บทที่
| 4 |
จำเอาไว้ให้ขึ้นใจ
“พี่ญาดา!!!”
ทันทีที่เสียงทุ้มอันคุ้นหูดังขึ้นในระยะใกล้ หัวใจที่มันเคยเต้นปกติก็แปรเปลี่ยนเป็จังหวะที่เร็วขึ้น ดวงตากลมโตของหญิงสาวรีบหันไปมองทางต้นตอของเสียง ก่อนเธอจะพบเข้ากับเด็กหนุ่มร่างสูงกำยำ
เฮือก!
จังหวะนี้เองที่ร่างกายของเธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เพียงเพราะภาพตรงหน้ามันทำให้หัวใจของเธอเ็ป
“ก..เก่งกล้า..”
ราวกับว่าตอนนี้ร่างกายของเธอหยุดชะงักไปในชั่วพริบตา ก่อนสองฝีเท้าอันหนักอึ้งจะวิ่งตรงปรี่เข้ามา ทั้งใบหน้า แววตา ทุกสิ่งอย่างมันกำลังมัดตัวเธอไม่ให้วิ่งหนีออกไปไหนได้
เพราะตอนนี้อดีตแฟนหนุ่มที่เธอเป็ฝ่ายทอดทิ้ง เขาได้มายืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว..
“พี่ญาดา!”
“……!!!”
รุ่นพี่สาวที่กลายเป็คนแปลกหน้าเบิกตาโพลงด้วยความใสุดขีด เธอไม่คาดคิดด้วยซ้ำว่าจะได้เจอเด็กหนุ่มคนนี้อีกครั้ง ที่นี่มันห่างไกลจากบ้านของเขาเกือบครึ่งค่อนจังหวัด ไม่มีทางเลยที่เก่งกล้าจะมายืนอยู่ตรงนี้
“พ..พี่หายไปไหนมาครับ! ผมตามหาพี่ตั้งนาน ทำไมพี่กับครอบครัวถึงได้หนีผมไปครับ ทำไมถึงไม่ยอมรับสายผมด้วย! ผมโทรไปหาพี่ก็ไม่ติด”
“แฮ่กๆๆ ไอ้เก่งกล้า”
ก่อนที่นัททิวกับกันต์จะวิ่งตามเข้ามาในร้านเสื้อผ้า มือหนาเอื้อมมาเกาะแขนล่ำของคนที่สติแตก ทั้งสองหนุ่มจึงหันไปมองทางหญิงสาวที่ยืนน้ำตาคลอ
“น..นี่..”
“พี่ญาดา?”
ทั้งสองเคยรู้จักกับญาดาใน่ระยะเวลาหนึ่ง ตอนที่เธอคบกับเก่งกล้าใน่แรก ญาดาก็มาเที่ยวกับพวกเพื่อนของแฟนหนุ่มเสมอ และเธอมักจะเจอกับใหญ่ พี่ชายแสนดีที่คอยช่วยเหลือเก่งกล้าอีกด้วย
“นี่ญาดารู้จักคนพวกนี้ด้วยเหรอ”
แต่แล้วหนุ่มร่างท้วมที่ค่อนข้างมีอายุก็หันไปถามญาดา รุ่นพี่สาวที่ยืนตัวสั่นเทาพร้อมกับมีน้ำตาเอ่อนอง
“อ..เอ่อคือ..”
“พี่ญาดา”
“เราไม่มีอะไรจะต้องพูดกันอีก”
“พี่ญาดา!!!”
ประโยคที่เอ่ยออกมาจากปากของญาดาก็ทำให้สีหน้าของเก่งกล้าเปลี่ยนไป ร่างบางในชุดเดรสสวยจึงรีบวิ่งหนีออกจากร้านเสื้อผ้า เธอทิ้งทุกคนไว้ที่นั่นโดยเฉพาะหนุ่มร่างท้วมที่มากับเธอ
“พ..พี่ญาดา!! รอผมก่อน!!!”
