เกมใดที่โด่งดังจนคนทั้งประเทศรู้จักเกมนั้นจะถูกขนานนามว่า ‘เกมแห่งชาติ’
ส่วนเกมใดที่เจ๊งไม่เป็ท่าก็จะถูกเรียกว่า ‘เกมกากแห่งชาติ’
ถึงในเกาหลีใต้จะยังไม่มีเกมแห่งชาติแต่กลับมีเกมกากแห่งชาติเกิดขึ้นแล้ว ย้อนกลับไปราวสิบปีก่อน มีเกมมือถือแนว RPG บนมือถือที่ชื่อว่า‘เพลเยอร์ มาอิสเตอร์ ไฮสคูล’ หรือเรียกสั้นๆ ว่า ‘เพลย์มาโก’ ได้เปิดตัวขึ้นซึ่งเป็เื่ราวของโลกในยุคปัจจุบันที่เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จากการปะทะระหว่างมิติและมีโรงเรียนม.ปลายสำหรับฝึกฝนผู้เล่นที่มีพลังพิเศษ
มันคือเกมมือถือที่ผู้เล่นจะได้ควบคุมตัวละครอันหลากหลายเพื่อดำเนินเนื้อเื่หรือเคลียร์เควสต์ต่างๆให้สำเร็จ โดยมีโรงเรียนเป็ฉากหลัง
จุดเริ่มต้นของเพลย์มาโกที่กลายเป็ประเด็นร้อนแรงก่อนเปิดให้บริการนั้นช่างน่าทึ่งเนื่องจากงบประมาณในการพัฒนาและการตลาดที่สูงสุดเป็ประวัติการณ์ของอุตสาหกรรมเกมแถมเพลงเปิดตัวก็ขับร้องโดยศิลปินชื่อดังมากพร์ผู้ยึดครองชาร์ตเพลงอย่างต่อเนื่องและยังมีโฆษณาทีวีที่ออกอากาศใน่ไพรม์ไทม์ของสถานีโทรทัศน์ช่องหลัก เคเบิลทีวีและช่องทางดิจิทัล ไหนจะโปสเตอร์ที่ติดอยู่ตามรถบัส ป้ายรถโดยสารสาธารณะผนังของสถานีรถไฟใต้ดิน ประตูบานเลื่อน ตลอดจนแบนเนอร์และวิดีโอโฆษณาที่กระจายอยู่ทั่วเว็บไซต์ต่างๆหากจะบอกว่าประชากรครึ่งหนึ่งของประเทศต้องเคยได้เห็นโฆษณาของเพลย์มาโกอย่างน้อยหนึ่งครั้งก็ไม่นับว่าเกินจริงนัก
เจอแล้ว...เกมที่หามาทั้งชีวิต!
ฉันซึ่งเป็หนึ่งในสามล้านบัญชีที่ลงทะเบียนล่วงหน้าเชื่อแบบนั้น
วันที่เพลย์มาโกเปิดให้บริการอย่างเป็ทางการคือวันถัดจากวันที่การสอบเข้ามหาวิทยาลัยสิ้นสุดลงหลังสอบเสร็จฉันก็ว่างพอดีจึงได้ตะลุยเล่นเกมนี้พร้อมผู้เล่นอีกสามล้านคนั้แ่วันแรก
แต่กลับกลายเป็ว่าเพลย์มาโกได้กลายเป็‘เกมขยะในชีวิต’ ของเหล่าเกมเมอร์จำนวนมาก ไม่ว่าจะเป็ตัวละคร สกิล ไอเท็มกระทั่งสมดุลของเกมก็เละตุ้มเป๊ะไปหมดอีกทั้งบักที่รังแต่จะเพิ่มขึ้นทุกวันโดยไม่มีทีท่าว่าจะแก้ไข
ความยากในการควบคุมที่ไม่รู้ว่าสร้างมาให้เล่นหรือทำให้ผู้เล่นรู้สึกเหลือทนกันแน่ไหนจะทำเควสต์ภารกิจที่ซ้ำซากเกินไป ทั้งยังไม่มีกระทั่งฟังก์ชันอัตโนมัติคอยช่วยทว่ากลับให้รางวัลตอบแทนเพียงน้อยนิด
