สนามรบทั้งเมืองตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ หลังชายผมสีเงินเดินออกมาจากวงแหวนอัญเชิญสีทองอย่างช้า ๆ แม้เขาจะยังไม่ได้ขยับดาบหรือปลดปล่อยพลังใด ๆ ออกมา แต่แรงกดดันที่แผ่ออกจากร่างกลับทำให้แม้แต่มอนสเตอร์ด้านหน้ากำแพงยังเริ่มชะงักโดยสัญชาตญาณ ราวกับสัตว์ป่าที่ััได้ถึงผู้ล่าที่อยู่เหนือกว่าตัวเองโดยสมบูรณ์
เสื้อคลุมสีดำของชายคนนั้นปลิวไหวเบา ๆ ท่ามกลางลมกลางคืน ดวงตาสีฟ้าคมกริบกวาดมองสนามรบรอบตัวอย่างสงบนิ่ง ก่อนหยุดสายตาลงที่หัวหน้าออร์คคลั่งซึ่งกำลังยืนหอบอยู่กลางซากกำแพงพัง ราวกับทั้งสองฝ่ายกำลังประเมินกันเงียบ ๆ โดยไม่จำเป็ต้องพูดอะไรแม้แต่คำเดียว
[ฮีโร่ระดับ Epic : ลูเซียน]
[สถานะ : เชื่อมต่อกับเมืองเริ่มต้น]
[พลังทั้งหมดขึ้นอยู่กับระดับเมือง]
ธีร์จ้องหน้าต่างระบบด้วยหัวใจเต้นแรง เพราะแม้เขาจะยังไม่เข้าใจทุกอย่างเกี่ยวกับระบบนี้ แต่แค่คำว่า “Epic” ก็เพียงพอแล้วที่จะบอกว่า ชายตรงหน้าแตกต่างจากอัศวินป้องกันเมืองอย่างสิ้นเชิง
“นะ… นั่นคนจริงเหรอวะ…” นนท์พึมพำเสียงแห้ง ขณะพยายามลุกขึ้นจากพื้น แม้ยังเจ็บจากแรงฟาดเมื่อครู่ แต่สายตาของเขากลับจับจ้องลูเซียน
อย่างไม่ละสายตา
ส่วนผู้คนด้านหลัง หลายคนถึงกับพูดอะไรไม่ออก เพราะั้แ่วันสิ้นโลกเริ่มต้น พวกเขาไม่เคยเห็นใครมีบรรยากาศแบบนี้มาก่อน มันไม่ใช่แค่ความแข็งแกร่ง แต่มันคือความรู้สึกเหมือน “อัศวินจากตำนาน” ที่ไม่ควรมีอยู่ในโลกจริง
กรรรรรรรรรรร!!!
หัวหน้าออร์คคลั่งคำรามลั่นขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับความโกรธและสัญชาตญาณกำลังบังคับให้มันกำจัดศัตรูตรงหน้าโดยเร็วที่สุด ร่างั์พุ่งเข้าใส่ลูเซียนทันทีด้วยความเร็วมหาศาล ขวานั์ในมือถูกยกขึ้นสูง พร้อมแรงกดดันที่ทำให้หลายคนเผลอหลับตาโดยอัตโนมัติ
ตูมมมมมม!!!
ขวานั์ฟันลงพื้นเต็มแรง จนซีเมนต์ะเิกระจายเป็วงกว้าง
แต่ร่างของลูเซียน… กลับหายไปจากจุดเดิมแล้ว
ฟึ่บ!
เงาสีดำปรากฏขึ้นด้านข้างหัวหน้าออร์คคลั่งในพริบตา ก่อนดาบเงินขนาดใหญ่จะถูกชักออกจากฝักด้วยความเร็วที่แทบไม่มีใครมองทัน
ฉัวะะะะะะ!!
