หน้าห้องหมายเลข 307
ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...ปลายนิ้วเคาะลงบนเหล็กดัด
หลังจากชายร่างสูงในสูทสีเทาเข้ม ก้าวขึ้นบันไดอย่างมั่นคง แม้รองเท้าหนังราคาแพง ที่ไม่เหมาะกับพื้นปูนเก่าจนแตกร้าว
แต่จังหวะก้าวของเขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ชนินทร หรือ "กาย" หนุ่มรูปร่างสูงโปร่งวัยอายุสามสิบปี
ไม่มีเสียงตอบใดๆ เขารอเพียงครู่ ก่อนเคาะอีกครั้ง คราวนี้หนักกว่าเดิม ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
ด้านในมีเสียงของหล่นเบา ๆ ตามด้วยเสียงฝีเท้า ลูกบิดหมุนช้า ๆ ก่อนประตูเหล็กด้านใน จะเปิดออกเพียงครึ่งบาน ชายหนุ่มคนหนึ่งโผล่หน้าออกมา
"ผมยังไม่ได้กู้เงินนะ"
กายเงียบไปหนึ่งจังหวะ เขาเป็ทนายความ ที่หลายบริษัทพร้อมจ่ายค่าตัวสูงลิ่วเพื่อแย่งตัวไปดูแลคดี
วันนี้เขาไม่ได้มาที่นี่ ในฐานะทนายของบริษัท แต่ในฐานะคนที่ต้องตามหาผู้ปกครอง ของเด็กสาวคนหนึ่ง
ซอยเล็กหลังสถานีขนส่งยังเปียกชื้น แอ่งน้ำสะท้อนเงาอาคารปูนเก่า สี่ชั้นที่ยืนเบียดกัน จนแทบไม่เหลือช่องว่าง
สายไฟสีดำพาดระโยงระยางเหนือศีรษะ เหมือนใยแมงมุม ข้างล่างคือร้านข้าวแกง รถเข็นผลไม้ และเสียงแม่ค้าะโแข่ง กับเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์รับจ้าง
ตึกสีครีมที่เคยทาผนังซีด จนเห็นเนื้อปูน ราวระเบียงเต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่ปลิวไหวตามลม บันไดเหล็กส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ทุกครั้งที่มีคนเดินผ่าน
เรือนผมสีน้ำตาลยุ่งๆ เล็กน้อยเหมือนเพิ่งตื่นนอน เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนแต่งขาด ดูธรรมดาเสียจนกลืนไปกับบรรยากาศห้องเช่า
แต่สิ่งที่สะดุดตาคือใบหน้า ดวงตาเรียวยาวที่ยังมีไอสะลึมสะลือทั้งที่ตอนนี่พึ่งห้าโมงเย็น ปลายจมูกโด่งรับกับริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อ
หน้าตาหวาน จนหลายคนอาจเข้าใจผิดั้แ่แรกเห็น แต่ทว่าเมื่อเ้าของใบหน้ายกคิ้วขึ้น มุมปากก็ยกตามอย่างคนช่างประชด
"คุณหยางหยาง?"
"ถ้าใช่...จะลดดอกเบี้ยให้เหรอ?"
"..."
"หรือมาทวงค่าไฟ"
ชายหนุ่มหาวหวอด "ถ้าใช่ รอสิ้นเดือนก่อนนะครับ"
กายสูดลมหายใจเข้าเงียบ ๆ"ผมเป็ทนาย"
อีกฝ่ายพยักหน้าช้า ๆ "ผมเป็ซูเปอร์แมน"
"..."กายมึนงง
"บินไม่ได้ แต่ใจถึง"
กายมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกวนประสาทอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบนามบัตร บัตรทนาย และบัตรประชาชนออกจากกระเป๋าสตางค์อย่างใจเย็น
"ตรวจได้"
หยางหยางรับมาพลิกหน้าพลิกหลัง ยกขึ้นส่องกับแสงแดดที่ลอดเข้ามาตามช่องระเบียงใช้นิ้วเคาะเบา ๆ กายเลิกคิ้วเล็กน้อย
"นี่คุณกำลังตรวจธนบัตรปลอมหรือไง"
"ตรวจคนปลอมครับ"หยางหยางตอบหน้าตาเฉย
"สมัยนี้มิจฉาชีพแต่งตัวดีกว่าดารา"
กายเก็บซ่อนความหงุดหงิดเอาไว้ใต้สีหน้าเรียบนิ่ง ส่วนหยางหยางเงยหน้ามองอีกฝ่ายอีกครั้ง สูทเข้ารูปนาฬิกาข้อมือเรียบหรู รองเท้าหนังไม่มีฝุ่นสักเม็ด ผู้ชายแบบนี้...ไม่มีทางเดินเข้าซอยนี้เพราะหลง
"โอเค"หยางหยางคืนบัตรให้ ก่อนปลดกลอนประตูเหล็กดัดทีละตัว
แกร๊ก...แกร๊ก...