ตึกๆๆๆๆ!!
น่าแปลกที่ตอนนี้ชายผู้ศรัทธาในความรักไม่สนใจสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว เขาไม่สนแม้แต่เื่ที่เธอทิ้งเขาไป เก่งกล้าแค่อยากจะรู้คำตอบจากปากของเธอ สาเหตุที่เธอทิ้งเขาไปคืออะไรกันแน่?
“รอผมก่อนพี่ญาดา!!”
พึ่บ!!
เฮือก!
เสียงที่ไล่หลังนั้นขาดหายไปชั่วขณะ ก่อนมือหนาจะคว้าแขนเรียวบางไว้ได้ทัน คงเป็เพราะชายแกร่งที่มีพละกำลังมหาศาล เขาจึงวิ่งตามเธอมายังลานกว้างที่อยู่ภายใต้ต้นไม้ใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว
“ปล่อยฉันนะ!!”
ญาดาเอ่ยด้วยเสียงดังสนั่น เธอพยายามจะแกะแขนออกจากพันธนาการ แต่นั่นก็ยิ่งทำให้เก่งกล้าขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ
“ผมปล่อยแน่ แต่พี่ต้องอธิบายให้ผมเข้าใจก่อน”
“อธิบายอะไร”
“ก็อธิบายว่าทำไมพี่ถึงหนีผมไปไง พี่หายหน้าหายตาไม่ส่งข้อความ ไม่รับสายผม ทั้งพี่ ทั้งครอบครัวของพี่หายไปกันหมดเลย แบบนี้จะให้ผมทำไง!”
“……”
“พี่เป็แฟนผมนะพี่ญาดา”
“……”
“เวลาที่แฟนตัวเองหายไป ไม่มีผู้ชายคนไหนหรอกนะที่ไม่เป็ห่วงแฟนตัวเอง”
ภาพที่ทำให้หัวใจของเธอเ็ปเหมือนถูกมีดคมแทงก็คงจะเป็.. น้ำตาที่ไหลรินออกมาจากดวงตาแดงก่ำของเก่งกล้า เขาจ้องมองคนรักด้วยแววตาอ้อนวอน ใบหน้าหล่อนั้นแดงก่ำ เส้นเืเด่นชัดปูดนูนอยู่ข้างขมับ
จากที่ญาดาคิดว่าตัวเองได้ตายไปแล้ว ตอนนี้เธอเหมือนกับตายซ้ำๆเมื่อเห็นว่าเขาร้องไห้
“มันก็เป็คำตอบแล้วไง”
หญิงสาวที่ยืนสงบนิ่งก้มหน้าลงเพียงชั่วครู่ เธอประคับประคองน้ำเสียงตัวเองไม่ให้สั่นเครือ สติที่มีหลงเหลืออยู่นั้นเริ่มทำให้เธอคิดหาทางออกได้บ้าง
“เพราะฉันไม่ได้รักนายแล้ว โอเคไหม ที่ผ่านมามันก็เป็แค่ความทรงจำที่ดี แต่ตอนนี้ฉันไม่้ามันแล้ว เลิกยุ่งกับฉันสักทีเถอะ ต่อจากนี้ไม่ต้องตามหา ไม่ต้องมาอะไรกับฉันอีก”
“พ..พี่ญาดา”
“ขอโทษด้วยแล้วกันที่ฉันไม่ได้บอกลานายก่อน”
“……”
“ฉันคิดว่านายคงจะรู้ตัวแล้ว แต่นี่มันก็เป็คำตอบที่ชัดเจนแล้วนะ เราจบกันแค่นี้เถอะ”
กล่าวจบญาดาก็รีบดึงแขนของตัวเองกลับมา ซึ่งคนที่ยืนฟังอยู่นั้นกลับแน่นิ่งไป ราวกับว่าความจริงกำลังทำร้ายหัวใจเขาอย่างช้าๆ เก่งกล้าเหมือนกับคนตายทั้งเป็ เขาเสียใจจนทำอะไรไม่ถูกแล้วในตอนนี้
“เพราะพี่ไปรักคนอื่นแล้วใช่ไหมครับ”
กึก
แต่แล้วคำถามที่แฝงไปด้วยความร้าวรานก็เอื้อนเอ่ย เป็จังหวะเดียวกันกับที่ญาดากำลังจะเดินหันหลังออกไป จนสุดท้ายเธอก็ต้องหยุดชะงักกับมัน
“แล้วเื่ที่ครอบครัวของพี่ และก็พี่.. เป็นักต้มตุ๋นล่ะครับ เื่นี้พี่จะแก้ต่างยังไง”
“นายจะคิดอะไรก็คิดไปเถอะ ฉันไม่มีสิทธิ์ห้ามความคิดนายได้”
“แต่ผมอยากฟังจากปากของพี่ไง!!”
