EP : 47 อย่ามาตีสนิท
ทั้งหมดต่างพากันมาที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งก่อนจะบอกทางร้านว่าขอห้องพิเศษ จากนั้นก็พากันสั่งอาหาร พวกองครักษ์อยู่อีกโต๊ะหนึ่งเพราะจะได้นั่งทานอาหารกันอย่างสบายๆ หลงอี่ซานคอยชวนเธอพูดคุยตลอดดูเหมือนหลงอี่ซานจะตื่นเต้นมากๆ
“พี่สาวหลงอี่ซานขอคาวระขอรับ” หลังจากที่หลงอี่ซานเห็นซีเหลียนฮวาทานอาหารมากมายโดยที่ไม่รู้จะเอาอาหารมากมายพวกนั้นไปไว้ที่ไหน
“เจ้าก็ไปต่างกันหรอกอี่ซาน” หลินเสี่ยวหนีเอ่ยบอกลูกชายตัวเองที่ทำท่านับถือการทานอาหารของซีเหลียนฮวา
“โธ่ ท่านแม่ข้ายังทานไม่ได้ครึ่งหนึ่งของพี่สาวเลยนะขอรับ” หลงอี่ซานเอ่ยบอกหน้างอ
“พวกข้าต้องขอตัวก่อนนะขอรับ” หลงป้อซานเอ่ยบอกเพราะเขาต้องไปจัดการธุระนิดหน่อย
“อืม” ซิวเหวยหลงพยักหน้ารับ จากนั้นทั้งหมดพากันแยกย้ายกัน ซิวเหวยหลงพาซีเหลียนฮวาเที่ยวในเมืองต่อ
“ที่นี่ดีจังเลยนะเจ้าคะที่แต่งตัวกันยังไงก็ได้” ซีเหลียนฮวาหันไปพูดกับซิวเหวยหลงหลังจากที่เธอสังเกตมานานแล้ว
“อืม ถ้าเจ้าอยากจะอยู่ที่นี่ข้าจะพาเจ้ามาอยู่” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกเพราะถ้าหากซีเหลียนฮวาอยากอยู่ที่นี่หรือว่าอยากอยู่ที่ไหนเขาก็ไม่ขัด
“ได้ด้วยหรือเจ้าคะ” ซีเหลียนฮวาถามอย่างสนใจ
“ได้สิ เพราะข้าเป็นท่านอ๋อง” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกใครจะกล้าห้ามเขาถ้าหากเขาอยากมาอยู่ที่นี่ มีแต่คนยินดีต้อนรับเขาเข้าแคว้นทั้งนั้น
“ฟังดูแล้วเหมือนท่านอ๋องกำลังชมตัวเองให้ข้าฟังอยู่เลยนะเจ้าคะ” ซีเหลียนฮวาพูดขึ้นพลางเดินกลับที่พักที่ทางสภาแคว้นโจจัดการเอาไว้ให้
รุ่งเช้ามาถึงซิวเหวยหลงนอนตื่นก่อนก็มองซีเหลียนฮวาที่นอนอ่อนเพลียอยู่ในอ้อมกอดของเขา เมื่อคืนเขาตักตวงจากนางมากไปหน่อย เลยทำให้เหนื่อยอ่อน จนไม่รู้สึกตัว ซิวเหวยหลงโบกมือไปมาทำให้ซีเหลียนฮวารู้สึกสบายตัว
“เหลียนฮวาตื่นได้แล้ว ถ้าเจ้าไม่ตื่นข้าจะ…” ยังไม่ทันที่ซิวเหวยหลงจะพูดจบร่างบางที่ยังหลับตาอยู่ก็สะดุ้งตัวก่อนจะลุกขึ้นมานั่งทั้งที่ยังหลับตาอยู่
“ข้าตื่นแล้ว” ซีเหลียนฮวาร้องบอกก่อนจะรีบลงจากเตียงโดยที่ขมวดคิ้วไปด้วยพลางถามตัวเองว่าเธอสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกหรือเปล่าเพราะว่ามันมืดไปหมด
“เจ้าช่วยลืมตาก่อน” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกพลางส่ายหน้าไปมาเบาๆ
“เอ๊ะ! แหะๆ” ซีเหลียนฮวาร้องเพราะยังไม่เข้าใจ แต่เมื่อเรียบเรียงความคิดดีๆ ก็พบว่าเธอกำลังหลับตาอยู่ ให้ตายสิ เธอเป็นเอามากจริงๆ
