ตอนต้องมนต์เสน่ห์
“หยุดก่อนหากได้ยินอะไรก็ไม่ต้องพูดนั่งดูอยู่นิ่งๆ”
จู่ๆพ่อหมอก็มีสีหน้าเคร่งเคียดขึ้น เขายกมือเป็เชิงห้ามน้ำหวาน ทันใดนั้นเองก็เกิดเสียงดังเกรียวกราวขึ้นจาก้าหลังคาบ้านเสียงที่ทั้งสองได้ยินนั้นราวกับมีของแข็งชิ้นเล็กชิ้นน้อยมากมาย ร่วงหล่นลงมากระทบหลังคา
“…”
น้ำหวานอ้าปากค้างมองหน้าพ่อหมอสลับกับเพดาน เธอเห็นเขาวางบุหรี่ที่กำลังสูบลง แล้วหันหลังไปหยิบสิ่งของบางอย่างออกมาจากพานไหว้ครูสีทองใส่มันไว้ในมือหลับตาลงประนมมือปากขมุบขมิบท่องบ่นภาวนาคาถางึมงำ
“โอม… ปลุก ปลุกมหาปลุก… กูจะปลุกพ่อพญาเขาโง้งผู้ทรงกำลังฤทธิ์…”
ผ่านไปสักครู่เดียวเท่านั้นอากาศที่นิ่งสงบภายในห้องพิธีก็มีการเคลื่อนตัวของมวลอากาศสีดำคล้ายมีพลังงานบางอย่างก่อกำเนิดขึ้นมวลกลุ่มก้อนพลังงานดังกล่าวค่อยๆ หมุนวนอัดแน่นกลายเป็กระแสลมพัดหมุนคว้างพุ่งตัวปะทะกับหน้าต่างเสียงดังครืนพุ่งทะยานออกไปด้านนอก
“อยากจะลองดีกับกูงั้นเรอะไล่มันออกไปลูกพ่อ”
คราวนี้้าหลังคาเหมือนมีวัตถุสองอย่างเข้าโหมโรมรันต่อสู้กันอย่างเอาเป็เอาตายต้นไม้น้อยใหญ่รอบๆ บ้านของพ่อหมอกิ่งก้านของมันขยับไหวลู่ไปตามแรงลม เกิดเสียงอื้ออึงอยู่สักห้านาทีบรรยากาศก็กลับมาสู่ปรกติอีกครั้ง
“เหอะกูนึกว่าจะแน่”
พ่อหมอแสยะยิ้มแบฝ่ามือออกสิ่งที่อยู่บนฝ่ามือของชายหนุ่มคือรูปปั้นวัวธนูเขาโง้งเขาหยิบรูปปั้นวางไว้บนพานดังเดิม
“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเหรอคะพ่อหมอน่ากลัวจัง”
สีหน้าของหญิงสาวยังอยู่ในอาการใกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
“ไม่มีอะไรมากอาจารย์ทางนั้นเขารู้ตัวแล้วก็เลยมาลองวิชา”
ใบหน้าของพ่อหมอหนุ่มเจือด้วยรอยยิ้มคล้ายกับว่าเขาไม่ได้เห็นเื่ดังกล่าวเป็เื่สลักสำคัญแต่อย่างใด
“แล้วแบบนี้จะเป็อะไรไหมคะ”
“ไม่เป็ไรหรอกครับของที่มันส่งมาเผ่นหนีไปแล้ว” พ่อหมอหนุ่มหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบต่อ
“แต่ดูแล้วอาจารย์ทางฝั่งโน้นคงไม่เลิกลาง่ายๆเอางี้นะ”
พ่อหมอเปิดหีบไม้เล็กๆออก ล้วงมือไปหยิบศิวลิงค์แกะสลักด้วยไม้ทาด้วยผงชาดสีแดง ตัวขนาดประมาณนิ้วชี้ออกมายื่นให้น้ำหวาน
“รับสิ่งนี้ไปพกติดตัวเอาไว้ตลอดอย่าให้ห่างแล้วอีกสามวันกลับมาทำพิธีกับผมอีกครั้ง แต่คราวหน้าคุณต้องมาเพียงคนเดียว พิธีที่เราจะทำต้องใช้เวลาตลอดทั้งคืนของที่ต้องเตรียมมาด้วยอยู่ในกระดาษแผ่นนี้ต้องเอามาให้ครบทุกอย่างและทางที่ดีที่สุดคุณต้องพยายามค้นหาของที่ฝ่ายนั้นทำเอาไว้มาด้วย เพื่อที่ผมจะทำลายมันทิ้ง”
“ค่ะพ่อหมอ”
น้ำหวานรับศิวลิงค์และกระดาษมาถือไว้ในมือสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดเมื่อสักครู่ตอกย้ำความคิดของเธอให้เชื่อและศรัทธาพ่อหมอหนุ่มมากยิ่งขึ้นไปอีกหลายเท่า
“คืนนี้กลับไปก่อนระหว่างทางไม่ว่าจะเจออะไรห้ามจอดรถเด็ดขาดจนกว่าจะกลับถึงบ้านผมจะให้คนของผมช่วยไปส่งอีกแรง จำเอาไว้ให้ดีของจริงกำลังจะเริ่มต่อจากนี้ระวังตัวด้วย”
“แล้ววันนี้มีค่าใช้จ่ายไหมคะพ่อหมอ”
พ่อหมอหนุ่มส่ายหน้า
“ค่าใช้จ่ายน่ะมีแล้วราคาค่างวดของมันก็แพงด้วยแต่ไม่ใช่วันนี้”
“ค่ะงั้นฉันกราบลาพ่อหมอเลยนะคะ”
น้ำหวานเงยหน้าขึ้นสบตากับพ่อหมอหนุ่มแวบหนึ่งในห้วงความคิดของเธอรู้สึกอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจะกลับบ้าน เธออยากจะอยู่ต่ออีกให้นานสักหน่อยเพื่อได้เห็นใบหน้าของพ่อหมอให้นานกว่านี้ความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นแล้วค่อยๆ คลายตัวไปช้าๆ หญิงสาวกล่าวลาแล้วเดินลงบันไดมาพบกับลุงสันต์ที่นั่งรออยู่ด้วยความเป็ห่วง
“คุณน้ำหวานไม่เป็อะไรนะครับเมื่อกี้ผมได้ยินเสียงดัง”
“ไม่เป็อะไรลุงสันต์เรากลับกันเถอะไว้ฉันจะเล่าให้ฟังทีหลัง”
“ครับคุณน้ำหวาน”
จากนั้นรถยนต์หรูก็แล่นฝ่าความมืดออกจากบ้านสวนไปน้ำหวานกำศิวลึงค์เอาไว้ในมือแน่นใบหน้าของพ่อหมอหนุ่มรวมไปถึงน้ำเสียงนุ่มกังวานของเขายังลอยวนเวียนอยู่ในหัวของเธอตลอดเวลา…
2K
