ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่30 เข้มแข็ง

     "นี่เป็นสไตล์ใหม่จากปารีสแฟชั่นวีคเชียวนะราคาหนึ่งแสนสามหมื่น"

     หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น ในดวงตาแฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่งจางๆ

      "หนึ่งแสนสามหมื่นใช่ไหม ได้ฉันจ่ายให้!"

      เซียวอี้เหม่ยไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียวหยิบบัตรเครดิตออกมาจากกระเป๋าโยนใส่หน้าหญิงสาวอย่างแรง

      "ในบัตรนั่นมีอยู่สองแสน ไม่ต้องทอน!"

     "นี่คือกิริยาที่คนเขาขอโทษกันเหรอ?" หญิงสาวขมวดคิ้วพูด

      "คุณคิดว่าฉันกำลังขอโทษคุณอยู่เหรอ?" เซียวอี้เหม่ยหัวเราะขึ้นมาทันทีเธอเหยียดยิ้มมุมปากมองผู้หญิงคนนั้น แล้วพูดเสียงเย็นชา "นี่เป็นแค่ค่าเสียหายที่ลูกฉันก่อเรื่องเท่านั้นกระโปรงของคุณทางเราได้จ่ายค่าเสียหายให้แล้ว ตอนนี้ฉันจะคิดค่าเสียหายที่คุณตบลูกฉัน"

     ตั้งแต่ตอนที่เซียวอี้เหม่ยเอาเงินสองแสนออกมาโดยไม่ลังเลนั้นผู้คนในห้องล็อบบี้ก็รู้เลยว่าเรื่องนี้ไม่สามารถยอมความกันได้

     แล้วก็จริงอย่างที่คิด ตอนนี้เขาจะคิดบัญชีกับคุณแล้ว

     เถียนเถียนตัวน้อยในอ้อมกอดยังคงร้องไห้เจ็บปวดไม่หยุด เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ที่เสียดแทงหัวใจของเด็กน้อยคนในห้องล็อบบี้ก็เกิดความรู้สึกเวทนาขึ้นมา

     เซียวอี้เหม่ยลูบหัวของเถียนเถียนตัวน้อยในอ้อมกอดด้วยความเจ็บปวดใจ

      "โอ๋ เถียนเถียนไม่ร้องนะคะ แม่จะเอาคืนให้หนูเอง"

     เมื่อปลอบให้อารมณ์ของเถียนเถียนสงบลงได้แล้วเซียวอี้เหม่ยก็เงยหน้าขึ้นยิ้มเยือกเย็นให้ผู้หญิงคนนั้น แล้วพูด

      "ห้าสิบล้านหยวนขาดตัว"

      "แกอยากได้เงินจนบ้าไปแล้วหรือไง!" หญิงแผดเสียงขึ้น

      "ถ้าไม่มีห้าสิบล้าน งั้นก็เอามือข้างที่คุณเพิ่งตบเถียนเถียนมา"

     ยากที่จินตนาการได้ที่ผู้หญิงทรงเสน่ห์อย่างเซียวอี้เหม่ยเมื่อพูดจาโหดเหี้ยมแบบนี้ออกมาจะมีความรู้สึกอย่างไร

     เย่จื่อเฉินมองสถานการณ์ตรงหน้านี้ด้วยความตกใจในความรู้สึกของเขาเซียวอี้เหม่ยไม่ใช่คนที่วู่วามแบบนั้น

     แต่เมื่อนึกถึงสภาพของเถียนเถียน เย่จื่อเฉินก็คลายความสงสัยลงไป

     เถียนเถียนคือสิ่งสำคัญในใจของเธอ ใครที่แตะต้องเขาเธอก็สามารถสู้กับคนนั้นได้สุดชีวิต

      "แก..."

     หญิงสาวยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูด เซียวอี้เหม่ยก็โทรศัพท์ก่อนแล้ว

      "พี่หู่ใช่ไหมคะ ใช่ค่ะ ฉันเซียวอี้เหม่ย ฉันอยากให้พี่จัดการใครคนหนึ่งให้ฉันหน่อยห้าล้าน ฉันจะเอามือเขาข้างหนึ่ง ใช่ตอนนี้ฉันอยู่ที่สำนักงานขายของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ว่านเซิง ส่งคนมาด้วย"

     หญิงสาวที่ตบเถียนเถียนคิดไม่ถึงเลยว่าเซียวอี้เหม่ยจะเอาจริง

     เธอจะยื่นมือออกไปแย่งโทรศัพท์ของเซียวอี้เหม่ย แต่กลับโดนเย่จื่อเฉินขวางเอาไว้ก่อน

      "ใจเย็นหน่อยครับ"

      เถียนเถียนตัวน้อยที่ได้เห็นเย่จื่อเฉิน เสียงร้องก็ค่อยๆ เบาลงยื่นมือไปหาแล้วพูดเสียงอู้อี้

      "คุณพ่อ"

      "เถียนเถียนเด็กดี ไม่ร้องนะ"

     ใบหน้าของเย่จื่อเฉินเต็มไปด้วยรอยยิ้มละมุนและลูบใบหน้าของเถียนเถียนอย่างอ่อนโยน

     น้ำเสียงนี้ราวกับมีเวทมนตร์ เถียนเถียนตัวน้อยหยุดร้องไห้แล้วจริงๆ

      "เถียนเถียน"

     ในดวงตาของเซียวอี้เหม่ยเต็มไปด้วยความกังวลรอยมือนั้นที่อยู่บนใบหน้าของเถียนเถียนยังคงเด่นชัด

     สิ่งนี้ยืนยันได้เลยว่าตอนที่ผู้หญิงคนนี้ตบเถียนเถียนได้ออกแรงไปมากแค่ไหน

      "พวกแกกำลังจะก่ออาชญากรรม ฉันจะแจ้งตำรวจ"

      "ก่ออาชญากรรมแล้วยังไง?" เซียวอี้เหม่ยหัวเราะเยือกเย็นทันที "ตั้งแต่ตอนที่ฝ่ามือข้างนั้นของคุณตบเถียนเถียน ฉันก็ได้คาดโทษคุณเอาไว้แล้วที่ฉันเอามือคุณมันแค่ดอกเบี้ยเท่านั้น ไม่ต้องสงสัยค่ะฉันมีอีกหลายหมื่นวิธีที่จะทำให้คุณหายไปจากโลกนี้อย่างไร้ข่าวคราวเลย"

     "เกิดอะไรขึ้น?"

      มีเสียงตะโกนดังอยู่ข้างนอกโซนขายบ้านและเห็นว่ามีผู้ชายคนหนึ่งเดินขมวดคิ้วเข้ามาจากด้านนอก

     ผู้ชายรูปร่างหน้าตาธรรมดา แต่ไม่รู้ว่าทำไมในตอนที่ได้เห็นเขากลับทำให้คนเกิดความเชื่อใจในตัวเขาโดยอัตโนมัติ

     ทันทีที่ผู้ชายคนนี้ปรากฏตัวขึ้น ผู้หญิงคนนั้นที่แทบจะตกใจจนช็อกเพราะเซียวอี้เหม่ยก็รีบก้าวเท้าวิ่งไปหาเขา

      "พี่เหวิน มาได้สักทีถ้าพี่มาช้ากว่านี้อีกนิดเดียวอาจจะไม่ได้เห็นฉันแล้วก็ได้"

     หญิงสาวร้องโอดครวญด้วยน้ำเสียงกระซิกแต่เย่จื่อเฉินกลับพบว่าตอนที่ผู้ชายคนนี้ปรากฏตัวออกมาใบหน้าของเซียวอี้เหม่ยก็ซีดลงไปเลย

      "ฮ่าวเหวิน"

      "อี้เหม่ย?" ฮ่าวเหวินอึ้งไปนิดจากนั้นก็รีบเดินเข้าไปหาเซียวอี้เหม่ย "อี้เหม่ยหลายปีมานี้คุณสบายดีไหม?"