"เข้ามาสิ" เขาเบี่ยงตัวเปิดทาง
"แต่ถ้าจะขายประกัน ผมไม่มีเงินนะ"
กายก้าวเข้าไป แล้วสายตาก็หยุดนิ่ง ห้องเช่าขนาดไม่ถึงสามสิบตารางเมตรกลับสะอาดเกินคาด พื้นกระเบื้องถูกถูจนสะท้อนแสง ผ้าม่านสีครีมถูกมัดรวบรับลมอ่อน ๆ เสื้อผ้าถูกพับเรียงเป็ระเบียบ
รองเท้าวางเป็คู่ตรงชั้นไม้เล็ก ๆ มีกลิ่นสบู่และน้ำยาปรับผ้านุ่มจาง ๆ แทนกลิ่นอับที่ควรมีในอาคารเก่า เขากวาดสายตาเพียงครั้งเดียว กายก็เริ่มเก็บรายละเอียดตามสัญชาตญาณ
ไม่มีเครื่องประดับผู้หญิง ไม่มีร่องรอยว่ามีผู้หญิงอาศัยอยู่ที่นี่ ทั้งที่ข้อมูลระบุว่า อิงอิงเป็น้องสาวของชายคนนี้ กายค่อย ๆ หรี่ตาลง
"มองขนาดนั้น..แอบชอบเฟอร์นิเจอร์ห้องผมเหรอครับ? สั่งจากแอปส้มหลักร้อยนะ สนใจเดี๋ยวแปะลิงก์ให้"
หยางหยางพูดขัดความเงียบ เขาใช้นิ้วชี้เกี่ยวหูจับประตูกระจกบานเลื่อน ก่อนออกแรงดึงจนเกิดเสียงครืดเบา ๆ ลมยามเย็นพัดเข้ามาผ้าม่านสีครีมปลิวไหวต้นกระบองเพชรต้นเล็กบนราวระเบียงเอนตามแรงลม
เขาเอื้อมมือหยิบบุหรี่กับไฟแช็กที่วางอยู่ข้างกระถางต้นไม้ ก่อนหันกลับมามองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ
"ห้องมันแคบ"เ้าของห้องยักไหล่ "คุยตรงนี้แล้วกัน"
ก่อนจะยิ้มมุมปาก "หรือจะไปปีนคุยกันบนดาดฟ้าก็ได้"
"..."กายมึนงง
"ผมไม่ติด"หยางหยางพูดเสียงเรียบ
ลมพัดผ่านระเบียงแคบ ๆ จนราวเหล็กขึ้นสนิมส่งเสียงเอี๊ยดเบา ๆ เบื้องล่างเป็ลานจอดรถที่ แน่นขนัดไปด้วยรถจักรยานยนต์เก่า รถเข็นขายลูกชิ้น และเด็กตัวเล็กสองคน กำลังแย่งลูกบอลพลาสติกกันเสียงดัง
หยางหยางยืนพิงและวางข้อศอก กับราวระเบียงอย่างสบายอารมณ์มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือหยิบบุหรี่ออกมาหนึ่งมวน
"สูบได้ไหม"
คำถาม...แต่ยังไม่ทันรอคำตอบไฟแช็กก็ดัง แกร๊ก...เปลวไฟสีส้มลุกวาบปลายบุหรี่ค่อย ๆ แดงขึ้น เขาสูดควันเข้าปากช้า ๆ
ก่อนพ่นออกไปเหนือราวระเบียง กายมองทุกการเคลื่อนไหวโดยไม่พูดอะไร ั้แ่วิธีใช้นิ้วคีบบุหรี่ จังหวะสูด จนถึงตอนที่อีกฝ่ายเผลอไอเบา ๆ หลังควันลงคอ
"เพิ่งหัดสูบ"ประโยคสั้น ๆ ทำให้หยางหยางชะงักเขาเหลือบตามองคนข้าง ๆ
"รู้ได้ไง?"
"มือสั่น"
"..."
"สูบเข้าปอดไม่เป็"
"..."
"แล้วก็..."กายเหลือบมองก้นบุหรี่ "คุณถือบุหรี่เหมือนคนไม่อยากให้กลิ่นติดนิ้ว"
ความเงียบโรยตัวมาอย่างไม่ได้เชื้อเชิญ ลมยังพัดเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้คนที่นิ่งกลับเป็หยางหยาง ผ่านไปสองวินาทีเขาหัวเราะในลำคอ
"คุณนี่...เป็ทนายหรือหมอดูลายมือ"
...........................
3K
