เขตลงทัณฑ์ของนายไนซัส

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

นิยาย Set 'AREA' มีทั้งหมด 4 เ๹ื่๪๫ได้แก่...

เ๱ื่๵๹ที่ 1 เขตลงทัณฑ์ของนายทารัส [จบแล้ว / มี EBOOK] ✅

เ๹ื่๪๫ที่ 2 เขตลงทัณฑ์ของนายไนซัส [ยังไม่จบ / EBOOK มา 28 ส.ค 67] ✅

เ๱ื่๵๹ที่ 3 เขตลงทัณฑ์ของนายคลิโอ [~ Coming Soon ~] ❌

เ๹ื่๪๫ที่ 4 เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์ [~ Coming Soon ~] ❌

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

“ถามว่าเข้าใจไหม!” แม่ย้ำอีกครั้งหลังเห็นฉันดูไม่สนใจ

“เข้าใจแล้วน่าแม่” ฉันตอบแบบปัด ๆ พลางขมวดคิ้วไม่พอใจแล้วหันหน้ามองทางอื่น เพราะไม่อาจสบสายตาแม่ได้เมื่อคำโกหกเหล่านี้ทำให้ฉันดูไม่ต่างจากพี่เขาเหมือนกัน

ฉันไม่อาจบอกความจริงทั้งหมดให้แม่รู้ได้ แค่เ๹ื่๪๫พ่อก็คงทำให้ท่านคิดมากพอแล้ว

ถึงตอนนี้ท่านจะทำเหมือนไม่เป็๲อะไรและเข้มแข็งต่อหน้าลูกเพราะอยากทรีตตัวเองว่าฉันคือแม่เลี้ยงเดี่ยวสุดแกร่ง แต่เชื่อไหมว่าหากเพียงแค่ฉันปล่อยให้ท่านอยู่คนเดียวเมื่อไรละก็ความเข้มแข็งพวกนั้นจะหายไปทันที

“พ่อหนุ่มรีบกลับบ้านไหมลูก แม่อยากให้อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนน่ะ”

“แม่! แม่ ๆ” ฉันรีบเข้าไปลากแม่มานั่งข้างตัวเองทันทีที่ได้ยินคำชวนสุดสยิว

“อะไร!” ส่วนแม่เองก็ยอมทำตาม แต่ก็มาพร้อมหน้าเหวี่ยง ๆ ที่สะบัดใส่ฉันไม่หยุด

“พี่เขาไม่ว่างหรอกเห็นว่าต้องรีบกลับ เอาไว้วันหลังนะ” ฉันโกหกท่านอีกครั้งเพราะไม่อาจปล่อยให้ตัวอันตรายมานั่งลอยหน้าในบ้านหลังนี้นานกว่าเดิมได้

แค่นี้ก็ทำให้ฉันอึดอัดมากพอแล้ว

“คุณแม่ครับที่จริงผมอยากบอกเ๱ื่๵๹นี้ให้แม่ฟังมาสักพักแล้ว” จู่ ๆ พี่เขาก็โพล่งพรวดขึ้นมา

แล้วที่พูดว่าจะบอกอะไรกับแม่ฉันนั่นมันอะไรล่ะ! นี่กะจะเอาคืนที่โดนไล่ทางอ้อมหรือไง!

“พูดได้เลยลูก” แม่ฉันก็อีกคน

สิ่งเดียวที่ทำได้ตอนนี้คือใช้จังหวะที่แม่หันหลังพยายามพนมมือขอร้องพี่เขา

“ผมติดใจรสชาติฝีมือแม่มา๻ั้๹แ๻่ในมหา’ลัยแล้วครับ พอเมื่อกี้ได้ยินแม่ชวนผมเลยดีใจมาก แต่สุขภาพแม่ตอนนี้ไม่อำนวยเอาไว้โอกาสหน้าดีกว่าครับ” พี่เขายิ้มในแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน แม้รู้ทั้งรู้ว่ารอยยิ้มนั้นมันเป็๲ของปลอมแต่ก็อดพูดไม่ได้ว่าหัวใจดวงน้อยมันกำลังสั่นไหว

ภัยจากพวกเบ้าหน้าฟ้าประทานคือความหลงใหลที่ไม่อาจบังคับได้สินะ

ตั้งสติไว้หวาน แกห้ามอินกับใบหน้าหล่อ ๆ นั่นเด็ดขาด!

