บทที่ 21 กลับขาวเป็ดำ กลับดำเป็ขาว
เสิ่นตัวอวี๋พาทุกคนมายังที่ที่เจอหมูป่าเมื่อวาน จากนั้นก็เริ่มเก็บผักป่า อย่างยอดอ่อนของต้นงิ้วซึ่งหอมมาก
สามารถกินสด ผัด ทำซอส ต้มซุป ทำไส้ หรือดองก็ได้
เสิ่นตัวอวี๋เก็บผักกูดป่ามาเยอะมาก ยิ่งเก็บยิ่งเพลิน
พอถึงบ้านก็เอาไปผัดกับไข่ อร่อยอย่าบอกใครเชียว
เก็บไปได้สักพัก เสิ่นตัวอวี๋เห็นคนทั้งหกมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ เธอจึงเพิ่งรู้สึกตัว “ผักป่า…ผักป่านี้อร่อยนะ เอาล่ะๆ รู้แล้วๆ เริ่มทำงานกันเถอะ”
พอถึงเวลาทำงาน เธอก็จริงจังมาก ทุ่มเทสุดตัวกับสมุนไพรนานาชนิด ั้แ่ โสมไซบีเรีย, ชิแซนดรา, โสมคน, ดอกบอลลูน, หัวไพลจีน, หญ้าเ้าชู้, รากแห้วหมู…
เสิ่นตัวอวี๋ชี้ไปตรงไหน พวกเขาก็ขุดตรงนั้น
ทันใดนั้นก็มีเสียงกรอบแกรบดังมาจากข้างๆ เสิ่นตัวอวี๋หยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วปาออกไป
“เงียบไปแล้ว คงหนีไปแล้วมั้ง?” กู้ตงเทียนพูดอย่างเสียดาย
กู้เหลียนเดินเข้าไปในป่าช้าๆ สักพักก็หยิบไก่ฟ้าหางดอกขึ้นมา กู้ตงเทียนพูด “พี่ใหญ่ นายเจ๋งจริงๆ เที่ยงนี้เรามีกินไก่แล้ว”
“ฉันไม่ได้ตี” กู้เหลียนพูดอย่างเ็า ทุกคนหันมามองเสิ่นตัวอวี๋
เสิ่นตัวอวี๋มีััที่ดี สามารถรับรู้ตำแหน่งของสัตว์ได้คร่าวๆ เธอแค่อยากลองดู ใครจะไปรู้ว่าจะแม่นขนาดนี้
การเป็ิญญาเร่ร่อนมานาน ก็มีข้อดีเหมือนกัน ััของเธอดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป
ตอนเที่ยงกินไก่ฟ้าหางดอก เสิ่นตัวอวี๋ทำซุปไก่ ซุปนี้ไม่ต้องปรุงเยอะ ใส่ผักป่ากับเห็ดลงไป ใสเกลืออีกนิดหน่อย กลิ่นก็หอมยั่วน้ำลายสุดๆ
เสิ่นตัวอวี๋กินจนจุก “โอ๊ย อิจฉาชีวิตในป่าจัง อากาศบริสุทธิ์ อยากกินอะไรก็หากินได้ สบายจริงๆ…”
กู้ตงเทียนเห็นด้วย “พวกนายว่า ทำไมเมื่อก่อนเราไม่คิดจะขึ้นเขากันทุกวันนะ อาจจะได้เงินมากกว่านี้ก็ได้”
พูดยังไม่ทันขาดคำ กู้เหลียนก็จ้องเขา “บนเขาอันตรายนะ อย่างหมูป่านั่น ถ้าไม่มียาผง เราคง…”
คนอื่นๆ พยักหน้าเห็นด้วย ตอนบ่ายคนอื่นๆ เก็บสมุนไพร เสิ่นตัวอวี๋ก็เดินเล่นอยู่แถวนั้น เธออยากหาสมุนไพรที่แพงกว่านี้
ถ้ามีโสมสักสองสามต้นก็คงจะดีไม่น้อยเลย ของล้ำค่าสามอย่างของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ได้แก่ โสม, หนังตัวเซเบิล, และหญ้าอูลา ใครๆ ก็รู้กันทั้งนั้น
ตอนนี้เพิ่งปี 70 ป่าแถบนี้ยังไม่ค่อยมีใครเข้ามา โสมน่าจะมีอยู่นะ?