น้ำเสียงแข็งกร้าวนั้นกลับทำให้ญาดาเม้มริมฝีปากตัวเองแน่น เธอไม่ได้หันหน้ากลับไปหาอดีตแฟนหนุ่มแม้แต่นิดเดียว ญาดาเลือกที่จะยืนหันหลังเพราะไม่อยากเห็นใบหน้าของเขา
“ใช่”
“……”
“สิ่งที่นายได้ยินมาทั้งหมดมันคือเื่จริง ครอบครัวของฉันไม่ใช่ครอบครัวที่ดีเท่าไหร่ ฉันผิดเองที่ปิดบังเื่นี้กับนายั้แ่ตอนที่คบกัน”
“ว..ว่าไงนะ”
“ฉันมีคนรักใหม่แล้ว นายเองก็ควรที่จะเดินหน้าต่อไปนะเก่งกล้า”
“ฮึก.. พี่ญาดา”
“ผู้ชายอย่างนายน่ะ มันไม่คู่ควรกับฉันหรอก”
เธอตัดสินใจแล้วที่จะพูดประโยคนี้ออกมา แม้จะไม่เคยเตรียมตัวเตรียมใจมาก่อน แต่สิ่งนี้มันก็เป็หนทางที่ดีที่สุดแล้วสำหรับการปล่อยเขาไป
ตึกๆ ๆ ๆ
ญาดาไม่ได้อยู่รอฟังคำพูดต่อไปของอดีตคนรัก เธอพยายามจะก้าวขาอันสั่นไหวออกไปอีกทาง มือข้างหนึ่งกำหมัดอันน้อยนิดของตัวเองเอาไว้แน่น ดวงตาแดงฉานเมินมองออกไปพร้อมกับหยาดน้ำที่ไหลท่วมหน้า
“ฮะฮึก.. ถ้างั้นพี่.. ก็จำเอาไว้”
วินาทีนี้เองที่ฝีเท้าของเธอกลับชะลอลง เพียงเพราะได้ยินเสียงสะอื้นเฮือกสุดท้ายของเขา
“พี่ทิ้งผมไปเพราะผมไม่ดีพอ ผมมันจน ผมไม่มีอำนาจ งั้นพี่จำเอาไว้เลยนะว่าผมจะกลับมาพร้อมกับทุกอย่างที่พี่้า ยกเว้นความรักที่ผมเคยมีให้พี่”
“……”
“พี่จำเอาไว้ให้ขึ้นใจเลยพี่ญาดา”
“……”
“ไอ้เก่งกล้าคนเดิม ฮึก.. มันได้ตายห่าไปแล้ว”
นี่คงจะเป็คำพูดที่ติดอยู่ในใจของหญิงสาวไปจนวันตาย เพราะหลังจากประโยคที่เธอเพิ่งได้ยินนั้น ร่างกายที่ยังคงเคลื่อนไหวก็ไร้เรี่ยวแรง หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปกองกับพื้น
แม้จะไม่ได้หันกลับไปมองใบหน้าของเขา แต่เธอก็รับรู้ได้ว่าตอนนี้อดีตคนรักยังคงจ้องมองเธอ จากสายตาที่มีแต่ความรัก.. ตอนนี้มันคงเปลี่ยนเป็ความแค้น
ตึกๆ ๆ ๆ ๆ
เธอคงจะโทษใครไม่ได้ยกเว้นแค่เพียงตัวเอง เพราะเธอเลือกเกิดไม่ได้ เธอผิดเองที่เติบโตขึ้นมาในครอบครัวนี้
“ฮึก..”
