ตอนที่ 5แห้วรับประทาน
วาดฝันถอนหายใจอย่างหนักออกมา ก่อนจะเริ่มพยายามอธิบายเื่ราวทั้งหมดให้เหมือนแพรฟังอย่างละเอียดเธอเล่าั้แ่เริ่มต้นที่นนท์เข้ามาทักทาย จนกระทั่งภูทัชเข้ามาช่วยเธอไว้และยืนยันว่าภูทัชไม่ได้ลวนลามเธออย่างที่เหมือนแพรเข้าใจผิด
เหมือนแพรตั้งใจฟังเื่ราวจนจบ สีหน้าของเธอเริ่มอ่อนลงเล็กน้อยความโกรธเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงความรู้สึกผิดในใจที่ตัวเองวู่วามมากเกินไปหน่อย“จริงหรือฝัน…สรุปว่าฉันเข้าใจผิดไปเองหรือ” เหมือนแพรถามเสียงแ่น้ำเสียงสำนึกผิดอย่างเห็นได้ชัด
วาดฝันพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว “อื้อ แกเข้าใจผิดไปจริงๆ นะคุณภูทัชเขาแค่เข้ามาช่วยฉันเฉยๆ”
“แล้ว...แล้วที่แกบอกว่า “แฟน” นั่นมันอะไร”เหมือนแพรเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย
วาดฝันหน้าแดงก่ำอีกครั้ง หลบสายตาเพื่อนอย่างประหม่า“ก็…ตอนนั้นฉันในี่นา ไม่รู้จะพูดอะไรออกไป ก็เลย…”
“ก็เลยบอกว่าเขาเป็แฟนแกเนี่ยนะ!”เหมือนแพรทวนคำพูดของวาดฝันเสียงสูงแต่ครั้งนี้ไม่ได้มีน้ำเสียงโกรธเคืองเหมือนเมื่อครู่กลับกลายเป็น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความขบขันเสียมากกว่า
วาดฝันพยักหน้าเบาๆ อีกครั้ง ใบหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม เหมือนแพรถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นโต๊ะ เพื่อนๆที่นั่งอยู่ด้วยกันต่างก็พากันหัวเราะตามไปด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อครู่ค่อยๆ คลายลงจนหมดสิ้น
“ยายฝันเอ๊ย! แกนี่มันเหลือเชื่อจริงๆ เลยนะ”เหมือนแพรหัวเราะจนน้ำตาเล็ด น้ำเสียงขบขันอย่างเต็มที่ วาดฝันได้แต่มองค้อนเพื่อนสาวเบาๆก่อนจะก้มหน้าลงต่ำอย่างไม่กล้าสบตาเพื่อนได้แต่ปล่อยให้เหมือนแพรหัวเราะเยาะเธออย่างเต็มที่
“แต่ว่า…” เหมือนแพรพูดต่อราวกับนึกตงิดใจบางอย่างขึ้นมา สายตาเริ่มเพ่งมองอย่าง้าจับพิรุธให้ได้“ฝัน...แต่ปกติแกไม่ชอบัันี่นา หรือว่าแกชอบคุณภูทัชนั่น...ใช่ไหม...ใช่ไหมฝัน”
คำถามราวกับคาดคั้นของเหมือนแพรทำให้วาดฝันถึงกับชะงักไปเล็กน้อยเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนด้วยสายตาที่สับสน เธอเม้มริมฝีปากแน่นพร้อมชายตาขึ้นมองเหมือนแพรอีกครั้งอย่างชั่งใจ“อืม...คิดว่านะ”วาดฝันสารภาพออกมาตามตรงอย่างไม่คิดจะปิดบังเพื่อนรัก
“เฮ้ย...จะเป็ไปได้ไง แกเพิ่งเจอเขาเนี่ยนะ”เหมือนแพรอุทานอย่างไม่อาจเชื่อ
“ไม่รู้สิ...แต่ก็ชอบไปแล้วนี่นา”วาดฝันสารภาพออกมา พร้อมกับอมยิ้มเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านับเป็ครั้งแรกทีเดียวที่วาดฝันใกล้ชิดกับผู้ชายมากขนาดนี้แม้จะรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง แต่กลับไม่ได้นึกรังเกียจเหมือนเช่นที่เธอเป็มาก่อน
“ถ้าจะชอบขนาดนี้ เมื่อกี้แกก็น่าจะสะกิดบอกกันหน่อยนี่ฉันคงอาละวาดจนคุณภูทัชนั่นเตลิดเปิดเปิงไปแล้วมั้ง”
วาดฝันได้แต่เบะปากอย่างนึกเสียใจเธอยังไม่มีโอกาสแนะนำตัวเองกับเขาเสียเลยด้วยซ้ำไป
“แต่ไม่ต้องห่วงแกน่ะเพื่อนใครคะ...เดี๋ยวเพื่อนสาวอย่างฉันจัดการให้แกเอง”เหมือนแพรรีบเอ่ยปากปลอบโยนเพื่อนสาวของตัวเองอีกครั้งอย่าง้าให้กำลังใจ
