เวลาผ่านไปเกือบ 20 นาที เเต่เกมก็ยังไม่มาซักที ทำให้ทั้งคู่เริ่มรู้สึกกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเกม เวลาเริ่มดึกคนก็ยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งเริ่มมองหากันยากแล้ว
"เห้ยตาม เราว่าเกมนานเกินไปละนะ ออกไปตามเกมกันไหม?"
"เห้ยอย่าเพิ่งดิวะ กูว่าเกมน่าจะอึอยู่รึป่าว สงสัยจะอั้นมาจากบ้านแหละมึง เอาเป็ว่าถ้ามึงยังไม่ลอยอ่ะ งั้นกูลอยก่อนนะ เพราะกูเคยอ่านเจอมาว่า ถ้าลอยหลังจากสี่ทุ่มไปจะไม่สมหวังว่ะ มึงมายืนตรงนี้เดี๋ยวกูลอยกระทงเสร็จแล้วเราออกไปตามเกมกัน"
"แต่เราเป็ห่วงเกมอ่ะตาม"
"เออหน่า..กูลอยแปปเดียว!" เล็กรู้สึกเป็กังวลถึงเื่เกมมากกว่าการลอยกระทงเข้าซะเเล้ว ในทางกลับกันตามที่นำกระทงลงไปลอยข้างริมน้ำ ในจังหวะที่กำลังจะอธิษฐาน จู่ๆตามก็คว่ำหน้าลงน้ำไปพร้อมกับกระทงจนเล็กเองก็ยังใ เเต่ไม่นานความจริงก็ปรากฏขึ้นเมื่อบริเวณที่ตูมตามตกลงไปนั้น มีน้ำสีแดงผุดขึ้นมารอบๆบริเวณนั้น ซึ่งในตอนนั้นเองเด็กที่ลงไปขโมยเหรียญในกระทงก็ได้ป่าวประกาศขึ้นมา จนทุกคนในงานที่อยู่บริเวณแถวนั้นถึงกับต้องร้องโวยวายกรี๊ดกันสนั่นงาน
"พี่ผู้ชายคนนี้ตายแล้วครับ!!พี่เค้าโดนยิง ช่วยด้วยครับ!!" วินาทีนั้นทั้งเ้าหน้าที่ตำรวจหน่วยรักษาความปลอดภัยรีบวิ่งปรี่เข้ามา ดูแลความเรียบร้อยบริเวณนั้น..เล็กที่ยืนมองเพื่อนตัวเองล้มคว่ำลงไปในน้ำ อย่างไม่ทราบสาเหตุนั้น เธอก็รู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมาทันที เล็กก้าวขาไม่ออกเพราะเธอไม่ได้ยินเสียงปืนหรืออะไรทั้งนั้น เพราะสิ่งสุดท้ายที่เธอเห็นคือเพื่อนของเธอล้มหน้าคะมำลงไปในน้ำก่อนจะมีกลุ่มเืฟูขึ้นมารอบๆตัวตูมตามและสิ่งแรกที่เล็กนึกถึงเลยก็คือ..