กับความลับอีกหลายอย่างที่เธอยังบอกให้เขารู้ไม่ได้ เพราะถ้าหากเขารู้ เก่งกล้าจะต้องไม่มีวันปล่อยเธอไปอย่างแน่นอน
ลาก่อนนะเก่งกล้า..
หวังว่านาย.. จะมีชีวิตที่ดีกว่านี้
ดีกว่าตอนที่รักผู้หญิงเลวๆอย่างฉัน
ตกเย็น..
คฤหาสน์หงส์ดำ
หลังจากที่เวลาผ่านพ้นมานานหลายชั่วโมง สถานการณ์อันย่ำแย่ที่เคยเกิดขึ้นในตลาดก็ยังคงทำให้ใครบางคนะเืใจ โดยเฉพาะกับนัททิวและกันต์ พวกเขาทั้งสองจ้องมองเพื่อนสนิทที่กำลังซ่อมรถของคฤหาสน์อยู่
เก่งกล้าไม่ยอมพูดจากับใครเลยั้แ่กลับมา เหมือนกับว่าสติของเขาหลุดลอยออกไปที่ไหนแล้วก็ไม่รู้
“นี่มันยังเหมือนเดิมอยู่อีกเหรอวะ มันยอมคุยกับพวกมึงหรือยังไอ้กันต์”
“เฮ้อ.. ไม่เลยว่ะพี่ อาการมันหนักมากอะ”
หนุ่มหน้าคมอีกคนเอ่ยด้วยท่าทีเป็ห่วง กันต์จ้องมองไปยังแผ่นหลังกว้างของเพื่อนรัก แม้จะไม่เห็นหน้าของเก่งกล้าในตอนนี้ แต่เขาก็รู้ดีว่าไอ้เพื่อนคนนั้นคงจะน้ำตาไหลพรากอยู่แน่ๆ
“กึ่ด แม่งเอ๊ย.. ยัยผู้หญิงคนนั้นแม่งโคตรเลวเลย มีผัวใหม่แล้วก็ทิ้งขว้างไอ้เก่งกล้าไปได้ง่ายๆ ผมล่ะเจ็บใจแทนมันฉิบหายเลยพี่ รู้ทั้งรู้ว่าไอ้เก่งกล้ามันเป็คนทุ่มเทกับความรักมาก มันรักใครรักจริง ไม่ได้เตรียมใจมาเพื่อรับกับความผิดหวังสาหัสขนาดนี้อะ”
“เออ มึงก็พูดถูก กูเกลียดผู้หญิงคนนั้นฉิบหาย ชาตินี้ขออย่าได้เจอกันอีกเลย ไม่รู้แม่งจะโผล่มาให้ไอ้เก่งกล้าเจออีกทำไม น่าจะหายๆไปซะ”
กันต์สมทบกับนัททิวด้วยความโมโห พวกเขาทั้งสองเห็นเต็มตาว่าญาดามีผู้ชายคนใหม่แล้ว
“ญาดาก็คงจะมีทางเลือกของตัวเองแล้ว พวกมึงสองคนก็ควรจะเคารพการตัดสินใจของเธอซะ”
“แต่พี่ใหญ่..”