วาดฝันชายตาขึ้นมองเหมือนแพรอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหนัก“ช่างมันเถอะ ผ่านแล้วผ่านเลย”
เหมือนแพรรีบหันซ้ายหันขวาอย่างไม่สนใจท่าทางหมดหวังของเพื่อนสาวเธอพยายามกวาดสายตามองหาภูทัชอีกครั้งหนึ่ง แต่เมื่อมองไปยังเป้าหมายตรงหน้าสีหน้าของเหมือนแพรก็เคร่งเครียดมากขึ้น ก่อนจะพูดออกมาน้ำเสียงเริ่มจริงจังอีกครั้ง“ฝัน...ฉันว่าแกตัดใจได้ก็ดีแล้ว แกคงแห้วจริงๆ แล้วว่ะ”
คำพูดของเหมือนแพรทำให้วาดฝันถึงกับชะงักไปอีกครั้งเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนด้วยสายตาที่งุนงง “แห้ว? แห้วอะไรของแก”วาดฝันถามเสียงแ่
“ก็คุณภูทัชของแกนั่นไง” เหมือนแพรพยักพเยิดไปทางด้านหน้า“แกดูนั่นสิ”
วาดฝันมองตามสายตาของเหมือนแพรไปยังบริเวณหน้าบาร์ที่ภูทัชเคยยืนอยู่เมื่อครู่และสิ่งที่เธอเห็นก็ทำให้หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้น
ภูทัชยังคงยืนอยู่ที่หน้าบาร์ แต่ครั้งนี้ไม่ได้ยืนคนเดียว รอบๆตัวเขามีผู้หญิงสาวสวยมากมายหลายคนรายล้อมอยู่ พวกเธอต่างก็พากันหัวเราะคิกคักพูดคุยกับภูทัชอย่างสนิทสนม
วาดฝันมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหน่วงในใจอย่างบอกไม่ถูกเธอรู้สึกเหมือนมีก้อนน้ำแข็งมาจุกอยู่ที่อกเ็ปและเสียใจอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
“เห็นหรือยังล่ะฝัน” เหมือนแพรพูดเสียงแ่ มองเพื่อนด้วยสายตาเห็นใจ“ผู้หญิงเยอะขนาดนั้น อย่าไปยุ่งด้วยจะดีกว่า”
วาดฝันได้แต่นิ่งเงียบ สายตามองภาพภูทัชที่กำลังยกแก้วชนกับกลุ่มสาวสวยเ่าั้ด้วยความรู้สึกปวดร้าวเธอรู้ดีว่าเหมือนแพรพูดถูก ผู้ชายที่ดูดีและมีเสน่ห์อย่างภูทัชขืนเธอหลวมตัวเอาหัวใจไปเล่นด้วย ก็ไม่ต่างจากกำลังเล่นกับไฟ เผลอๆจะเป็เธอเองที่ต้องถูกแผดเผาจนกลายเป็เถ้าธุลีเสียกระมัง
“ฉันว่าแกตัดใจเถอะฝัน” เหมือนแพรพูดต่อ น้ำเสียงจริงจังและหนักแน่น“ผู้ชายแบบนั้น…อันตรายเกินไปสำหรับแก”
วาดฝันพยักหน้าเบาๆ อย่างยอมจำนน เธอรู้ดีว่าเหมือนแพรหวังดีกับเธอและคำแนะนำของเพื่อนก็มีเหตุผล
“อื้อ ฉันรู้แล้ว” วาดฝันตอบเสียงแ่ พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา
“ดีมากยายเพื่อนรัก” เหมือนแพรยิ้มให้วาดฝันอย่างให้กำลังใจ“ไม่ต้องไปสนใจผู้ชายคนนั้นแล้วนะ ในผับนี้ยังมีผู้ชายดีๆ อีกตั้งเยอะแยะ”
เหมือนแพรพยายามที่จะชวนวาดฝันคุยเื่อื่นๆเพื่อให้เพื่อนลืมเื่ภูทัชไปให้ได้แต่ในใจของวาดฝันกลับไม่ได้อยู่ที่โต๊ะกับเพื่อนๆ เลยใจของเธอเหมือนจะลอยไปอยู่ที่หน้าบาร์กับภูทัชเสียแล้ว
ตลอดค่ำคืนนั้น วาดฝันไม่ได้มองไปที่ภูทัชอีกเลย เธอเอาแต่กระดกเหล้าเข้าปากอย่างไม่เคยเป็มาก่อนเหมือนแพรพยายามห้ามปรามเพื่อนสาวเอาไว้เพราะรู้ดีว่าวาดฝันนั้นคออ่อนเสียยิ่งกว่าอะไรแต่วาดฝันที่พยายามทำตัวให้สนุกสนานเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจในตัวภูทัชจึงไม่สนใจคำห้ามปรามกลับเอาแต่ยกแก้วชนอย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน
เหมือนแพรได้แต่ถอนหายใจหนักออกมาในที่สุด“เอาวะ...เมาให้สุดไปเลยเพื่อน...เดี๋ยวแม่จะดูแลเอง”
968
