มุมปากของโฟเทียเผยอขึ้นมา อันเป็กิริยาที่คล้ายจะขบขัน เพราะการจู่โจมที่กล้าปล่อยก่อนหน้า ล้วนเป็เพียงลำแสงสีฟ้าเล็กๆเท่านั้น ซึ่งห่างไกลจากคำว่าน่ากลัว
ทว่าไชน่ากลับคิดอีกอย่าง เพราะเธอััได้ถึงบรรยากาศรอบตัวที่เปลี่ยนไป ไหนจะยังพลังคอสโม่ที่พวยพุ่งออกจากายของกล้าอีก เธอจึงรีบร้องะโ เพื่อเตือนลูกศิษย์หนุ่ม
"โฟเทียอย่าประมาท เ้าเซย่าดูแปลกไป ตั้งรับให้ดีๆ "
แต่วาจาที่ทรงคุณค่าไม่ได้เข้าหูของโฟเทียเลย เพราะเขาตั้งใจจะยืดอกรับการจู่โจมที่แสนกระจอก ทว่าเหตุการณ์จริงกลับไม่เป็ดังที่คิด
" เฮ้ย! นั่นมัน......."
โฟเทียใสุดขีด เพราะสิ่งที่ออกจากหมัดขวาของกล้านั้นคือ.......ลำแสงสีฟ้าหลายสิบเส้น และพวกมันกำลังพุ่งมาที่เขา
" เปรี้ยง ปัง ปึก......"
ลำแสงทุกเส้นวิ่งกระทบร่างกายของโฟเทีย แถมแต่ละดอกก็หนักหน่วงจนสร้างความเ็ปให้แก่นักรบหนุ่ม ลำตัวเพรียวบางเด้งไปมาตามแรงกระแทก
แต่นั่นยังไม่ใช่ที่สุด เพราะการจู่โจมครั้งสุดท้ายของกระบวนท่านี้ก็คือ......ลำแสงสีฟ้าที่มีขนาดเท่าตัวคน และมันได้พุ่งผ่านกายของโฟเทีย
" ตูม......"
" อุ้ก" โฟเทียแทบกระอักโลหิต ความเ็ปแผ่ซ่านทั่วร่าง เพราะไฟนอลดาเมจดูจะสาหัสกว่าครั้งก่อนๆอยู่หลายระดับ ทำให้เขาทรุดกายลงนั่งคุกเข่า เืแดงฉานหลั่งไหลจากแผลฉกรรจ์หลายจุด
ลำแสงขนาดใหญ่หยุดเคลื่อนที่ พร้อมสลายละอองสีฟ้าออกไป เหลือไว้เพียงร่างแกร่งเกร็งของกล้า ไม่นาน พระเอกหนุ่มก็ล้มลงไปนั่งคุกเข่าบ้าง ปิดท้ายด้วยการหอบถี่
" แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก......ดูท่าทางเพกาซัสหมัดดาวตกจะเปลืองแรงไม่ใช่เล่น ทำให้เราแทบล้มทั้งยืน "
"แต่รู้สึกว่าเ้าจะคุ้นชินมากขึ้น เพราะ......หลังจากที่ใช้มัน เ้าไม่ได้สลบเหมือนทุกที "มารีนแทรกขึ้นมา กล้าเลยหันไปมอง จึงพบว่าอาจารย์สาวกำลังยืนกอดอกที่ด้านหลัง แถมยังหยุดอยู่ไม่ห่าง ราวกับจะทำหน้าที่องครักษ์พิทักษ์เ้าชาย
" แฮะ แฮะ แฮะ " พระเอกหนุ่มพูดไม่ออก จึงได้ส่งยิ้มแห้งๆให้ ในใจแอบขบคิด
"สมกับเป็คุณมารีนจริงๆ กว่าจะโผล่มาช่วย ก็ล่อไปถึงตอนจบ บุคลิกเหมือนในการ์ตูนเปี๊ยบ "