"ไม่นะ!!..เกม ตึ่ก โอ้ย!!" วินาทีที่เล็กกำลังจะวิ่งฝ่าฝูงชนออกไปหาเกมที่ห้องน้ำ เธอก็ได้ชนเข้ากับแผงหน้าอกของใครบางคน เข้าพอดีและเมื่อเธอเเหงนหน้าขึ้น ภาพทุกอย่างก็มืดสนิท ชายตรงหน้าเอาผ้าอะไรบางอย่างมาปิดตาเธอไว้และพาเธอออกไปจากตรงนั้น ภาพของเล็กกลายเป็มืดสนิท แต่เสียงที่ได้ยินนั้นคือชายคนดังกล่าวกำลังนำตัวเธอไปขึ้นรถยนต์และขับพาเธอไปยังสถานที่ที่หนึ่ง ซึ่งจากการนั่งรถและใช้ััของการได้ยินแล้ว เธอรู้สึกว่าเส้นทางที่เขากำลังจะไปมันคดเคี้ยวไปมาเพราะเธอรู้สึกได้ว่ารถมีการเลี้ยวโค้งหลายครั้งมากจนสุดท้ายแล้วรถก็จอดสนิทและดับเครื่อง
"ถึงแล้ว ลงมาได้แล้วครับ" น้ำเสียงของคนที่บอกให้เธอลงจากรถมันดูคุ้นๆมาก เขาใช้เชือกอะไรบางอย่างมัดแขนเธอไขว้หลังไว้ เเต่แปลกตรงที่ ตอนที่ชายคนนั้นบอกให้เธอลงจากรถ เขาไม่คิดแม้เเต่จะยื่นแขนมาจับตัวเธอเลยด้วยซ้ำ ในตอนนั้นเล็กก็รู้แล้วว่าคนที่จับเธอมาคือใคร...เล็กก้าวลงจากรถไม่กี่ก้าว เธอก็รู้สึกได้ว่ามีมือเย็นะเืหนาๆเหมือนเเช่น้ำเเข็งมา เข้ามาจับเเขนเธอให้เดินไปตามที่เขาบังคับ สุดท้ายแล้วเล็กถูกนำตัวมานั่งที่เบาะยางอะไรสักอย่างและมัดมือติดกับเสาข้างหลังไว้ จากััที่เล็กรู้สึกเธอคิดว่าน่าจะเป็เสาของตาข่ายอะไรซักอย่าง จากพื้นที่เธอเหยียบอยู่นั้นมันเป็พื้นซีเมนต์จึงทำให้เล็กมั่นใจว่า..เธอน่าจะถูกจับมาที่สนามกีฬาอะไรสักอย่าง ทุกอย่างเงียบสงบเเต่หนึ่งในเสียงนั้นเป็เสียงของผู้หญิงกำลังร้องไห้ในเชิงหวาดกลัวกับอะไรซักอย่างอยู่
"ดีมาก..ทีนี้ก็เปิดตาเธอออก!!" เสียงเรียบๆนั้นทำให้เล็กจุกที่กลางอกเพราะเธอจำเสียงนั้นได้ดีว่ามันคือเสียงของใคร ทันทีที่เปิดผ้าปิดตาออก เล็กก็เห็นว่ากอล์ฟนั่งยิ้มอยู่ตรงหน้าเธอพร้อมกับที่มือของเขามีปืนสั้นอยู่ 1 กระบอก และที่ทำให้เล็กช็อคไปมากกว่านั้นคือทางด้านหลังของกอล์ฟ มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งร้องไห้และที่ศีรษะของเธอก็มีถุงดำคลุมหน้าไว้ แต่จากเสียงที่ร้องไห้นั้น ทำให้เล็กมั่นใจได้ทันทีว่า เธอคือเกมอย่างเเน่นอน
"ทำแบบนี้ทำไม?"
"ก็เล็กอ่ะ ดื้อกับกอล์ฟก่อนทำไมล่ะ?"
"เล็ก..งั้นหรอ?..เล็กอยู่ที่นี่หรอ เล็กมาช่วยเกมใช่ไหม ช่วยเกมด้วยนะ เกมกลัวมากๆเลย ฮือฮือ พวกเขาเป็ใครก็ไม่รู้ อยู่ดีๆก็มาจับตัวเกมโดยที่เกมไม่รู้เลยว่าเกมทำอะไรผิด เล็กช่วยเกมด้วยนะ ฮือฮือ" เล็กถึงกับน้ำตาไหลออกมาเป็สายเมื่อรู้ว่าความไม่เด็ดเดี่ยวของเธอมันจะนำเหตุการณ์ร้ายแรงแบบนี้มาสู่คนที่เธอรัก ในใจนั้นเล็กอยากจะวิ่งเข้าไปช่วยเกมและพาออกไปจากที่นี่ เเต่ทว่าตัวเธอก็ถูกมัดให้ติดกับต้นเสาอยู่เหมือนกัน
"มาช่วยงั้นหรอ ฮ่าๆๆ โอ้ยกอล์ฟอยากจะขำให้ฟันหัก ยัยนี่คงยังไม่รู้สินะว่าเล็กมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์อะไร คิม!ไปเปิดตายัยนั่นและลากเข้ามามัดไว้ตรงหน้าเล็กเลย เร็วเข้า!!"