     "อย่ามาสร้างภาพที่นี่"

     เซียวอี้เหม่ยเหยียดยิ้มขึ้นมาทันที ในดวงตาแฝงไว้ด้วยความรู้สึกห่างเหินที่คนไม่สามารถเข้าใกล้ได้

      "เราไม่ได้สนิทกัน กรุณาอยู่ห่างฉันด้วยค่ะ"

      "ถึงยังไงเราก็เคยเป็นสามีภรรยากัน ต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยเหรอ?"

      คนในห้องล็อบบี้ส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันทีคิดไม่ถึงว่าสองคนตรงหน้านี้เคยมีความเกี่ยวข้องกันมาแล้วช่วงในเวลาหนึ่ง

      "ฉันมันตาบอดเองที่เคยคบกับคุณ"

     ทันใดนั้นคนตัวใหญ่สวมเสื้อกล้ามสีดำกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามาจากด้านนอกคนที่นำหน้ามาเป็นชายหัวโล้นใส่เสื้อกล้ามลายเสือและสร้อยทองเส้นใหญ่

      "ประธานเซียว"

      "พี่หู่ พี่มาแล้วเหรอ"

      "เฮ้ย ถ้าสำหรับธุรกิจใหญ่คนอย่างผมต้องมาเองอยู่แล้ว ว่ามาเลย จะเอามือใคร"

     พี่หู่ลูบหัวโล้น ความเหี้ยมในดวงตาฉายเด่นชัด

      "เธอ!"

      สีหน้าของเซียวอี้เหม่ยเยือกเย็นขึ้นมาทันที พร้อมกับชี้ไปทางผู้หญิงคนนั้นที่ยืนอยู่ข้างฮ่าวเหวิน

      "ไปจับมา..."

      "พี่เหวิน!"

      หญิงสาวทรุดลงกรีดร้องอย่างตื่นตระหนก รูม่านตาของฮ่าวเหวินเบิกโพลงทันทีมองเซียวอี้เหม่ยแล้วถาม

      "นี่คุณจะทำอะไร!"

     "ก็ไม่ได้ทำอะไร เขาตบเถียนเถียน ฉันก็จะให้เขาชดใช้ไง อ้อจริงสิ ถ้าคุณจะช่วยจ่ายเงินแทนเขาก็ได้นะ ห้าสิบล้าน!"

     "ประธานเซียว ผมว่ามันไม่ค่อยสมเหตุสมผลเลยนะคุณจะเอาห้าสิบล้าน แต่ให้พี่หู่คนนี้แค่ห้าล้านเอง..."

     พี่หู่หัวโล้นลูบหัว เซียวอี้เหม่ยก็หัวเราะเบาๆ แล้วพูด

      "พี่หู่ เซียวอี้เหม่ยคนนี้ไม่ใช่คนขี้งกขนาดนั้นนะคะให้หรือไม่ให้นั้นยังไม่แน่นอนเลย ถ้าเขาให้จริงๆฉันจะเพิ่มให้พี่หู่เป็นสองเท่าเลยเป็นไง"

      "ประธานเซียวใจถึงจริงๆ"

      พี่หู่ยกนิ้วหัวแม่มือให้เซียวอี้เหม่ย แล้วจึงหันไปพยักพเยิดให้ลูกน้อง

      "มัวยืนบื้ออะไรอยู่ จับไว้ ขอแค่ประธานเซียวบอกพวกแกก็ตัดมือผู้หญิงคนนี้ได้เลย"

      "เซียวอี้เหม่ย!"

