หัวใจจะวาย...หลงรักนายตัวเล็ก

“ไอ้ออโต้ เปิดให้มันกว้าง ๆ หน่อยสิวะ เปิดแค่นั้นกูจะเอารถออกได้ยังไงเล่า” เสียงจากชวลิตที่โผล่ศีรษะมานอกหน้าต่างรถดังขึ้น เมื่อเพื่อนรักไม่ยอมเปิดประตูรั้วต่อสักที แต่เสียงที่ส่งไป ก็เหมือนว่ายังไม่ได้ทำให้เพื่อนรักจะทำในสิ่งที่บอก จึงได้ลงจากรถเดินมาดูเอง“นั่นมัน...” ชวลิตทำหน้านึกอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อมองคนที่มาหาเพื่อนรักของตนแล้วรู้สึกว่าหน้าคุ้น ๆ แต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร “...ใครวะ ทำไมหน้าคุ้น ๆ”“ไอ้ต้อม คนที่มึงกับกูช่วยให้พ้นตีนพวกเด็กช่างที่ชลฯ ไง” อธิบดีเอ่ยคลายความสงสัยให้เพื่อนรัก“อ้อ กูถึงว่าทำไมหน้าคุ้น ๆ แล้วทำไมมึงมาโผล่ที่นี่ได้วะ” ประโยคท้ายชวลิตหันไปพูดกับปกรณ์“มึงคือเพื่อนของออโต้อีกคนที่ช่วยกูไว้ใช่มั้ย” ปกรณ์มองคนตรงหน้าอย่างประเมินในความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคน ในหัวเขายังก้องคำพูดของคนหน้าหวานที่บอกว่า...มีแฟนแล้ว‘แฟนที่ว่า จะใช่ไอ้นี่รึเปล่าวะ’“เออ กูเอง”เสียงตอบจากชวลิตดังตอบกลับมา ทำเอาคนที่มีคำถามในใจชะงักชักสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนจะปรับกลับมาเป็นปกติ“ขอบใจมึงมากนะโว้ย ที่วันนั้นช่วยกู” ปกรณ์ยื่นมือให้ผู้ที่ช่วยเหลือเขาอีกคนจับสำหรับมิตรภาพ เพราะอย่างน้อยคนตรงหน้าก็คือคนที่ช่วยชีวิตของเขาเอาไว้...ส่วนเรื่องหัวใจก็ใช่ว่าเขาจะถอยให้หรอกนะ“อือ ไม่เป็นไร แต่มึงยังไม่ตอบกูเลย มึงมาโผล่ที่นี่ได้ไงวะ”“กูจบปวส. ก็เลยมาต่อมหา’ลัยที่นี่ แล้วก็บังเอิญเป็นที่เดียวกับออโต้ด้วย”“อ้อ โลกกลมฉิบหาย แล้วนี่มึงมาหาไอ้ออโต้มัน มีอะไรรึเปล่า พอดีกูสองคนกำลังจะออกไปข้างนอกน่ะ”“ไม่มีอะไรหรอก กูไม่รู้จะไปไหนน่ะ ก็เลยมาหามัน พวกมึงจะไปไหนกันล่ะ ให้กูไปด้วยคนสิ” ปกรณ์หันไปถามชวลิตหนุ่มหน้าใสอีกหนึ่งคน“กูว่าจะไปเดินดูของที่จตุจักรน่ะ ถ้ามึงจะไปด้วยก็ได้นะ” ชวลิตตอบกลับทันทีแบบไม่ต้องปรึกษาเพื่อน เป็นผลให้คนที่กลายเป็นผู้ฟังมาพักหนึ่งตกใจอุทานขึ้น“เฮ้ย!” อธิบดีพยายามขยิบตาส่งซิกให้เพื่อน แต่ก็ไม่ทันคนที่ตั้งใจจะติดตาม“ดีเลย ขอบใจมึงมากนะโว้ย งั้นวันนี้กูขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวพวกมึงเอง ตอบแทนที่พวกมึงช่วยกูไว้ด้วย” ปกรณ์เข้าไปกอดคอชวลิตพาเดินกลับไปขึ้นรถ ไม่ปล่อยให้ฟังคนที่ตั้งใจจะขัดขวางทำได้สำเร็จ ที่ตลาดนัดสวนจตุจักร ตอนนี้มีคนทำตัวเป็นกรรมการห้ามมวย ทั้ง ๆ ที่ไม่มีมวย ทั้งนี้ก็เพราะเมื่อใดที่อธิบดีและชวลิตเดินอยู่คู่กัน ปกรณ์เป็นอันต้องเอาตัวเองเข้าไปแทรกไปแยกทั้งสองคนออกจากกันตลอด