ทว่าโฟเทียไม่ยอมจบเพียงแค่นี้ เด็กหนุ่มเลยพยายามยันกายลุกขึ้นยืนโงนเงน ท่าทางอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด ชนิดที่ว่าลมพัดมาทีเดียว เขาก็ปลิวแล้ว
"บ้าน่า มันยังไม่จบหรอก ชั้นไม่มีวันยอมแพ้เ้าเซนต์เพกาซัสจำแลง"
เมื่อศึกยังไม่สิ้นสุดโดยสมบูรณ์ กล้าก็ฝืนกายลุกขึ้นยืนประจัน สองขาสั่นพรึบพรับ ราวกับเ้าเข้า แต่ก่อนที่โฟเทียจะได้ลากสังขารเข้าไปจู่โจม ไชน่าก็ตรงเข้ามาจับหัวไหล่
"พอได้แล้ว เ้าไม่อยู่ในสภาพที่พร้อมสู้ วันนี้คงต้องยอมแพ้ไปก่อน แล้วกลับมาแก้มือใหม่ "
" ตะ.....แต่ผมยังพอจะขยับได้นะครับ แถมเ้าเซนต์จำแลงนั่นก็แทบจะยืนไม่ขึ้นเหมือนกัน ถ้าโหมบุกเข้าไป อาจล้มมันได้ "โฟเทียเริ่มเถียงอย่างดุดัน บ่งบอกถึงความดื้อรั้นที่ยืนหนึ่ง ไชน่าเลยถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเฉลยความจริง
"เ้าศิษย์โง่ ต่อให้ร่างกายเต็มถัง ก็อาจจะพ่ายแพ้ เพราะเซย่าได้เข้าถึงหลักการใช้คอสโม่โดยสมบูรณ์ จนสามารถปล่อยท่าไม้ตายที่รุนแรงออกมา อันเกินกำลังของเซนต์ฝึกหัดเช่นเ้า ดังนั้นสิ่งแรกที่ต้องทำก็คือ.......กลับไปฝึกให้หนักกว่านี้ "
คำพูดของไชน่า ทำให้เด็กหนุ่มร่างบางมีสติมากขึ้น และพอได้ยั้งคิด โฟเทียก็เห็นออร่าสีฟ้าอ่อนที่แผ่รอบกายของกล้า อันแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้สาหัสอย่างที่เข้าใจ
" ฮึ่ม......แม้จะเจ็บใจ แต่สิ่งที่คุณไชน่าพูด ก็เป็ความจริงทุกประการ "
เมื่อเหตุการณ์ดำเนินมาถึงขั้นนี้ ไชน่าก็หันไปกล่าวกับมารีนด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว ราวกับโกรธกันมาซักล้านชาติ
"เอาล่ะ เลิกประลองกันได้แล้ว เพราะลูกศิษย์ของพวกเราไม่อยู่ในสภาพที่พร้อมต่อสู้ ส่วนการดวลระหว่างเ้ากับข้า คงต้องยกยอดไปครั้งหน้า เตรียมล้างคอรอคมดาบไว้ได้เลย " หลังจากไชน่าพ่นคำอาฆาตใส่อาจารย์สาวผมแดง เธอก็เดินจากไป ทิ้งให้โฟเทียยืนอยู่ตามลำพัง
พอไชน่าสิ้นบทบาท ลูกศิษย์หนุ่มอย่างโฟเทียก็หันไปมองกล้า ที่กำลังตั้งกระบวนท่าต่อสู้ ดวงตาของเขาเปล่งประกายร้อนแรงดุจเปลวเพลิง อึดใจต่อมา พ่อหนุ่มจงอางไฟก็ส่งสารท้ารบด้วยวาจา
"การตัดสินของเราสองคนคงต้องเลื่อนไปก่อน ไว้รอให้ชั้นฝึกฝีมือจนเข้าที่ ค่อยมาสู้กันใหม่ และในคราวหน้า หวังว่าพวกเราจะมาประลองกันในฐานะเซนต์ที่สวมชุดครอธนะ "