เสียงของมีคมเฉือนผ่านเนื้อดังขึ้นเพียงครั้งเดียว
จากนั้น ร่างมหึมาของหัวหน้าออร์คคลั่งก็หยุดนิ่ง
ดวงตาสีแดงของมันเบิกกว้าง ราวกับไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ก่อนเส้นสีแดงบาง ๆ จะปรากฏขึ้นกลางลำตัว
และร่างของมัน… ก็ถูกผ่าออกเป็สองส่วนอย่างสมบูรณ์
ตูม…
ซากร่างขนาดใหญ่ล้มลงกับพื้นท่ามกลางความเงียบของทั้งเมือง เืสีดำไหลทะลักออกมาจำนวนมหาศาล ขณะที่ฝูงมอนสเตอร์ที่เหลือเริ่มหยุดชะงักพร้อมกัน ราวกับสูญเสียผู้นำไปในพริบตา
[กำจัด หัวหน้าออร์คคลั่ง Lv.10 สำเร็จ]
[ได้รับ EXP จำนวนมาก]
[ได้รับเหรียญเมือง +240]
[ชื่อเสียงเมืองเพิ่มขึ้นอย่างมาก]
[าป้องกันเมืองครั้งแรก : สำเร็จ]
ทันทีที่ข้อความระบบปรากฏขึ้น เสียงเฮก็ดังลั่นทั่วทั้งเมือง ผู้คนหลายคนถึงกับทรุดลงร้องไห้ออกมาด้วยความโล่งใจ เพราะหลังผ่านคืนแห่งความสิ้นหวังและความหวาดกลัวมา พวกเขาก็ยังมีชีวิตรอดอยู่จริง ๆ
บางคนกอดกันแน่น บางคนหัวเราะทั้งน้ำตา และบางคนถึงขั้นนั่งร้องไห้อยู่เงียบ ๆ เพราะก่อนหน้านี้ พวกเขาคิดว่าตัวเองคงไม่มีวันได้เห็นเช้าวันใหม่อีกแล้ว
ส่วนธีร์ในตอนนี้ กลับยังจ้องลูเซียนเงียบ ๆ
เพราะหลังจากสังหารหัวหน้าออร์คคลั่งแล้ว ชายผมสีเงินกลับไม่ได้แสดงอารมณ์ดีใจหรือภาคภูมิใจแม้แต่น้อย เขาเพียงสะบัดเืออกจากดาบเบา ๆ ก่อนเก็บกลับเข้าฝักอย่างสงบนิ่ง ราวกับสิ่งที่เพิ่งทำลงไป เป็เพียงเื่ธรรมดาเท่านั้น
จากนั้น ลูเซียนก็หันมามองธีร์ตรง ๆ เป็ครั้งแรก
ดวงตาสีฟ้าคมกริบสบเข้ากับสายตาของเขาโดยตรง จนธีร์รู้สึกเหมือนถูกมองทะลุเข้าไปถึงข้างใน
ก่อนที่ชายผมสีเงินจะคุกเข่าลงหนึ่งข้างช้า ๆ
“ข้าคือดาบแห่งเมือง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่หนักแน่น “ตราบใดที่เมืองยังคงอยู่ ข้าจะสังหารศัตรูทุกตัวที่คิดทำลายมัน”
ผู้คนรอบด้านเงียบลงทันที
เพราะแม้จะเป็เพียงประโยคสั้น ๆ แต่กลับทำให้หลายคนรู้สึกถึงความมั่นคงอย่างประหลาด ราวกับเมืองแห่งนี้ เริ่มมี “ผู้พิทักษ์” ตัวจริงแล้ว
ติ๊ง!
[ค่าศรัทธาประชาชน เพิ่มขึ้นอย่างมาก]
[เมืองเริ่มต้น เลื่อนระดับได้แล้ว]
[้าอัปเกรดเป็เมือง Lv.2 หรือไม่]
ดวงตาของธีร์สั่นเล็กน้อย
เพราะเขารู้ว่า…
คืนแรกของวันสิ้นโลก
กำลังจะจบลงแล้วจริง ๆ
แต่ในขณะเดียวกัน
บางสิ่งที่ใหญ่กว่านั้น ก็กำลังเริ่มต้นขึ้นเช่นกัน