เด็กหนุ่มเดินหันหลังกลับไปหาเพื่อนเขาฉุกคิดขึ้นมาว่าเคยเห็นพวกเธอที่ไหน แต่นึกเท่าไหร่ก็ไม่ไม่ออกยิ่งไปกว่านั้นความรู้สึกผิด กับรอยยิ้มแห่งความดีใจนั้นมันคืออะไร น่าแปลกจริงเขาเดินไปเรื่อยๆ ไม่ได้มองทางแต่แล้วต้องหยุดเดินชะงักเมื่อได้ยินเสียงเพื่อนะโตามหลังมา
“ไอ้หมอนดอย มึงจะเดินไปไหนพวกกูยืนอยู่ตรงนี้เว้ย”
“โทษทีวะ คิดอะไรเพลินไปหน่อย”
“คิดเพลินมากนะมึงถ้าไม่เรียกคงเดินชนต้นไม้ละมั้ง มึงเดินกลับมานี่ บอกกูซะดีๆทำไมถึงเอาดอกไม้ให้น้องอีกคน”
“เห็นๆ อยู่น้องเขาวิ่งหายไปไหนก็ไม่รู้ กูถึงฝากเพื่อนเขาไปให้แทนไง”
“ว้ายย สงสัยน้องเขาคงไม่อยากได้”
“หุบปากไปเลยไอ้ปังปังน้องเขาเขินกูหรือเปล่า ถึงวิ่งหนีไปแบบนั้น จริงมั้ยไอ้ฟองเบียร์”
“จริง เขินมึงแน่นอน”
“เข้าข้างกันเข้าไปกูบอกพวกมึงตรงนี้เลยนะ ญาติกูคนนี้ไม่ง่ายเหมือนผู้หญิงทุกคนที่มึงเคยจีบมายังไงก็ไม่มีทางจีบติด”
“ แบบนี้แหละของชอบกู ยิ่งยากยิ่งเร้าใจ เคยได้ยินมั้ย”
“นายนี้มันดื้อจริงๆ ตามใจละกันจะกลับห้องเรียนกันได้ยังเนี่ย”
“อ่อ จะกลับอยู่นี้ไง”
ทางด้านโมเมย์เธอวิ่งหลบมานั่งอยู่โต๊ะไม้หินอ่อนข้างอาคารเรียนตัวเอง ทำไงดีละที่นี้เกิดเื่บ้าบอคอแตกอะไรไม่รู้ พี่เขาแอบชอบเราตอนไหนกัน เราก็ไม่ได้ไปอ่อยเขานะ ตายแน่ไอ้โมเมย์ แล้วที่นี้จะทำไงต่อ เปรี้ยวจี๊ดต้องเกลียดฉันแน่เลยโอ๊ยใครก็ได้ชอบฉันที ดวงตาของเธอฉายแววทุกข์ทมเหมือนทำท่าจะร้องไห้ออกมา
“มาหลบอยู่ตรงนี้นี่เอง”
“เปรี้ยวจี๊ด”
“เอานี่ดอกไม้”
“ไม่ ฉันไม่รับดอกไม้นั้นมันควรเป็ของเธอ” โมเมย์พูดปฏิเสธเสียงแข็ง
“มันเป็ของเธอนั่นแหละพี่เขาอุตส่าห์มาให้รีบรับไปสิ”
“ไม่” เปรี้ยวจี๊ดถอดหายใจแล้วยัดดอกไม้ดอกนั้นใส่มือเธอทันที
“พี่หมอนดอยบอกว่าเพื่อนพี่เขาฝากมาให้”
“อะไรนะ ดอกไม้นี้ไม่ใช่ของพี่เขาเหรอ? ”
“ใช่”
“รอดตัวไปทีนึกว่าจะทำให้เธอเสียใจซะแล้ว”
“จะเสียใจทำไมถ้าดอกไม้นั้นเป็ของพี่เขาจริง ฉันก็ทำอะไรไม่ได้”
