"นายนี่เอง" ผมพูดขึ้นหลังจากที่ลุกจากการที่ล้มลงไป ผมหันเด็กหน้าหวานที่มาชนผมล้มลงไปกำลังร้องไห้น้ำตาไหลออกมา
"โอ๊ย เ้าเจ็บ ฮือ ฮือ"ผู้ชายหน้าหวานคนนั้นคนนั้นร้องออกมาเหมือนเด็ก ทำให้เขาใมากเพราะไม่คิดว่าผู้ชายหน้าหวานตรงหน้าที่ถูกจับมาเพราะเป็โจรขโมยรังนกนั้นจะมานั่งร้องไห้เป็เด็กเพราะหกล้มเช่นนี้
"ฮือฮือ แม่น้องเ้าเจ็บฮะ"เด็กคนนี้ร้องไห้ออกมาดังมากกว่าเดิม
"ทำไงดีว่ะเนี่ย"ตอนนี้เขางงมากที่ผู้ชายหน้าหวานตรงหน้านี้มานั่งร้องไห้ตรงหน้า เขาทำอะไรไม่ได้ก็เลยเข้าไปปลอบเด็กคนนี้ให้หยุดร้องไห้ก่อน
"โอ๋ไม่ร้องนะครับ" ผมก็เดินเข้าไปตบที่บ่าเด็กขี้แยนี้เบา แต่อยู่ดีๆ เด็กคนนั้นก็โผเข้ากอดเขาเอาไว้แน่น แล้วร้องไห้ออกมาหนักยิ่งกว่าเดิม
"โอ๋ไม่ร้องนะ หยุดร้องก่อนนะครับ เดี๋ยวจะปวดหัวนะ"
"พี่ชายใจดี น่าเ้ากลัวฮะ "
"ฮึก ฮึก"เสียงสะอื้นของร่างบางที่พยายามหยุดร้องไห้ แล้วเรียกผมพี่
"ไหนพี่ขอดูหน่อยครับว่าเจ็บตรงไหนบ้าง "ผมก็เลยตามเลยไปพี่ก็พี่
"เ้าเจ็บตรงนี้ฮะแล้วก็ตรงนี้ด้วย "เด็กคนนั้นก็ชูมือและแขนที่ถลอกให้ผมดู
"เ้าเจ็บฮะ"เด็กคนนั้นพูดออกมาพร้อมกลับกลั้นน้ำตาเอาไว้ ยิ่งมอง ยิ่งน่าเอ็นดู ดูยังไงก็ไม่น่ามาเป็โจรได้
"โอเคครับ เดี๋ยวเราไปทำแผลกันนะครับ ปะลุกขึ้น เอ่อพี่ลืมถามไปเลยว่าเราวิ่งหนีอะไรมาหรอ"ผมก็พาเด็กน้อยคนนี้เดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อทำแผล
"เ้าวิ่งหนีหมามาจากท้ายเกาะมาฮะ เ้ากำลังจะกลับมาทำอาหารเที่ยงให้พ่อเลี้ยง พอเดินมาใกล้จะถึงพวกมันวิ่งมาจะกัดเ้า เ้าก็เลยต้องวิ่งหนีพวกมันฮะ "เด็กคนนั้นพูดให้เขาฟังเสียงจ๋อย เหมือนกำลังฟ้องเขาอยู่ ยิ่งดูๆ ไปเด็กคนนี้อายุก็น่าจะน้อยกว่าเขาอยู่หลายปี ตอนแรกก็นึกไม่ชอบ แต่มาตอนนี้ก็ดูน่ารัก น่าเอ็นดูไปอีกแบบอยากได้เป็น้องชายจังเลย ถ้าเขามีน้องหน้าตาแบบนี้ก็คงจะดี แต่มันคงเป็ไปไม่ได้หรอก เพราะเขานั้นเป็เด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยงไม่รู้แม่แต่พ่อแม่ของตัวเอง แล้วจะมีพี่น้องได้อย่างไรกัน
20 นาทีผ่านไป
"อะ ทำแผลเสร็จละ"ผมพูดออกหลังจากที่ทำแผลให้ร่างเล็กตรงหน้าเสร็จ
"ขอบคุณฮะพี่ใจดีจังเลย พี่ใจดีกับเ้าที่สุดเลยฮะ พี่ใจดีชื่อว่าอะไรหรอฮะ แล้วพี่เป็ใครหรอฮะ" เด็กช่างถามเมื่อตัวเองหายเจ็บก็ ยิ่งคำถามใส่ผมไม่ยัง เพราะเมื่อกี้ลืมถามเพราะกำลังเจ็บอยู่
"หึๆ พี่ชื่อมินทร์เป็คนดูแลพ่อเลี้ยงนะ "ผมตอบออกไปเด็กช่างถามออกไป
"ดูแลหรอฮะ ดูแลยังไงหรอฮะ"เด็กช่างถามก็ถามออกมาอีกครั้ง
"เอ่อ.."ผมกำลังคิดคำตอบ แต่ก็มีเสียงเข้มตอบดังขึ้นมาแทน
"ดูแลทุกอย่างของฉัน"เสียงเข้มของพ่อเลี้ยงตอบออกไป พร้อมกับเดินเข้ามาพร้อมพี่วินและเดินมานั่งลงโซฟาตรงข้ามพวกผมสองคน
"แล้วนี่พวกมึงสองคนกำลังทำอะไรกันอยู่"เสียงพ่อเลี้ยงัถามขึ้นเสียงเข้ม ทำให้เด็กช่างถามเมื่อกี้กลัว ก็เลยเอาตัวหลบข้างหลังของผม ทำให้มือของเขานั้นไปโดนแผลที่ข้อศอกที่เกิดจากการล้มเมื่อกี้