“ผู้หญิงมันก็แค่นี้แหละว่ะ”
“……”
“ถ้าไม่ได้รักเราที่หน้าตา แม่งก็ต้องรักที่เงินที่ทองปะวะ มึงจะใส่ใจกับผู้หญิงแนวนี้ทำไม ไม่ต้องพยายามหาคำตอบ หรือตั้งคำถามอะไรหรอก เสียเวลาเปล่าๆ”
“ผมรู้พี่ใหญ่ แต่ผมสงสารไอ้เก่งกล้า” นัททิวกัดฟันกรอด ดวงตาของเขาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำ
“เื่นี้จะทำให้มันเติบโตขึ้น มึงเชื่อกูเถอะ หลังจากนี้ไอ้เก่งกล้ามันจะมีสติในการรักผู้หญิง ไม่ใช่อ่อนแอจนยอมถูกใครหลอกอีก”
พี่ใหญ่ของแก๊งเอ่ยพลางก็ใช้สองมือหนาตบบ่าแกร่งของชายหนุ่มทั้งสอง โดยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็ห่วงจ้องมองทางเก่งกล้า ในตอนนี้พ่อหนุ่มคนนั้นเอาแต่ทำงานอย่างขะมักเขม้น เขาไม่สนใจสิ่งรอบข้างอีกต่อไปแล้ว
ปึก!
แกร๊กก!!
เสียงค้อนในมือของเก่งกล้าฟาดลงไปบนแท่งเหล็กใหญ่บนโลหะ เขาพยายามมุ่งมั่นทำงานของตัวเองต่อไปเพื่อไม่ให้โฟกัสสิ่งอื่น โดยเฉพาะความเ็ปที่เขาเพิ่งได้รับมาเมื่อ่กลางวัน
เขาไม่ใช่ผู้ชายที่แสนดีจนถึงขนาดสามารถปล่อยวางเื่นั้นได้ เขาทั้งโกรธในสิ่งที่เธอทำ ทั้งแค้นเคืองในคำพูดของผู้หญิงคนนั้น หากจะบอกลากัน ทำไมไม่ยอมพูดออกมาตรงๆล่ะ?
ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงใช้วิธีที่ขี้ขลาดถึงขนาดนี้..
‘สิ่งที่นายได้ยินมาทั้งหมดมันคือเื่จริง ครอบครัวของฉันไม่ใช่ครอบครัวที่ดีเท่าไหร่ ฉันผิดเองที่ปิดบังเื่นี้กับนายั้แ่ตอนที่คบกัน’
‘ฉันมีคนรักใหม่แล้ว นายเองก็ควรที่จะเดินหน้าต่อไปนะเก่งกล้า’
‘ผู้ชายอย่างนายน่ะ มันไม่คู่ควรกับฉันหรอก’
ปึก!!!
พอหวนคิดถึงในสิ่งที่ญาดาพูดก่อนหน้านั้น ทุกความรู้สึกมันก็พรั่งพรูออกมาเป็ความเ็ป เก่งกล้าจัดการฟาดค้อนใหญ่ลงบนแท่งเหล็กใกล้กับรถยนต์
เขาขบกรามตัวเองแน่นพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อคลอ จากที่เคยมีความหวังที่จะได้เจอเธออีกครั้ง ตอนนี้ทุกอย่างมันกลับสูญเปล่าไปโดยปริยาย
มันอาจดีแล้วก็ได้ที่เธอกับเขาจบลงแบบนี้ บางทีความเกลียดอาจทำให้เขาลืมเธอได้ง่ายดายมากยิ่งขึ้น
“พี่เก่งกล้าขา.. งื้อออ ทำอะไรอยู่เหรอคะ?”
ทันใดนั้นเองเสียงหวานของสาวสวยก็ได้ดังขึ้นมา ก่อนเก่งกล้าจะเงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียงอันคุ้นหู เขาก็เห็นว่าเด็กสาวหมวยสมชื่อกำลังส่งยิ้มหวานให้เขาอยู่
“ทำไมสีหน้าพี่เก่งกล้าถึงดูไม่ค่อยดีเลยล่ะ!? มีเื่เครียดหรือว่าไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย!! ไหนๆ หมวยขอดูหน่อยซิ..”