และเมื่อสองคนแยกกันไปดูของ เขาก็เป็นอันจะต้องติดตามอธิบดีไปราวกับเป็นเงาตามตัว จนชวลิตรู้สึกผิดสังเกต จึงได้โพล่งถามออกไปตรง ๆ “นี่ไอ้ต้อม มึงเป็นอะไรของมึงวะ ตามไอ้ออโต้เป็นหมาตามเจ้าของเลย มึงคิดอะไรกับเพื่อนกูปะเนี่ย”“เออ คิด”“เฮ้ย!” / “คิดอะไร”อธิบดีและชวลิตเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน“คิดจะจีบเพื่อนมึงไง” “เอาจริงดิมึง” ชวลิตถามคนตรงหน้าด้วยอาการหน้าเหวอ ราวกับเจอสิ่งที่เหลือเชื่อ“...” ปกรณ์ไม่ตอบเป็นคำพูด แต่ยิ้มรับอย่างภูมิใจพร้อมกับพยักหน้าแทนคำยืนยันอีกด้วย“เฮ้อ! มึงก็ฟังมันเพ้อเจ้ออยู่ได้ ไป ๆ อยากได้เสื้ออีกไม่ใช่รึไง” อธิบดีส่ายหัวก่อนจะกอดคอชวลิตพาเดินไปให้ไกลจากคนที่พูดว่าจะจีบเขาได้หน้าตาเฉยมีหรือที่ปกรณ์จะยอม เขาเดินตามไปตีเนียนเข้ามากอดคอคั่นกลางทั้งสองคน“กูก็อยากไปดูเสื้อเหมือนกัน ขอไปดูด้วยคนนะ” ทางด้านของปกป้อง ตอนนี้มาอยู่แถวรังสิตคลองสิบห้าตลาดต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุด และไกลที่สุดในบรรดาตลาดต้นไม้ที่อยู่ในละแวกกรุงเทพฯ แล้ว ทั้งนี้ก็เพราะเป็นความตั้งใจของอรสุรางค์ที่จะใช้เวลาอยู่กับเพื่อนชายให้ได้นานที่สุดนอกจากขับรถมากันไกลแล้ว ทั้งสองยังใช้เวลาในการเดินเลือกต้นไม้กันอยู่นานอีกด้วย จากเดินตากแดดบ้างเลือกต้นไม้ จนเปลี่ยนเป็นหลบฝนอยู่ในร้านต้นไม้ และจนฝนหยุดตกอีกครั้ง ทั้งคู่ก็ยังเลือกซื้อต้นไม้กันไม่เสร็จ จะบอกว่าทั้งคู่ก็ไม่ถูกนัก ต้องบอกว่าเป็นอรสุรางค์คนเดียวจะถูกต้องกว่า ด้วยข้ออ้างที่ว่า ไหน ๆ ก็จะจ้างให้เขาไปส่งแล้ว ก็เลือกให้มันคุ้มกับค่ารถที่ต้องเสียหน่อย เธอยังเสนอให้ปกป้องเลือกซื้อของตัวเองด้วย แล้วเธอจะเป็นคนขนต่อไปให้เขาที่บ้านเอง ทว่าชายหนุ่มกลับบอกว่าตอนนี้ที่บ้านปลูกจนไม่มีพื้นที่ลงต้นไม้เพิ่มแล้วหลังจากที่ออกมาจากร้านต้นไม้ ทั้งสองคนก็มาแวะกินก๋วยเตี๋ยวเรือชื่อดังในละแวกนั้น ก่อนที่อรสุรางค์จะขับรถมาส่งปกป้องที่บ้าน ซึ่งระหว่างที่นั่งรถกลับมานั้น ปกป้องก็รู้สึกมึน ๆ หัวและเหมือนจะคั่นเนื้อคั่นตัวไม่สบาย ทั้งนี้ก็คงเพราะออกแดด (ลงรถไปถามหาต้นไม้) เข้าแอร์ (กลับขึ้นมาในรถ) สลับกันบ่อยครั้ง แถมยังเจอฝนเข้าไปอีก หากจะถามว่าแล้วทำไมเพื่อนสาวของเขาไม่เป็นอะไร ก็ตอบได้ว่าเพราะความเป็นสุภาพบุรุษของปกป้องที่ถอดเสื้อแจ็กเก็ตของตนออกมากางแทนร่ม เพื่อป้องกันฝนให้กับหญิงสาวนั่นเอง ซึ่งนอกจากจะทำให้หญิงสาวไม่เปียกฝนแล้ว ยังได้ความฟินไปอีกด้วย และก็ไม่ต้องถามต่อเลยว่าหญิงสาวเป็นปลื้มในตัวชายหนุ่มมากขึ้นเพียงใด เอาเป็นว่า...เพ้อ...