“โอ๊ย ไม่ต้องคิดมาก แม่ใช้มือทำแป๊บเดียวเสร็จ เล่นชมกันขนาดนี้ยิ่งต้องอยู่เลยจ้ะ” กว่าจะรู้ตัวว่าพี่เขาไม่ได้ตั้งใจจะบอกความจริงแต่แรก เพียงแต่จะใช้มารยาชายหว่านล้อมให้แม่ฉันบังคับให้พี่เขาอยู่แทนการโดนไล่ทางอ้อม ก็เริ่มทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทีละนิด

“แกมีรุ่นพี่ดีขนาดนี้ทำไมไม่เคยพามาให้ฉันเห็นหน้าบ้างฮะ!” แม่กระซิบพูดเสียงเบาถามเ๱ื่๵๹พี่เขาด้วยความสงสัย

ฉันเองก็อยากตอบไปเหมือนกันว่าหมอนี่ไม่ใช่รุ่นพี่ แต่เป็๞ไอ้คนบ้าอำนาจต่างหาก

ทั้งที่คิดแบบนั้นแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากยิ้มและยิ้ม!

“นึกว่าแกเป็๞พวกไม่เข้าสังคมชอบอยู่แต่กับเพื่อนคนเดิมคนเดียวซะอีก” คนที่แม่กำลังพูดถึงคือเพื่อนชายแสนสนิทในวัยมัธยมเพียงคนเดียวของฉัน แต่พอคนในครอบครัวเสียเขาก็แยกไปเขตอื่นเลยทำให้เราไม่ได้เจอกันแล้ว และที่น่าสงสารกว่านั้นคือหลังจากแยกกันฉันก็ไม่มีเพื่อนเพิ่ม

ไม่ใช่เพราะไม่อยากมี แต่เพราะมหา’ลัยที่ฉันอยู่มันมีแต่พวกคนมีฐานะ ลูกแม่ค้าร้านข้าวที่คนพวกนั้นเห็นประจำจะมีใครอยากมาสนิทด้วยล่ะ

ถ้าถามว่าฉันโกรธแม่ที่มาทำอาชีพนี้ต่อหน้าเพื่อนร่วมเซก หรือแม้แต่รุ่นพี่ที่ฉันเคยแอบชอบและเขาก็ไม่ชอบฉันกลับเพราะอับอายที่จะคบกันนั้นไหม

ก็ขอตอบตรงนี้เลยว่าไม่!

อาชีพที่หลายคนมองว่าน่าอายแต่ฉันกลับมองว่ามีค่า เพราะมันสามารถเลี้ยงชีพเราสองคนมาได้จนถึงทุกวันนี้แบบไม่อดอยาก และนั่นก็ยังเป็๞แรงบันดาลใจให้ฉันชื่นชอบอาหารจนเลือกคณะที่เกี่ยวข้อง

“นังหวาน แกหาโอกาสจีบพี่เขานะ แม่อยากได้มาเป็๲ลูกเขย” เกือบสำลักน้ำลายตัวเองหลังฟังประโยคสุดท้ายจบพร้อมกับแม่ที่ลุกขึ้นพูดว่าขอตัวไปเตรียมทำอาหารด้วยใบหน้าชื่นมื่นนั่นอีก

เย็นวันต่อมา

คอนโดมิเนียมจิรโชติ

วันนี้เป็๲วันแรกที่ฉันต้องมาเริ่มทำงานแรงงานทาสแลกกับการจ่ายหนี้ทุกเดือนที่กว่าจะตกลงกันได้เล่นเอาฉันขี้เกือบขึ้นสมอง ก็ทีแรกพี่เขาไม่ได้เจาะจงว่าการมาทำงานให้จะแปลว่าใช้หนี้ แต่พอผ่านไปสักพักก็เปลี่ยนใจเหมือนเห็นแนวทางใหม่ในการกลั่นแกล้ง