“เฮ้อ.. ไม่มีอะไรหรอกหมวย อยู่ให้ห่างพี่ไว้เถอะ พี่กำลังทำงานอยู่ หมวยเข้ามายุ่งจะเลอะเปล่าๆ”
แต่เก่งกล้าที่ยังคงมีแผลใจกลับบอกปัดเธอไปแบบนั้น เขาก้มหน้าก้มตาทำงานในมือต่อไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
“ไม่ได้เลยนะคะ เมื่อกี๊หมวยเห็นว่าตาพี่เก่งกล้าแดงๆด้วยค่ะ ไหนหมวยขอดู..”
“พี่จะพูดเป็ครั้งสุดท้ายนะหมวย”
“……”
เหมือนกับว่าสีหน้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนจะทำให้เด็กสาวถึงกับชะงัก ความมั่นใจที่มีเต็มร้อยหล่นวูบไปกองกับพื้น เพียงเพราะเธอเห็นสีหน้าดุดันของเก่งกล้า
เขากำลังไล่ตะเพิดเธอผ่านแววตาที่แดงก่ำ สีหน้าของเก่งกล้าตอนนี้เหมือนกับอยากจะฆ่าใครสักคนให้ตาย
แน่นอนว่าเธอก็ไม่อยากเป็หนึ่งในนั้น..
“ก..ก็ได้ค่ะ ขอโทษค่ะพี่เก่งกล้า ขอโทษจริงๆค่ะ หมวย..ไม่รบกวนพี่แล้วค่ะ”
เธอค่อยๆถอนตัวออกมาจากผู้ชายที่ยังคงจ้องมองเธอไม่ละสายตา รอยยิ้มเจื่อนส่งไปให้กับรุ่นพี่หนุ่ม เก่งกล้าเป็คนเดียวที่ไม่เล่นด้วยกับนิสัยพราวของหมวย
“เฮ้อ.. พี่เก่งกล้าน่ากลัวชะมัด พี่เขาเกือบจะต่อยฉันแล้วมั้งเนี่ย บรึ๋ยยย..”
เธอบ่นพึมพำหลังจากที่เดินหายลับออกไปจากลานกว้างด้านหลังคฤหาสน์ โดยที่นี่ก็มีบรรดาผู้ชายกำลังทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง คงมีแค่สาวน้อยคนนี้ที่ยังหาเื่อ่อยเก่งกล้าแต่ก็ไม่เคยสำเร็จ
“โอ๊ยไอ้ราม!! อึ่ก! ย..อย่าทำอะไรกูเลย!! กูยอมทุกอย่างแล้ว แต่อย่าทำแบบนี้เลย!”
ทว่า..เสียงที่ดังขึ้นไม่ไกลก็ทำให้เก่งกล้าเริ่มเงี่ยหูฟัง เขาจัดการวางเครื่องมือเครื่องไม้ลงบนโต๊ะ สายตาที่ยังคงมีความเ็ปชำเลืองมองไปทางด้านหลัง ซึ่งถัดไปไม่ไกลนักก็มีพวกนัททิวทำงานกันอยู่
ปึก!!!!
“โอ๊ยยยย!!”
“เอาแม่งอีก! เตะจนกว่ากูจะหายหมั่นไส้นั่นแหละ”
“ได้ครับพี่ราม”
สิ้นคำสั่งการนั้นก็ทำให้ลูกน้องยอมทำตามอย่างว่าง่าย กลุ่มที่กำลังทำร้ายชายอีกคนในสภาพอิดโรยคือพวกมือขวาของนายท่านทวีสินนั่นเอง พวกเขาชอบใช้อำนาจต่อกลอนกับพวกลูกน้อยที่ต่ำต้อยกว่าตน
โชคดีที่เก่งกล้าไม่ถูกทำแบบนั้น.. เพราะเขามีคนคอยคุ้มกะลาหัวแล้ว ซึ่งนั่นก็คือมือขวาอย่างใหญ่
“นี่พวกพี่กำลังทำเหี้ยอะไรกันอยู่เนี่ย?”