กล้าอยากเลียนแบบเซย่าตัวจริงที่พูดทิ้งท้ายในช็อตนี้ว่า......ถ้าเจอกันในสภาพนั้น ก็อย่าพบกันอีกเลย เพราะเขารู้สึกว่าฉากนี้เท่เหลือประมาณ แต่ปากดันสั่นจนขยับไม่ออก เลยได้แต่พยักหงึกๆไปตามประสา
" อืม.....ดีมากที่เข้าใจ และชั้นยินดีที่นายรับข้อเสนอ แล้วพบกันใหม่ เ้าเซนต์เพกาซัสจำแลง " โฟเทียยิ้มรับ เพราะเข้าใจว่ากล้าเองก็อยากดวลอีกครั้งเหมือนกัน อึดใจต่อมา พ่อหนุ่มจงอางไฟก็ลากสังขารที่อ่อนล้าจากไป ทิ้งให้กล้ายืนสับสนอยู่เดียวดาย
"บ้าเอย ชั้นไม่ได้หมายความอย่างงั้นซักหน่อย แต่ช่างเถอะ ยังไงหมอนั่นก็จากไปแล้ว และคงไม่มีวันได้ชุดครอธ เพราะบุคคลที่ถือครองก็คือ......คุณไชน่า ผู้เป็อาจารย์ของมัน " ถึงตรงนี้ กล้าเริ่มโล่งอก เพราะถ้าโฟเทียไม่ได้ชุดครอธมา การดวลครั้งต่อไปก็คงไม่เกิด (มั้งนะ)
และในขณะที่กล้ากำลังใจลอยอยู่นั้นเอง มารีนก็เข้ามาตบไหล่เบาๆ พร้อมร้องทัก สีหน้าไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใดๆ เพราะมีหน้ากากเหล็กขวางกั้นอยู่
"เ้าเป็ยังไงบ้าง พอจะเดินไหวมั้ย "
"ไหวครับ ทีนี้ผมกลับประเทศไทยได้รึยัง" ทันทีที่ได้ยินคำถาม กล้าก็หันมายิ้มแห้งๆให้ พร้อมชูนิ้วโป้ง จากนั้นค่อยล้มตึง
" โครม"
" เอ๊ะ! " มารีนใ เลยรีบเข้ามาดูอาการ แต่พอได้ยินเสียงลมหายใจพริ้วแ่ และใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ดูสงบ ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายนั้นหลับไปแล้ว
" คร่อก.....ฟรี้ "
มารีนนั่งคุกเข่าข้างๆกล้า ดวงตามองมาที่ลูกศิษย์หนุ่มนิ่งๆ แน่นอนว่าเราไม่รู้ว่าสาววัยรุ่นนางนี้คิดอะไร เพราะไม่เห็นใบหน้า แต่คาดว่าเ้าหล่อนน่าจะยิ้ม ด้วยได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆของเธอ
" หึ หึ หึ....."
.................................
กล้ายอมรับว่าฝันของตนสะเปะสะปะ มันวนเวียนอยู่ใน่ที่เขาใช้ชีวิตนักเรียนบนโลกมนุษย์ เลยพบกับหลากหลายชีวิต ไม่นานก็ได้ประสบกับเหล่าศัตรูสุดฉกาจในการ์ตูนเซนต์เซย่า และจุดสุดท้าย นักสู้ที่เด็กหนุ่มร่างสมบูรณ์กลัวที่สุดก็ปรากฏกาย คนผู้นั้นก็คือ.......