“ไปอาบน้ำกัน” ซิวเหวยหลงบอกแต่ก็ไม่ต้องการคำตอบอะไรจากซีเหลียนฮวาเขาคว้าตัวนางขึ้นมาอุ้มพลางพาเดินเข้าไปยังห้องน้ำอย่างรวดเร็ว และเขาไม่ได้ทำอะไรนางเลยนอกจากอาบน้ำด้วยกันเฉยๆ อีกอย่างเขาคิดว่านางคงหิวมากแน่ๆ
“ไปเร็วท่านอ๋องข้าหิวแล้ว” ซีเหลียนฮวาร้องบอกเพราะตอนนี้ท้องของเธอร้องประท้วงแล้วด้วย
“อืม” ซิวเหวยหลงครางรับก่อนจะเดินไปยังห้องอาหารที่อยู่กลางห้องอาหารถูกจัดเตรียมมาให้อย่างดีและมากมาย
“วันนี้ประเสร็จพรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าเที่ยวหนึ่งวันแล้วเราค่อยกลับดีหรือไม่” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกหลังจากทานอาหารเสร็จ
“ดีมากเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาร้องบอกอย่างดีใจเพราะจะได้เที่ยวให้สมใจ เผื่อมีอะไรแปลกๆ ที่จะได้ซื้อไปด้วย
“ถ้าอยากเดินเล่นก็เดินแถวนี้ไปก่อนถ้าข้าประชุมเสร็จเร็วจะพาไปล่องเรือของแคว้นโจ” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกพลางลูบหัวของซีเหลียนฮวาไปด้วย
“เจ้าค่ะ! รีบกลับมาเร็วๆ นะเจ้าคะ” ซีเหลียนฮวาร้องรับฟัง เธอจะเป็นเด็กดีหน่อยก็แล้วกัน เพราะว่าเธอจะได้ไปล่องเรือครั้งแรก
“อืม” ซิวเหวยหลงรับคำก่อนจะเดินจากไปพลางคิดว่าต้องจบการประชุมครั้งนี้ให้เร็วที่สุดเพื่อจะได้กลับมาซีเหลียนฮวาเร็ว
“ไปเดินเล่นกัน” ซีเหลียนฮวาเอ่ยชวนองครักษ์ก่อนจะพากันไปเดินเล่นที่ส่วนดอกไม้ของสภาแคว้นโจ
“พระชายาซีเหลียนฮวาเพคะ” เสียงร้องเรียกของอีกฝ่ายทำให้ซีเหลียนฮวาถอนหายใจ เพราะไม่คิดว่าจะมาเจอกันอีก
“มีอะไรหรือคุณหนู ลูฟาน” ซีเหลียนฮวาที่เกือบจะเรียกลูฟานว่าคุณหนูชุดม่วงก็หยุดเอาไว้ได้ทัน
“คือหม่อมฉันอยากจะขอบพระทัยที่ช่วยหม่อมฉันเอาไว้เมื่อวานเพคะ” ลูฟานเอ่ยบอกถึงในใจไม่อยากจะทำ แต่ท่านพ่อของนางก็บังคับให้นางทำเพื่อจะได้ตีสนิทกับอีกฝ่าย
“ข้าก็ช่วยทุกคน” ซีเหลียนฮวาเอ่ยบอกที่จริงเมื่อวานเธอไม่ได้เฉียดเข้าไปใกล้ลูฟานเลยสักนิด เธอก็แค่ฆ่าคนพวกนั้นที่บังอาจมาขัดจังหวะในการทานอาหารของเธอเท่านั้นเอง
“ไม่ได้เพคะ ยังไงก็ถือว่าพระชายาซีเหลียนฮวาช่วยหม่อมฉันอยู่ดี” ลูฟานยังคงไม่ยอมแพ้นางยังคงพูดต่อไป
“อืม แล้วแต่เจ้าจะคิด” ซีเหลียนฮวาพยักหน้ารับเอ่ยจะตอบอีกฝ่ายไปด้วย
“งั้นให้หม่อมฉันเดินชมดอกไม้พวกนี้เป็นเพื่อนของพระชายาด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ” ลูฟานเอ่ยบอกพลางหวังว่าอีกฝ่ายจะยอมให้ตัวเองเดินไปด้วย
“ข้าต้องการความสงบ” ซีเหลียนฮวาเอ่ยบอกก่อนจะเดินจากไปทันทีไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองลูฟานที่ยืนทำหน้าไม่ถูกเมื่อถูกปฏิเสธแบบนั้น
อย่าคิดจะมาตีสนิทกับเธอเสียให้ยากเลย