"ครับคุณกอล์ฟ"
"นี่จะทำอะไรอ่ะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ พอแล้ว!!ปล่อยเกมไปซะ เรายอมแล้ว ขอร้องแหละ อย่าทำอะไรเธอเลย ปล่อยเธอไปซะ"
"จุ๊ๆๆ..ไม่เอา ไม่พูดแบบนี้สิเพราะก่อนหน้านี้กอล์ฟก็เคยขอร้องให้เล็กเลิกยุ่งกับเกมแล้ว แต่เล็กไม่ฟังเองไม่ใช่หรอ ฮึ?"
"ใจเย็นๆนะกอล์ฟ เราขอโทษต่อไปนี้เราจะเชื่อฟังกอล์ฟทุกอย่าง แต่อย่าทำอะไรเกมเลยนะ ปล่อยเกมไปเถอะ นะขอร้อง!"
"มันง่ายไปหรือเปล่าเล็ก เล็กจำได้ไหมว่ากอล์ฟเคยขอร้องเล็กแบบนี้กี่ครั้ง เเต่เล็กก็ไม่เคยจะสนใจมันด้วยซ้ำ แม้กระทั่งวันเกิดของเล็ก กอล์ฟตั้งใจทำเค้กไปเซอร์ไพรส์ที่โรงเรียนเเต่เล็กกลับหนีออกไปหาเกมที่บ้านและยังมีอีกหลายครั้งเลยนะที่เรายุ่งและไม่ได้ไปหาเล็ก เล็กก็ไปขลุกอยู่กับเกมที่บ้านเป็ประจำ อ่อ..ทำหน้าแบบนั้นแสดงว่าแปลกใจละสิว่า ทำไมกอล์ฟถึงรู้..ก็เพราะว่าั้แ่วันแรกที่เรากลับมาจากลาว กอล์ฟก็สั่งให้คนของกอล์ฟตามเล็กตลอดไงล่ะ กอล์ฟก็เลยรู้ทุกการเคลื่อนไหวของเล็กไง เซอร์ไพรส์ไหมล่ะ ฮ่าๆๆ"
"กอล์ฟฟังเรานะ ปล่อยเกมไป แล้วเราจะทำทุกอย่างตามที่กอล์ฟสั่งโดยที่ไม่ขัดขืนอีกต่อไป ขอร้องนะ ปล่อยเกมไปเถอะ"
"แล้วกอล์ฟจะรู้ได้ไง ว่าเล็กจะไม่กลับไปหาเกมอีก เพราะในที่สุดแล้ว เล็กก็รักเกมมากกว่ากอล์ฟไม่ใช่หรอ ไอ้คิม ได้รึยังวะ!!" คิมนำตัวเกมพร้อมกับต้นเสาลากให้เข้ามาเผชิญหน้ากับเล็กเพียงระยะห่างไม่ถึง 1 เมตรและหลังจากนั้นคิมก็ได้เอาผ้าปิดตาของเกมออก วินาทีนั้นเกมได้สบตากับเล็กและยิ้มออกมาอย่างดีใจ ในขณะที่เธอก็ต้องแปลกใจเมื่อคนที่นั่งอยู่ข้างๆเล็กคือกอล์ฟ
"เล็ก กอล์ฟ มีเื่อะไรกันน่ะ จับเกมมามัดไว้ทำไม แล้วนั่นทำไมเล็กก็ถูกมัดด้วย เล่นอะไรกันเนี่ย" เล็กมองหน้าเกมแล้วก้มหน้าเพราะไม่กล้าสบตาเธอ กว่าที่จะมาอธิบายความจริงให้เกมฟังได้มันก็สายไปซะแล้วทำให้เธอไม่กล้าสบตาเกมและเอาแต่ร้องไห้ ซึ่งจู่ๆกอล์ฟก็ได้หัวเราะออกมาอย่างสะใจ พรางเดินไปนั่งลงข้างๆเกมและเอามือช้อนหน้าเกมขึ้น หลังจากที่เกมรู้ความจริงทั้งหมด เธอจะมีความรู้สึกต่อเล็กยังไงติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ
7K
![[END] บังทันบอยซอยตื๊ด 7P | AllSUGA](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1588640384_99368548.webp)