" เหวอ......." กล้าผวาเฮือก จึงพบว่าตนเองกำลังอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน บนศีรษะมีร่มเงาจากไม้ใหญ่คอยกำบังอยู่ ทำให้แดดยามบ่ายแก่ๆดูไม่ร้อนแรงนัก
" ทะ....ที่นี่ที่ไหน หรือจะเป็สวนหย่อมใจกลางกรุงเทพ ซึ่งก็แปลว่าทุกเื่ราวที่เราผจญมา เป็เพียงฝันร้ายที่น่าสะพรึงกลัว "กล้าปาดเหงื่อ ใจชื้นขึ้นมาเป็กอง เพราะคิดว่าตนน่าจะตื่นจากนิทราที่แสนยาวนาน ทว่า.......
"พูดอะไรของเ้า หรือยังไม่ตื่น เลยเพ้อเรื่อยเปื่อย "
แม้กล้าจะไม่เห็นรูปโฉม แต่เขาก็รู้ดีว่าเ้าของเสียงนี้คือผู้ใด และเมื่อหันกลับไปมอง ก็พบว่าตนคาดไม่ผิด จึงรับคำ พร้อมตีหน้าเจื่อน
" ผะ.....ผมตื่นแล้วครับ คุณมารีน "
อาจารย์สาวผมแดงมองกล้านิ่งๆ คล้ายว่าจะพยายามค้นหาความหมายของประโยคที่พระเอกหนุ่มพล่ามเมื่อครู่ แต่ไม่นาน เธอก็ล้มเลิกความคิดนี้ แล้วหันไปโฟกัสในเื่ที่สมควร
"ที่นี่คือสวนดอกไม้ ซึ่งเป็เขตชั้นนอกของแซงทัวร์รี่ เดินทางต่อไปอีกกิโล เ้าก็จะออกจากแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ "
" เอ่อ.....ก็หมายความว่า "กล้ามัวแต่อ้ำๆอึ้งๆตามสไตค์ของตัวเอง มารีนจึงเอียงคอมองด้วยความสงสัย ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกตัว
"แย่แล้ว เซย่าตัวจริงไม่แสดงอาการแหยแบบเราแน่ ไม่ได้การ ต้องแสร้งห้าวให้คุณมารีนเห็น "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็หมายความว่าผมชนะไอ้กร๊วกนั่น และจะได้กลับไทย เฮ้ย!ญี่ปุ่นแล้วสินะ "
ทว่าการโชว์อ๊อฟของกล้าไม่ช่วยให้มารีนหายเคลือบแคลง เพราะเด็กหนุ่มพูดผิดๆถูกๆ แถมติดขัดอีกต่างหาก ท่วงท่าก็ดูไม่มั่นใจ จึงแลคล้ายเด็กเนิร์ดที่พยายามทำตัวเป็กัปตันทีมฟุตบอลซะมากกว่า แน่นอน จุดที่อาจารย์สาวผมแดงติดใจที่สุดก็คือ........
"แล้วทำไมเซย่าพูดถึงประเทศไทยบ่อยนัก มันจะไปที่นั่นทำไม หมอนี่เป็คนญี่ปุ่นไม่ใช่หรือ "
แน่นอนว่ามารีนยอมทิ้งเื่นี้ เพราะถึงลูกศิษย์หนุ่มจะเอ๋อรับประทานในระยะหลัง แต่เขาก็ฝ่าฟันจนได้ชุดครอธเพกาซัสมา แถมยังเอาชนะโฟเทีย ศิษย์อันดับหนึ่งที่แท้จริงของไชน่าได้อีก เธอจึงหยิบบางอย่างจากกระเป๋ากางเกง แล้วยื่นให้กล้า
"รับนี่ไป เ้าต้องใช้มันเดินทางกลับญี่ปุ่น "
กล้ารับมาดู จึงพบว่ามันคือกระดาษโน๊ตขนาดเท่าผ้าเช็ดหน้า มีลายมือเขียนเป็ภาษากรีซที่ค่อนข้างหวัด คิ้วดกดำของเด็กหนุ่มจึงเริ่มขมวดนิ่ว
สามารถติดตามงานเขียน ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalando นักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ
https://www.facebook.com/jalando.darksidewriter.version2
2K
![สักวันฉันจะเป็นนางเอก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618216900_22836133.webp)