     "อย่ามาพูดพล่ามกับฉัน ถ้าไม่จ่าย ฉันก็จะเอามือเขาไปข้างหนึ่ง"

     ความบ้าคลั่งในดวงตาของเซียวอี้เหม่ยฉายเด่นชัด ฮ่าวเหวินรู้สึกหนาวจับขั้วหัวใจขึ้นมาหลังจากที่ได้เห็นสายตาของเธอ

     เขาไม่สงสัยกับการเอาจริงในคำพูดของเซียวอี้เหม่ยเลยแม้แต่นิดเดียว

     เพื่อเถียนเถียนแล้ว เธอสามารถทำได้ทุกอย่างจริงๆ

      "ได้ ฉันจ่ายเอง ปล่อยหานจิ้งซะ!"

      ฮ่าวเหวินหยิบเช็คออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วเขียนจำนวนเงินลงไปห้าสิบล้านก่อนจะยื่นไปตรงหน้าเซียวอี้เหม่ย

     เย่จื่อเฉินเห็นชัดเจนในตอนที่เซียวอี้เหม่ยเห็นอีกฝ่ายหยิบเช็คออกมานั้น มือของเธอสั่นระริก

      "โอเค ขอบคุณประธานฮ่าวมากนะคะ พี่หู่ ปล่อยตัว"

      "ปล่อย"

     พี่หู่ถีบลูกน้องเขาไปหนึ่งทีเพื่อให้ปล่อยหานจิ้งคนนั้น

      "เราไปกันเถอะ"

     เมื่อพาหานจิ้งออกไปจากโซนบ้านเดี่ยวแล้วพี่หู่ก็หัวเราะขึ้นมาเสียงดัง แล้วพูด

      "ประธานเซียวนี่สมกับเป็นเถ้าแก่เนี้ยจริงๆ แค่ออกแรงนิดหน่อยก็ได้เงินมาห้าสิบล้านแล้วนี่เงินมากกว่าที่พวกเราไปไล่ตีไล่ฆ่าคนอีกนะเนี่ย แถมยังปลอดภัยอีกต่างหาก"

      "พี่หู่นี่ตลกจริงๆ เดี๋ยวเงินสิบล้านฉันจะโอนเข้าบัญชีพี่ตอนเย็นนะคะ"

      "โอเคโอเค"

      พี่หู่พาลูกน้องเดินออกไปจากสำนักงานขาย ทุกคนในสำนักงานขายจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

     โชคดีนะที่ไม่มีการนองเลือดจริงๆ

      "พี่เหม่ย..."

     คนที่ควรไปก็ไปหมดแล้ว เย่จื่อเฉินเดินไปหยุดอยู่ข้างเซียวอี้เหม่ย

     เมื่อเข้ามาใกล้ เย่จื่อเฉินจึงได้เห็นว่าขอบตาของเซียวอี้เหม่ยมีน้ำตาเอ่อคลออยู่เล็กน้อย

     มือขวาของเธอกำเช็คมูลค่าห้าสิบล้านหยวนไว้แน่น หลังจากนั้น...

     แควก

     เช็คใบนั้นโดนเธอฉีกขาดแล้วปาลงพื้นทุกคนในห้องล็อบบี้มองภาพตรงหน้านี้ด้วยสีหน้าตื่นตกใจ

     เงินห้าสิบล้าน

     ขาดกระจายไปแล้ว

     คนอื่นไม่สามารถเข้าใจเซียวอี้เหม่ยได้ แต่เย่จื่อเฉินเข้าใจ

      "จื่อเฉิน เธอช่วยกอดฉันหน่อยได้ไหม?"

      เย่จื่อเฉินยิ้มพร้อมกับพยักหน้า แล้วดึงเซียวอี้เหม่ยเข้าไปในอ้อมกอด

     ทันใดนั้น...

     เธอก็เริ่มร้องไห้อย่างเจ็บปวด โดยไม่มีเสียงออกมา

     ใช่แล้ว

     ถึงเซียวอี้เหม่ยจะเข้มแข็งสักแค่ไหน

     แต่สิ่งที่เปลี่ยนไม่ได้ก็คือ...

     เธอเป็นผู้หญิง...

      ผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องการผู้ชายไว้คอยพึ่งพาเช่นเดียวกัน