ไปเลยละกันแหละ“ออยส่งผมตรงปากทางก็พอ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาหาที่กลับรถ” ปกป้องเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงซอยเข้าบ้านของตนเองแล้ว“ได้ไง ตอนไปรับก็รับถึงบ้าน ตอนส่งก็ต้องส่งถึงบ้านสิ แค่นี้เองเดี๋ยวออยเลี้ยวเข้าไปส่งให้ ป้องอุตส่าห์ไปช่วยออยเลือกต้นไม้มาทั้งวัน จะให้ออยปล่อยทิ้งผู้มีพระคุณไว้หน้าปากซอยได้ไงเล่า” ไม่ได้พูดอย่างเดียว เพราะคนขับสาวได้เลี้ยวรถเข้ามาในซอยแล้วด้วย ก่อนจะจอดอยู่ที่หน้าประตูรั้วบ้านของปกป้องอย่างพอดิบพอดี“ขอบใจมากนะที่มาส่ง ขับรถกลับดี ๆ ล่ะ” ปกป้องมองเข้าไปในบ้าน ยังไม่มีรถของชวลิตเข้ามาจอด แสดงว่าหนุ่มรุ่นน้องยังไม่กลับกันมา หรือว่าอาจจะพากันกลับชลบุรีไปแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นที่ต้องแสดงต่อ และตัวเขาเองก็รู้สึกไม่ค่อยสบาย อยากจะ นอนพักสักหน่อยด้วย จึงไม่ได้เอ่ยชวนให้เพื่อนสาวเข้าบ้าน“เอ่อ...” อรสุรางค์มองชายหนุ่มที่ลงจากรถไปยืนอยู่หน้ารั้วบ้าน แต่ไม่คิดจะเปิดรั้วให้ตนเอารถเข้าบ้าน ก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็บอกตัวเองว่าวันนี้ไปกันมาทั้งวันแล้ว ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า จึงได้ยอมถอยให้ก่อน “...โอเคค่ะ ยังไงออยก็ต้องขอบคุณป้องมากนะที่วันนี้ไปเป็นเพื่อน พักผ่อนแล้วกินยากันไว้หน่อยนะ วันนี้ป้องเปียกฝนด้วย เดี๋ยวจะไม่สบายเอา ถ้าป้องไม่สบายออยคงต้องรู้สึกผิดแน่ ๆ เลย”“...” ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ เป็นการรับรู้ พร้อมกับส่งยิ้มธรรมดา ๆ ของเขา ทว่ามีเสน่ห์จนสาวตรงหน้าเก็บเอาไปฝันต่อได้เลยทีเดียวปกป้องเข้าบ้านมาก็ตรงเข้าไปอาบน้ำ สระผม เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกมาหายาแก้ไข้กินไว้ก่อนที่จะมีอาการหนักขึ้นกว่านี้ หลังจากนั้นก็ชงน้ำขิงไปนั่งดื่มแล้วเปิดทีวีดูไปด้วย จนกระทั่งไปเจอช่องหนึ่งที่กำลังมีภาพฉากโรแมนติกของพระนาง ที่ไม่ใช่พระเอกกับนางเอง แต่เป็นพระเอกกับนายเอก“นี่มันละครอะไรกันวะเนี่ย ชายจูบชายก็ออกทีวีได้เหรอวะ” เสียงพึมพำที่ดังออกมา ยังไม่ดังเท่าเสียงหัวใจเต้นของเขาตอนนี้ ภาพที่เขาจูบสมาชิกร่วมบ้านปรากฏขึ้นมาในหัว ทั้งที่เขาพยายามจะลืมมันไป ความรู้สึกอุ่นวาบเข้ามาในใจ รสสัมผัสนุ่มนิ่มหวานล้ำยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ ราวกับรสหวานนั้นยังคงอยู่ที่ปลายลิ้นภาพในจอสี่เหลี่ยมฉายไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเป็นภาพไตเติ้ลของเรื่องขึ้นมาก่อนเข้าโฆษณา ทำให้ปกป้องรู้ว่านี่เป็นละครชายรักชาย และทำให้เขารู้ว่าเดี๋ยวนี้สังคมเปิดกว้างกับเรื่องเหล่านี้ไปมากแค่ไหนแล้ว ทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยสนใจจะรับรู้ถึงการมีอยู่ของมัน อาจเป็นเพราะเขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมารู้สึกลึกซึ้งกับผู้ชาย เลยไม่เคยสนใจเรื่องเหล่านี้...