เก่งกล้าที่เดินเข้าไปเห็นเหตุการณ์เอ่ยถามด้วยความใ อีกฝ่ายได้สยบคาตีนพวกของราม โดยมีตีนหลายคู่กดลำตัวและส่วนหัวให้นาบลงไปกับพื้น
“มึงสนใจมาร่วมด้วยไหมล่ะไอ้เด็กใหม่ ห๊ะ.. ถ้าไม่สนใจก็ไสหัวออกไป อย่าเข้ามาเสือก”
“ใช่ หึ.. หรือว่ามึงจะมานอนใต้ตีนแทนไอ้เหี้ยนี่ดีล่ะ”
มือขวาที่เหลือเลิกคิ้วถามเด็กใหม่ที่ดูไม่มีพิษไม่มีภัยอย่างเก่งกล้า ซึ่งผู้ชายหน้าโหดมีรอยสักน่ากลัวเต็มตัวก็คือ อิฐ กับ ดล แม้จะอยู่ในสถานะเทียบเท่ากับราม
แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะหวั่นเกรงรามมากกว่า ด้วยอายุของเขา และรามก็ได้ขึ้นแท่นเป็ลูกรักของนายท่านทวีสิน จึงไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งรามแม้แต่คนเดียว
“ผมถามว่าพวกพี่ซ้อมพี่อาทิตย์ทำไม?”
เก่งกล้าถามย้ำออกไปพร้อมกับขมวดคิ้วยุ่ง ก็เห็นว่าเมื่อเช้ายังนั่งกินข้าวกันอยู่ดีๆ ทำไมตอนนี้ถึงมาตีกันได้
ซึ่งทางเก่งกล้าก็ไม่ได้มีท่าทีสติแตกแต่อย่างใด เขายืนแน่นิ่งและจ้องมองไปยังใบหน้าอันบอบช้ำของอาทิตย์ นั่นจึงทำให้รามกระตุกยิ้มแล้วเดินเข้ามาใกล้กับเด็กใหม่
“ก็ไอ้อาทิตย์มันไม่ยอมเอาเมียมาที่นี่ไง พวกกูแค่อยากจะมีอะไรกับเมียมัน”
“พี่ว่าไงนะ”
“มึงทำเป็ไม่เคยไปได้ หึ.. สังคมพวกเราแม่งก็ต้องใจกว้างอยู่แล้วปะวะ เมียมันทำงานเป็เด็กกลางคืน ยังไงมันก็ต้องไปเอากับผู้ชายคนอื่นเยอะแยะอยู่ดี แค่พวกกูขอส่วนแบ่งนิดๆหน่อยๆ มันก็ไม่ยอม”
ปึก!
ว่าแล้วมือขวาที่ขึ้นชื่อว่าเป็ลูกรักของท่านทวีสิน เขาก็ได้เอาเท้ากระแทกลงไปบนหัวของอาทิตย์เต็มแรง นั่นจึงทำให้ใบหน้าที่มีเืไหลนองต้องกระแทกสู่พื้นอีกครั้ง
ในวินาทีนี้เองที่เก่งกล้าขบกรามตัวเองแน่น เขาช้อนสายตาจ้องมองใบหน้าของรุ่นพี่ใหญ่ น่าแปลกที่ตอนนี้ท่าทีของเก่งกล้าไม่ได้มีความหวาดกลัวอยู่เลย
หรือเป็เพราะเขา.. เจอเื่ราวเลวร้ายมางั้นเหรอ
“งั้นถ้าพี่รามมีเมีย พี่ก็จะอนุญาตให้เพื่อนกับรุ่นน้องของพี่ เอาเมียพี่ใช่ไหมครับ?”
![คลั่งรักซาตาน 1 [Loved Devil]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690088586_10663359.webp)
2K
