เมฆา สืบลู้ผี ภาค สนธยาไร้เวท

        # เมฆา สืบสู้ผี  

        *ซีรีส์: ตุ๊กตาเด็กที่ไม่เคยโต* 

        *ตอนที่ 5: สารที่ยังลอยอยู่*

        เช้าวันถัดมา ห้องประชุมกองปราบ (ย้ายสถานที่ชั่วคราวเพราะคอนโดถูกปิด)

        ริต้านั่งหน้าซีดฟังรายงานจากทีมพิเศษ

        ป้าสมศรีถูกจับกุมตัวไว้ในห้องขังพิเศษที่มีระบบระบายอากาศแยก แต่เธอยังยิ้มตลอดเวลาและพูดซ้ำ ๆ ว่า “ลูก ๆ จะมารับแม่เร็ว ๆ นี้”

        ตุ๊กตาเด็กทุกตัวที่ยึดได้จากห้องใต้ดินถูกเก็บไว้ในห้องหลักฐานลับ

        แต่ผลตรวจจากนิชาเพิ่งออก

        “ตุ๊กตาทุกตัวยังมีเซลล์มนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่เบา ๆ… หัวใจไม่เต้น แต่เซลล์ยังไม่ตายสนิท มันเหมือนถูก ‘หยุดเวลา’ ไว้”

        เมฆาพูดเสียงต่ำ “สาร K-17 ไม่ใช่แค่ทำให้หดตัว มันหยุดการเจริญเติบโตและการเสื่อมสลายของเซลล์ด้วย”

        นิชาเสริม “และที่แย่กว่านั้น… สารนี้ระเหยง่ายมาก มันยังคงอยู่ในท่อแอร์และผนังอาคาร แม้เราจะปิดระบบแล้ว แต่ถ้ามีคนเข้าไปหายใจอากาศเก่า ๆ …”

        ริต้าถาม “แล้ววิศวกรคนนั้นล่ะ?”

        นิชาตอบ “อาการคงที่ แต่ตัวเล็กลงถาวร เขาจะไม่มีวันโตกลับมาเป็๲ปกติ”

        บ่ายวันนั้น ทีมเคลียร์คอนโดครั้งสุดท้าย

        เ๽้าหน้าที่สองคนที่เข้าไปเก็บของตกค้างในชั้น 20 (ชั้นที่เคยมีเด็กหายคนแรก) เริ่มไอและรู้สึกตัวชา

        ภายในสองชั่วโมง ทั้งคู่ถูกส่งโรงพยาบาลในสภาพตัวเริ่มหดเล็กลง

        นิชารีบวิ่งไปตรวจ

        “สารยังหลงเหลือในอากาศค้าง! มันติดอยู่ในฝุ่นและผนัง มลพิษทางอากาศแบบนี้ต้องใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะเจือจาง”

        เมฆาเสนอ “เราต้องเผาอาคารทั้งหลัง”

        ริต้าส่ายหัว “เป็๲ไปไม่ได้ คอนโดหรูขนาดนี้ เ๽้าของอาคารและผู้อยู่อาศัยฟ้องแน่”

        นิชาพูดขึ้น “หรือเราหาสารแก้พิษให้ครบสูตร แล้วฉีดพ่นล้างระบบทั้งหมด”

        เมฆาถาม “ต้องใช้สารต้นแบบเท่าไหร่?”

        นิชาตอบ “อย่างน้อยสิบเท่าของที่เรามีตอนนี้”

        ทั้งสามเงียบ

        เพราะสารต้นแบบทั้งหมดถูกป้าสมศรีใช้ไปหมดแล้ว

        ค่ำวันนั้น ห้องขังพิเศษ

        ริต้าและเมฆาเข้าไปสอบป้าสมศรี

        ป้าสมศรีนั่งยิ้ม กอดตุ๊กตาลูกชายตัวเล็กที่ทีมอนุญาตให้เธอถือไว้เพื่อสงบสติอารมณ์

        ริต้าถามตรง ๆ “สาร K-17 ต้นแบบเหลืออีกไหม?”

        ป้าสมศรีหัวเราะเบา ๆ

        “เหลือสิคะ… แต่ไม่ใช่ที่ป้าซ่อนไว้”

        เธอชี้ไปที่ตุ๊กตาลูกชายในอ้อมแขน

        “ลูกป้า… คือขวดบรรจุสารที่สมบูรณ์แบบที่สุด”

        เมฆาตัวแข็ง

        นิชาที่ฟังผ่านกระจกกันเสียงสะดุ้ง

        “หมายความว่า… สารต้นแบบถูกฉีดเข้าร่างลูกเธอเต็มตัว?”

        ป้าสมศรียิ้มกว้าง

        “ใช่ค่ะ… และลูกป้าจะอยู่กับป้าตลอดไป”

        เมฆาถามต่อ “แล้วเด็กคนอื่น ๆ ล่ะ?”

        ป้าสมศรีตอบเสียงอ่อนโยน “พวกเขาเป็๲น้อง ๆ ของลูกป้า… และตอนนี้พวกเขาก็อยู่กับเราแล้ว”

        ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเด็กใส ๆ ดังขึ้นในห้องขัง

        ไม่มีเด็กคนไหนอยู่

        แต่เสียงดังชัดเจนจากทุกทิศ

        รวมถึงจากตุ๊กตาในอ้อมแขนป้าสมศรี

        ริต้าถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

        เมฆารู้สึกถึงพลังงานโศกเศร้าที่พุ่งสูงขึ้น

        ป้าสมศรีกระซิบเบา ๆ

        “คืนนี้… ลูก ๆ จะออกมาเล่นข้างนอกกันเยอะเลย”

        กล้องตัดไปที่คอนโดที่ถูกปิด

        เ๽้าหน้าที่รักษาการณ์ที่เฝ้าประตูหลักได้ยินเสียงเด็กวิ่งเล่นหัวเราะดังมาจากภายในอาคารว่างเปล่า

        เขาเปิดไฟฉายส่องเข้าไปในโถงมืด

        เห็นเด็กตัวเล็ก ๆ หลายสิบคนยืนเรียงกันอยู่หน้าลิฟต์

        ยิ้มกว้าง ตาแก้วสะท้อนแสงไฟฉาย

        แล้วพวกเขาหันหลังพร้อมกัน

        เดินเข้าลิฟต์ที่เปิดรออยู่

        ลิฟต์ปิดลง

        ไปยังชั้นใต้ดิน

        และในท่อแอร์ทั่วอาคาร

        กลิ่นสารเคมีเก่ารุนแรงลอยขึ้นมาอีกครั้ง

        แม้ระบบจะปิดสนิท

        ราวกับมีใครเปิดวาล์วลับจากข้างใน...?

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*