"โอ๊ย เจ็บ"ผมร้องออกมาเมื่อเด็กน้อยด้านหลังถูกใส่แผล
"มึงเป็อะไร แล้วนั้นมือกับข้อศอกของมึงไปโดนอะไรมาห๊ะ"พ่อเลี้ยงัขึ้นเสียงดังออกมา เมื่อเห็นที่มือและแขนของร่างบางมีแผล พ่อเลี้ยงัเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องรู้โมโหขึ้นมาเมื่อเห็นร่างบางได้รับาเ็
"เอ่อ..คือว่า"
"มั่วอ้ำอึ้งอยู่นั่นแหละ กูถามว่ามึงไปโดนอะไรมาห๊ะ ! "พ่อเลี้ยงัตะคอกออกมาเสียงดังอย่างโมโห ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกโมโหขนาดนี้
"คือว่าเ้าวิ่งมาชนพี่มินทร์เองฮะ ก็เลยทำให้เราทั้งสองคนล้มลงไปแล้วเจ็บแบบนี้ฮะ"เสียงของเ้าดังขึ้น เพราะเขาสงสารพี่ใจดีที่โดนพ่อเลี้ยงดุเพราะเขาเป็เหตุ แต่เขาก็งงอยู่เหมือนกันว่าทำไมพ่อเลี้ยงต้องโมโหขนาดนั้น ตัวเองไม่ได้เป็คนเจ็บซะหน่อย
"วินพาเด็กคนนี้ออกไป"พ่อเลี้ยงหันไปสั่งมือขวาของตัวเอง เพื่อให้พาเด็กคนนั้นออกไป เพราะเขามีเื่จะพูดกับร่างบางตรงหน้า
"ครับพ่อเลี้ยง"วินตอบรับพร้อมกับพาตัวเ้าออกไป
10 นาทีผ่านไป
"เอ่อพ่อเลี้ยงหิวไหมครับ ผมทำอาหารเที่ยงไว้รอแล้วนะครับ จะทานเลยไหม"ผมพูดขึ้นมาเมื่อพ่อเลี้ยงเอาแต่นั่งจ้องเขาเงียบ ๆ ด้วยสายตาดุ
"มึงนี่เก่งนะที่ทำให้กูโมโหได้ทุกวัน"
"ผมขอโทษครับ"
"กูบอกมึงไปแล้วไงว่ากูไม่รับคำขอโทษจากมึง"พ่อเลี้ยงพูดพร้อมกับเดินมานั่งลงข้างผม
"เอาแผลมึงมาดูสิ"พ่อเลี้ยงพูดดุผมเสียงเข้ม พร้อมกับจับแขนขึ้นไปดูแผล
"มึงนี่มัน กูบอกมึงไปแล้วไงว่าชีวิตมึงเป็ของกู ดังนั้นมึงมีหน้าที่รักษาร่างกายนี้ให้ดี มึงไม่มีสิทธิ์ให้ร่างกายนี้าเ็หรือร่างกายนี้เป็อะไรโดยที่กูไม่ได้ทำ " พ่อเลี้ยงัพูดออกมาด้วยความหงุดหงิดเข้าไปอีกเมื่อเห็นแผลของมินทร์
"เอ่อพ่อเลี้ยงครับผมทำเองก็ได้ครับ"ผมพูดออกมา เมื่อเห็นพ่อเล็กทำท่าจะทำแผลให้
"มึงอยู่นิ่ง ๆ ก็พอ กูบอกแล้วไงว่าร่างกายมึงเป็ของกู กูจะทำอะไรก็ได้ ต่อไปมึงจำใส่หัวมึงไว้ด้วยว่าถ้ามึงจะเจ็บตัวมันต้องเป็กูเท่านั้นที่ทำให้มึงเจ็บได้ เพราะฉะนั้นมึงดูแลร่างกายมึงให้ดี มึงไม่มีสิทธิ์ทำอะไรให้มันาเ็ " พ่อเลี้ยงัพูดบ่นออกมายาวกว่าปกติ ทั้งที่ไม่เคยพูดมาก่อนโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวเอง
"ครับพ่อเลี้ยงต่อไปผมจะดูแลร่างกายนี้ให้ดีครับ"ผมพูดตอบรับออกไปภายในใจรู้สึกดีไม่น้อย แม้พ่อเลี้ยงไม่ได้พูดออกมาตามตรงว่าเขาเป็ห่วงผม แต่การที่เขากำลังนั่งทำแผลให้ผมนั้นแค่นี้ก็ดีมากแล้วครับ
"ขอบคุณครับพ่อเลี้ยง" ผมกล่าวขอบคุณพ่อเลี้ยงออกมาเมื่อ พ่อเลี้ยงทำแผลเสร็จแล้วเรียกแม่บ้านเอากล่องประถมพยาบาลไปเก็บ
"เอ่อ..พ่อเลี้ยงจะทานข้าวเลยไหมครับ"ผมพูดถามออกไป เพราะพ่อเลี้ยงได้แต่นั่งจ้องผมอีกแล้ว
"อื้อ .." พ่อเลี้ยงัก็รั้งท้ายทอยของผมแล้วบดจูบอย่างแรงเขากับปากของผม รสจูบดุดัน และผมก็รับรู้สึกเจ็บจี๊ดที่ปากเพราะพ่อเลี้ยงักำลังดูดและกัดเหมือนกำลังลงโทษผมอยู่ สักพักกลิ่นคาวเืก็คลุ้งเต็มปากของผมแต่พ่อเลี้ยงก็ยังจูบอยู่อย่างนั้น
โปรดติดตามตอนต่อไป>>>>>>
1K
