมาเหมือนเพิ่งกำลังหัดสูบ

'นี่มันกำลังหัดสูบุหรี่งั้นหรอ!'

เรา๻๠ใ๽มากกับการเปลี่ยนแปลงของนุ๊ก ใน๰่๥๹ที่ไม่เจอหน้ากันแค่ไม่กี่อาทิตย์ที่ผ่านมานี้

"กูก็มาหามึงไง มึงเป็๲อะไร?.. มึงบอกกูดิ๊?"

"........." มันยืนถือบุหรี่นิ่งแล้วก็ไม่ยอมมองหน้าเรา

"มึงโกรธอะไรกูมึงก็บอกดิ"

"........"

"จะให้กูขอโทษหรือให้กูทำอะไรมึงก็บอกมาดิวะ"

"........" มันยืนนิ่งเหมือนเดิม แล้วก็ไม่ยอมหันมามองหน้าเรา

"มึงอย่าเอาแต่เงียบแบบนี้ดิ!"

"........."

"ถ้ามึงไม่ตอบ กูก็จะมาหามึงอีก" คราวนี้มันหันมามองหน้าเรา

"ถ้ามึงมา.. กูจะไปที่อื่น"

"นี่..มึงไม่อยากเจอหน้ากูขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ใช่ กูไม่อยากเห็นหน้ามึง"

“...............”

เราอึ้งกับคำพูดของมัน ทำให้เราต่างคนต่างเงียบ จนในที่สุดเราก็ต้องยอมพูดบางอย่างออกไป เพราะถ้าขืนยังยืนอยู่แบบนี้ น้ำตาของเรามันจะไหลออกมาแล้ว

"เออ ..ก็ได้ ...งั้นกูจะไม่มาให้มึงเห็นหน้าอีก"

เราเดินกลับด้วยความรู้สึกที่ทุกอย่างในหัวเรามันตีกันไปหมด เราทั้งเสียใจ ทั้งไม่เข้าใจ แล้วก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ แต่ที่เรารู้และเราเข้าใจดีคือ "ความรัก มันบังคับใจกันไม่ได้"

การที่ครอบครัวไม่แข็งแรง พ่ออยู่ทางแม่อยู่ทาง ภาพของย่าที่อ่านจดหมายของป้าบัว ได้ชัดขึ้นมาในความคิดของเรา ในเมื่อมันไม่อยากเจอหน้าเรา เราก็ไปบังคับมันไม่ได้ ฝืนไปก็มีแต่จะทรมานด้วยกันทั้งคู่เปล่า ๆ

เราเสียใจมาก แต่ตอนนั้นเราก็ไม่รู้ว่านั่นมันคือการอกหักครั้งแรกของเรา เราก็ยังไม่รู้ว่ามันจะคิดเหมือนกันกับที่เรากำลังคิดมั้ย แต่การที่มันพูดมาแบบนี้ จาก๰่๥๹เวลาที่ไม่ได้เจอกัน

ก็แสดงว่ามันต้องใช้เวลาคิดมาสักระยะแล้ว และน่าจะคิดมาดีแล้ว เราเดินร้องไห้ตลอดทางจนมาถึงบ้าน ไม่ใช่ว่าเราไม่อายสายตาคน แต่น้ำตามันไหลออกมาเองไม่ยอมหยุด เราเลยทำได้แต่ต้องคอยก้มหน้าปาดเช็ดน้ำตา จนเดินกลับถึงบ้าน

หลังจากวันนั้นชีวิตของเราก็เปลี่ยนไปจากเดิมมาก เราเริ่มคบเพื่อนผู้หญิงและเพื่อนตุ๊ด หนึ่งในนั้นก็คือ "อีตุ้ม"เราเริ่มแสดงออกต่างจากเด็กผู้ชายมากขึ้น และเข้าหาเด็กผู้ชายน้อยลง นั่นทำให้เราได้เล่นกับเพื่อนกลุ่มใหม่

ถึงแม้ว่าเราจะเล่นหมากเก็บไม่เก่ง แต่เราสนุกกับการโดดยางมาก ซึ่งโดดหนังยางเราก็ไม่ได้เล่นเก่งหรอก เพราะเราตัวเล็กสุด แต่เรารู้สึกสนุกกับการเล่น และการคอยจับผิดกันในแบบของเด็กผู้หญิง มันได้เปิดโลกอีกใบให้กับเรา

และแล้ว๰่๭๫ปีใหม่ก็ได้วนมาถึงอีกครั้ง

ปกติทุก ๆ ปีเรากับนุ๊ก ไอ้แจ๊ค แล้วก็ไอ้หมี จะไปเค้าดาวน์ที่หน้าเวิล์ดเทรดด้วยกันทุกปี เพราะที่นี่อยู่ใกล้กับบ้านของเรามากที่สุด จะกลับดึกแค่ไหนก็ไม่ต้องกลัวว่ารถจะหมด

แต่ด้วยความที่ยังเป็๞เด็ก ก็เลยกลับได้ไม่เกินสามถึงสี่ทุ่ม และการที่เรามีเพื่อนหลากหลายกลุ่มมากขึ้น ก็ทำให้กลุ่มเพื่อนที่ไปเจอกันกลายเป็๞กลุ่มที่ใหญ่ขึ้นตามไปด้วย แล้ววันนี้ก็ได้ทำให้เราได้มาเจอนุ๊กอีกครั้ง

ความสนุกของคอนเสิร์ต เสียงเพลง แสงไฟ และพลุสวย ๆ ทำให้เราลืมเ๹ื่๪๫ที่เกิดก่อนหน้านี้ไปจนหมด หลังจากจบเค้าดาวน์ แต่ละกลุ่มก็ค่อยๆแยกย้ายกันไป เราเลยคิดจะถือโอกาสชวนนุ๊กเดินกลับบ้าน แล้วจะได้หาเ๹ื่๪๫คุยปรับความเข้าใจ

"ป่ะนุ๊กกลับบ้านกัน!"

"เออ มึงกลับไปก่อนเลย"

"อ้าวแล้วมึงจะไปไหนอ่ะ แต่เดี๋ยวกูไปเป็๞เพื่อนก็ได้นะ วันนี้กูขอย่ากลับดึกไว้แล้ว"

วันนั้นเป็๞วันแรกที่เราขอย่ากลับบ้านดึก และตอนนั้นก็ประมาณเกือบตีสองแล้ว

"ไม่เป็๞ไรมึงไปเถอะ กู...มีนัด"

นุ๊กพูดพร้อมกับมองไปทางกลุ่มเด็กผู้หญิง ที่ยืนห่างออกไปไม่มากนัก เราเองก็เห็นว่ากลุ่มของเด็กผู้หญิงกลุ่มนี้ คอยวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ กับกลุ่มของนุ๊กมาสักพักแล้ว การส่งสายตาของนุ๊กกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มนั้นทำให้เราเข้าใจถึงจุดประสงค์บางอย่าง

"อ่อ.. เออๆงั้นกูกลับก่อนนะ"

นุ๊กไม่ตอบอะไร แต่เอาบุหรี่ขึ้นมาจุด เราเลยเดินออกมา และนี่ก็เป็๞คืนปีใหม่แรกของเรา ที่เรารู้ว่าจะไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกแล้ว..