“แต่ฉันทำใจไม่ได้ เธอเข้าใจมั้ยบอกตรงๆ นะ ในบรรดาพวกเราทั้งห้า ฉันสนิทกับเธอที่สุด จะให้ฉันทำร้ายจิตใจเธอฉันทำไม่ลง”
“ยัยบ๊องเอ๊ยมาซึ้งอะไรตอนนี้ หมดหน้าที่ฉันแหละ ไปช่วยพวกนั้นยกสมุดดีกว่า”
“เดี๋ยวสิ ช่วยคิดหาวิธีให้พี่เขาเลิกตามจีบฉันก่อน”
“มันเื่ของเธอจัดการเองสิ”
“ไม่เอาอะ เธอต้องช่วยฉันนะ”
“มันจะไปอยากอะไร บอกพี่เขาไปตรงๆก็จบ”
“แล้วเธอรู้เหรอ ว่าเป็ใครไหน”
“จริงด้วย”
“แต่ฉันรู้”
“จินนี่！！เธอมาั้แ่เมื่อไหร่”
“ก็พึ่งมาถึงเนี่ย”
เธอค่อยหายใจทั่วท้องหน่อย ดีนะที่จินนี่ไม่ได้ยินประโยคนั้นเข้าไม่งั้นน้อยใจแย่ เธอนี้ก็เหลือเกินนะรักเพื่อนไม่เท่ากันได้ไงเดี๋ยวจับตีตูดซะเลย
“เธอรู้แล้วเหรอว่าพี่เขาเป็ใคร”
“แน่นอนสิเปรี้ยวจี๊ดคนระดับอย่างฉันอยากรู้อะไรก็ต้องรู้ให้ได้”
“หรือพูดง่ายๆ ว่าเสือกนั้นเองใช่มั้ย”
“เดี๋ยวไม่บอกซะเลยนิเธอนับวันยิ่งปากร้ายนะรู้ตัวหรือเปล่าโมเมย์ ยังจะมาหัวเราะอีก”
“ฉันแค่หยอกเล่นคิดอะไรมากมายสรุปพี่เขาเป็ใคร”
“พี่แมน เกียรติศักดิ์สิทธิ์ไม่ธรรมดาจีบสาวๆ ไปทั่ว ได้ใครแล้วก็ทิ้ง เสียดายบ้านรวยซะเปล่านิสัยไม่เข้าท่าถือว่าเป็ผู้ชายที่อันตรายคบเป็แฟนไม่ได้ ระวังตัวด้วยนะโมเมย์”
“เอาไงดียิ่งรู้ว่าพี่เขาเป็แบบนี้ฉันยิ่งกลัวพวกเธอต้องช่วยฉันด้วยนะ” เธอหันหน้าไปจับแขนเปรี้ยวจี๊ดและจินนี่เขย่าไปมา
“ไม่เอาอ่ะ ฉันขอบายถ้าเกิดช่วยเธอขึ้นมาพี่เขาเปลี่ยนใจหันมาชอบฉันแทนก็แย่นะสิ ยิ่งสวยๆ อยู่ด้วยไปหาเอกี้และอะอายดีกว่า”
“เป็แบบนี้ตลอดคิดไว้ไม่มีผิด”เด็กสาวหน้านิ้วพูดพึมพำอยู่คนเดียว
“เดี๋ยวสิ จินนี่ฉันไปด้วย”
โมเมย์ดึงแขนรั้งเปรี้ยวจี๊ดไว้ “เธอจะไปไหนไม่ได้ต้องอยู่ช่วยฉันก่อน”
“จะให้ฉันช่วยอะไรอีกอุตส่าห์คิดให้แล้ว เดินไปบอกพี่เขาเองสิ”
“ฉันไม่กล้า” เธอทำท่าไม้ตายออดอ้อนเพื่อนสาวไป
“ทำหน้าตาสงสารอีกแหละ เอ่อ เอ่อเดี๋ยวไปเป็เพื่อน สบายใจยัง”
“ขอบใจนะเปรี้ยวจี๊ดฉันรักเธอที่สุดแล้ว”
ทำไมฉันต้องใจอ่อนกับยัยนี้ทุกครั้งเลยเนี่ยชาติที่แล้วไปทำอะไรให้หรือเปล่าว่ะ ก็ไม่แน่นะเปรี้ยวจี๊ด
794