จนกระทั่งได้มาเจอคนตัวเล็กที่เข้ามาอยู่ร่วมบ้านกับเขา อธิบดีและเพื่อนอีกสองคนกลับมาที่บ้านกันก่อน เพื่อเก็บของเอากลับบ้านด้วย ส่วนปกรณ์นั้นก็ใจง่ายตกลงจะอาศัยรถของชวลิตกลับบ้านที่ชลบุรีด้วยเช่นกัน เรื่องอะไรจะปล่อยให้สองหนุ่มนั่งรถจู๋จี๋กันไปสองคน หากปล่อยไป ไม่เท่ากับว่าสิ่งที่เขาเพียรทำมาทั้งวันเป็นการเสียแรงเปล่าหรอกหรือ และนอกจากจะได้ตามไปแยกทั้งสองคนออกจากกันแล้ว ปกรณ์เองก็บอกทางบ้านไว้แล้ว ว่าเย็นนี้จะกลับบ้าน ซึ่งการนั่งรถไปกับชวลิตก็ทำให้เขาประหยัดค่ารถได้อีกด้วย นั่นก็เท่ากับเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ชายหนุ่มจึงตัดสินใจจะกลับไปที่ชลบุรีกับทั้งสองคน โดยที่ไม่กลับไปเก็บของที่หอพักก่อน“ไอ้ต้อมมึงรออยู่ในรถก่อนก็ได้ กูกะไอ้แม็กซ์เข้าไปเอากระเป๋าก่อนแป๊บเดียว” อธิบดีเอ่ยบอกปกรณ์ที่นั่งอยู่เบาะหลัง เมื่อชวลิตเอารถเข้ามาจอดในบ้านแล้ว แต่ยังไม่ได้ดับเครื่อง เพราะตั้งใจแวะมาเอากระเป๋าเท่านั้นแล้วจะรีบออกเดินทางกันเลย“อือ” ปกรณ์พยักหน้ารับรู้และยอมนั่งรออยู่ในรถ ปล่อยให้ ทั้งสองหนุ่มเดินเข้าบ้านไปเมื่อเปิดประตูเข้ามา อธิบดีก็เห็นคนที่คิดว่ายังไม่กลับมา นอนอยู่ที่โซฟาหน้าทีวี จึงหันไปกระซิบบอกเพื่อนให้เสียงเบา ๆ เพื่อจะไม่รบกวนการนอนของเจ้าของบ้านตัวจริง ทั้งสองเดินผ่านคนตัวใหญ่ไปอย่างเงียบเชียบ เพื่อไปหยิบกระเป๋าที่ห้องของอธิบดีในระหว่างที่จะเดินกลับไปที่รถ ต้องเดินผ่านหน้าของคนตัวใหญ่อีกครั้ง และสายตาของอธิบดีก็พลันเหลือบไปเห็นเปลือกซองยา และแก้วน้ำที่ว่างเปล่า จึงได้แวะเข้าไปลองเช็กอุณหภูมิของคนตัวใหญ่ดูสักหน่อยมือเล็กสัมผัสแผ่วเบาเข้ากับหน้าผากของคนที่นอนหลับ ก็รับรู้ได้ถึงความร้อนในทันที“เฮ้ย! ไอ้แม็กซ์ พี่ป้องไม่สบายว่ะ มึงกับไอ้ต้อมกลับบ้านกันไปก่อนเหอะ เดี๋ยวกูอยู่ดูพี่ป้องก่อน ฝากแวะไปบอกแม่ให้ทีว่ากูค่อยกลับไปพรุ่งนี้”“เออ เอางั้นก็ได้” ชวลิตรับคำแล้วเดินออกจากบ้านไป
-----------------------------------------------สนใจอีบุ๊กเรื่องนี้ สามารถเข้าไปโหลดได้ที่ www.mebmarket.com พิมพ์ชื่อเรื่อง หรือ ลูกตุ้มเงิน แล้วกดค้นหา อ่านยาว ๆ ฟิน ๆ ทีเดียวจบได้เลยจ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

สังคมเปิดกว้าง

นิยายแนะนำ

หัวใจจะวาย...หลงรักนายตัวเล็ก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

สังคมเปิดกว้าง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้