เดินหาอยู่นาน ไม่เจอโสม แต่ได้เห็ดหลินจือมาหลายต้น ชาติที่แล้วที่โรงพยาบาล ส่วนใหญ่ที่เธอเห็นแต่เห็ดหลินจือที่เพาะเลี้ยง เห็ดหลินจือป่าแบบนี้หายากมาก
เอาเห็ดหลินจือห่อด้วยหญ้าอูลา ใส่ตะกร้า ยืดเส้นยืดสาย ชีวิตแบบนี้ก็สบายดี ตอนนี้เธอมีเงิน 500 หยวนแล้ว ถึงเวลานั้น…
“ พี่กู้เหลียน พี่อยู่ไหน ฮือๆๆ…” เสียงของจ้าวเถาเถาดังขึ้นอีกแล้ว
เสิ่นตัวอวี๋ได้ยินเสียงนี้ก็รำคาญ รู้ทั้งรู้ว่าบนเขาอันตราย ยังจะตามขึ้นมาอีก
กู้เหลียนขมวดคิ้ว เดินเข้าไป เห็นจ้าวเถาเถาล้มอยู่ที่พื้น ไม่ได้เข้าไปช่วย แค่พูดอย่างเ็า “เธอทำอะไร?”
จ้าวเถาเถาลุกขึ้นช้าๆ “พี่เหลียน ฉัน ฉันแค่อยากมาช่วยพี่ พี่ตัวอวี๋คงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ?”
เสิ่นตัวอวี๋กอดอกมองเธออย่างเ็า “ฉันไม่โอเค ทำไมต้องพาเธอมาด้วย ฝันไปเถอะ”
จ้าวเถาเถาอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมา “ฮือๆๆ” กู้เซียงและกู้ชุนเหมยที่เป็ผู้หญิงในหมู่บ้านทนไม่ไหว
กู้ชุนเหมยะโออกมา “แกก็แค่ใช้ประโยชน์จากการเป็ยุวปัญญาชนที่มาทำงานในชนบทมารังแกพวกเาาวบ้าน มีอะไรน่าภูมิใจนักหนา ชอบมุดไร่ข้าวโพด ชอบมุดป่า แถมยังชอบมุดกับผู้ชายอีก แก…”
เสิ่นตัวอวี๋ถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความโมโห “แล้วพวกแก? อยากมุดกับผู้ชาย แต่มีใครสนใจพวกแกหรือเปล่าล่ะ?”
พูดจบ เสิ่นตัวอวี๋ก็พูดว่า “กู้เหลียน จัดการเื่ไร้สาระพวกนี้ให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้นเราก็ไม่ต้องร่วมมือกันอีก”
เธอไม่ได้ง้อกู้เหลียน พูดตรงๆ เธอมียาผง ไม่กลัวสัตว์ป่าหรอก อย่างมากก็แค่ทำยาผงเพิ่มอีกหน่อย
ที่สำคัญคือ เธอ้าคนช่วยล่าสัตว์ ไม่อย่างนั้นจะไปร่วมมือกับพวกเขาทำไม
ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ต้องเปลี่ยนคนร่วมมือ
กู้เหลียนมองจ้าวเถาเถาอย่างเ็า “ฉันไม่เคยปฏิบัติไม่ดีกับครอบครัวเธอเลยนะ ฉันเห็นแก่ความเป็พี่น้องกับจ้าวชิงจึงคอยช่วยเหลือครอบครัวเธอมาตลอด เธออยากจะทำร้ายฉันเหรอ”
กู้เซียงหัวเราะเยาะ “ฟังดูสิ พูดออกมาได้ยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะนาย จ้าวชิงก็คงไม่ตาย เื่พวกนี้คือนายต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว”
กู้ตงเทียนและคนอื่นๆ วางจอบแล้วลุกขึ้นยืน พวกเขามองกู้เซียงแล้วพูดว่า “ใครพูดเื่นี้กับพวกเธอ?”