ดีหน่อยที่วันนี้เราสองคนเลิกเรียนกันคนละเวลา ฉันที่เลิกก่อนเลยใช้เวลาว่างระหว่างนั้นเร่งทำยอดส่งลูกค้าจนได้เงินมามากพอสมควร แต่ก็แอบเสียดาย๰่๭๫เย็นเพราะมันเป็๞เวลาพีกไทม์

“ช้านะ” พอเดินมาถึงประตูทางเข้าคอนโดฯ ก็พบชายร่างสูงยืนกอดอกพิงประตูมองมาเหมือนไม่สบอารมณ์

พี่เขาไม่ได้ให้ฉันเข้าทางปกติเพราะไม่อยากให้ใครมารู้ว่าเราสองคนรู้จักกัน ฉันเองก็เห็นด้วยเพราะทางนี้ก็ไม่อยากให้ใครมารู้เหมือนกันว่าฉันรู้จักคนบ้าอย่างพี่เขา

ประเด็นหลักจริง ๆ ไม่ใช่เหตุผลนี้หรอก แต่เพราะแฟนคลับพี่เขาเยอะฉันเลยไม่อยากหาเหาใส่หัวต่างหาก

“ก็รีบที่สุดแล้วนะคะ” ขณะพูดฉันก็ใช้มือลูบไปตามเส้นผมชี้โด่ชี้เด่จากการนั่งวินมอเตอร์ไซค์มา

จู่ ๆ ลูกรักก็เกิดงอแงด้วยการทำให้รถสตาร์ตไม่ติด ฉันก็เลยต้องจอดไว้ที่บ้านเพื่อให้นางได้พัก

ก็นะ...เล่นขับไปมาเกือบค่อนวันมันก็คงอยากพักบ้างนั่นแหละ

“อย่าปากดีให้มาก” พี่เขาว่าจบก็เดินตูดบิดเข้าไปข้างในทำให้ฉันต้องรีบตามไป และเกือบหน้าแหกเพราะประตูเหล็กมันดันปิดลงในจังหวะที่ฉันกำลังเดินเข้าพอดี

“ไม่มีความเป็๞สุภาพบุรุษเลย” ฉันบ่นเสียงเบาพลางดันประตูหนัก ๆ ค้างไว้เพื่อให้ตัวเองเดินเข้าไปข้างในได้

พอเข้ามาด้านในก็เหมือนกลายเป็๲อีกโลกที่ไม่รู้จัก ทุกอย่างตกแต่งอย่างเป็๲ธรรมชาติ เรียบง่ายสบายตา ติดตรงที่ไม่มีใครเลยนอกจากเราสองคน จะว่าไปพนักงานเอย ยามเอย แม่บ้านเอยก็ยังไม่มี

“แปลกอย่างที่คิดจริงด้วย” ฉันมองสำรวจแบบไม่เข้าใจไปตลอดทางแต่ก็ไม่อยากถามอะไรมากเท่าไร ก็เวลาคุยกับพี่เขาทีไรเหมือนคุยกับพวกนกแก้วที่ปากจัด ถามอะไรชอบด่ากลับนั่นแหละ

“๻ั้๹แ๻่ชั้นนี้จนไปถึงชั้นบนสุดคือหน้าที่ของเธอยัยทอม” พี่เขาพาเดินมาถึงแผ่นป้ายที่เป็๲แผนที่เอาไว้ดูง่าย ๆ ว่าคอนโดฯ นี้มีทางเข้าออกตรงไหนและมีลิฟต์ตรงส่วนไหน รวมถึงจำนวนห้องและชั้นที่มีด้วยเช่นกัน

“ทั้งหมด...เลยเหรอคะ?” เกือบจะหลุดโวยวายออกไป แต่ก็กลับมาได้เมื่อเห็นสีหน้าที่เหมือนรออะไรบางอย่าง

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็๞กำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————