กู้เซียงกำลังจะพูดต่อ จ้าวเถาเถาก็รีบพูดทั้งสะอื้น “ช่างเถอะ กู้เซียง พวกเขาไม่อยากพาพวกเราไป พวกเรากลับกันเถอะ”
กู้เซียงเริ่มโมโห “กลัวอะไร? ตอนนั้นพี่ชายเธอตายเพราะช่วยกู้เหลียน เื่นี้ใครๆ ในหมู่บ้านก็รู้ คิดว่าแค่เอาอาหารไปให้พวกเขาทุกวัน จะชดเชยความผิดได้เหรอ?”
กู้เหลียนและคนอื่นๆ ตกตะลึง กู้จิ่วหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะของเขาน่ากลัวนิดหน่อย
“ตอนนั้นจ้าวชิงอยากทำเก่งเอง อยากจะไปล่าหมี พี่ใหญ่ไปช่วยเขาเลยาเ็สาหัส
ตอนนี้กลับมากลับขาวเป็ดำ กลับดำเป็ขาวได้เก่งจริงๆนะ สมกับเป็ตระกูลจ้าวจริงๆ
พี่ใหญ่ ผมบอกแล้วว่าอย่าทำดีกับคนอื่นมากเกินไป พี่ก็ยังไม่เชื่อ ตอนนี้รู้ซึ้งหรือยังล่ะ?”
กู้เซียงหน้าเสีย “ตอนนี้จ้าวชิงตายไปแล้ว พวกนายจะพูดอะไรก็ได้”
กู้เหลียนมองพวกเธอ “ฉันกล้าทำก็กล้ารับ ตอนนั้นจ้าวอวิ่น น้องชายของจ้าวชิงก็อยู่บนเขาด้วย เขารู้เื่ดี พวกเราลงไปถามเขาให้รู้เื่กันไปเลย”
โดนใส่ร้ายแบบนี้ กู้เหลียนก็หมดอารมณ์จะเก็บสมุนไพรแล้ว
ทุกคนกลับหมู่บ้าน พอกลับมาถึง กู้เหลียนก็ไปหาแม่ แม่กู้เหลียนพูดอย่างเย้ยหยัน “ตระกูลจ้าวนี่พูดเก่งจริงๆ ตอนนั้นก็อยากจะให้แกไปเป็ทหาร ใครจะไปรู้ว่าต้องมาช่วยจ้าวชิง เสียโอกาสดีๆ ไปเปล่าๆ”
พูดถึงเื่นี้ แม่กู้เหลียนก็โมโห ลูกชายคนนี้ก็ซื่อเกินไป จ้าวชิงทำกับเขาแบบนั้น แต่เขาก็ยังเลี้ยงดูครอบครัวนั้นอย่างไม่คิดอะไร
แม่กู้เหลียนเดินไปบ้านข้างๆ หัวหน้าหมู่บ้านก็ใ แม่จ้าวชิงมองชาวบ้านที่มามุงดูเต็มไปหมด “พวกแกหมายความว่ายังไง อยากจะบีบคั้น พวกเราให้ตายเลยเหรอ”
แม่กู้เหลียนอธิบาย “ไม่มีใครอยากจะบีบพวกแกหรอก แค่อยากจะเล่าเื่ที่เกิดขึ้นบนเขาในวันนั้นให้กระจ่าง
จ้าวอวิ๋น มาพอดีเลย ตอนนั้นถึงเธอจะยังเด็ก แต่เธอก็อยู่บนเขาด้วย”
พ่อจ้าวชิงพูด “เื่มันผ่านมานานแล้ว ไม่เห็นต้องรื้อฟื้นอะไรเลย ฉันว่ากู้เหลียนกับเถาเถาบ้านฉันเห็นกันมาั้แ่เด็ก ฉันว่าพวกเรา…”
“พรืด…” แม่กู้เหลียนหัวเราะออกมา “แกหวังจะให้ลูกชายฉันเป็ทาสให้ครอบครัวแกไปตลอดชีวิตเลยเหรอ? ฝันไปเถอะ!
ตอนนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะจ้าวชิง ตอนนี้ลูกชายฉันคงได้เป็ทหารแล้ว พวกแกทั้งครอบครัวกลับมาพูดว่ากู้เหลียนทำร้ายจ้าวชิง พวกแกพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง”
2K
![ลิขิตหงสาเหนือปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673882083_82386981.webp)