หากไม่มีระบบคำสั่ง‘ขอความช่วยเหลือจากผู้เล่นอื่น’ ทุกอย่างก็ไม่ต่างจากโหมดเล่นคนเดียวขาดองค์ประกอบของเกมผู้เล่นหลายคนอย่างสิ้นเชิงจึงไม่พ้นถูกถล่มให้รีวิวหนึ่งดาวในสโตร์และมีคอมเมนต์ประกาศเลิกเล่นพร้อมคำด่าทอมีเพียงกลุ่มแฟนคลับเดนตายที่เหนียวแน่นประหนึ่งแผ่นคอนกรีตเท่านั้นที่ยังยืนหยัดต่อไป
ต่อให้เป็เกมที่ห่วยแตกก็ใช่ว่าจะมีแต่ข้อเสียสักหน่อย
ถึงจะมีข้อเสียมากมายทว่าเกมนี้ก็ยังพอมีข้อดีอยู่บ้างอย่างเช่นภาพประกอบที่สวยงามและคุณภาพสูง
การแสดงผลภาพตัวละครและกราฟิกในเกมถูกถ่ายทอดออกมาราวกับภาพวาดการออกแบบตัวละครก็ทำได้อย่างประณีตและมีสเน่ห์ดึงดูดใจ
แม้แฟนคลับเดนตายจะไม่สามารถปล่อยเกมนี้ไปได้ทว่าสถานการณ์นั้นกลับคงอยู่ไม่นานนักเมื่อเนื้อเื่ที่ดำเนินไปโดยไร้ทั้งความฝันและความหวังได้บดขยี้จิตใจเหล่าแฟนคลับสายแข็งพวกนั้นเสียยับเยิน
[ฉันเล่นมาั้แ่วันแรกที่เปิดตัว แต่ตอนนี้เกมมันเริ่มเละเทะแล้วไปทำเื่ขอเงินคืนจากสโตร์กันเถอะ!]
[ตัวละครที่ปั้นไว้ ทั้งครอบครัว ครู เพื่อนฝูงตายไปหมดแล้วใครขอเงินคืนสำเร็จรบกวนช่วยมาแชร์ข้อมูลด้วย ฉันจะตอบแทนอย่างงาม]
[พอครูยงกับพี่เสือแดงดับอนาถก็จบเห่แล้ว พวกนายรีบเลิกเล่นเถอะเข้าใจหัวอกคนที่ยังไม่เลิกนะแต่ว่าไอ้พวกที่หมกมุ่นกับเื่ขอเงินคืนนี่ไปตายซะไป]
[พอคิดว่าจะเลิกเล่น กองทัพก็ส่งเอกสารเื่เข้ากรมมาพอดี โคตรคุ้มเลยปะ]
[เดินเื่ได้โคตรอึดอัด แม่งเหมือนจะตายอยู่แล้ว พอกันที!]
[ไม่พูดเยอะนะ แต่ฉันเลิกแล้วล่ะอยากได้สมองคนที่ไม่เคยหลงไปเล่นเกมนี้จัง]
[ขอส่งต่อตำแหน่งแอดมินบอร์ดคาเฟ่ ถ้าไม่มีใครสมัครภายในสามวันจะทำการมอบตำแหน่งให้แบบสุ่มแล้วค่อยถอนตัวออกจากกลุ่ม]
หลังจากเื่ราวดำเนินไปถึงจุดที่ตัวละครมากมายถูกสังหารหมู่บอร์ดคาเฟ่สำหรับแลกเปลี่ยนข้อมูลอย่างไม่เป็ทางการของเพลย์มาโกก็พังพินาศและมีผู้เล่นแฟนพันธุ์แท้จำนวนมากพากันถอนตัวออกไปจากนั้นเหตุการณ์นี้ก็กลายเป็ที่รู้จักในวงการเกมว่า ‘การล่มสลายของแฟนคลับเดนตายแห่งเพลย์มาโก’
และในชุมชนเกมก็เริ่มมีคำพูดที่ใช้กันแพร่หลายว่า
“อย่าไปคบค้าสมาคมกับผู้เล่นรุ่นเก๋าของเพลเยอร์ มาอิสเตอร์ ไฮสคูลเด็ดขาด”
เพลย์มาโกกลายเป็เกมกากแห่งชาติที่จะถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของวงการเกม
คนที่ยังเล่นเกมนี้ต่อได้ก็คงมีแต่ผู้พัฒนาเกมกับพวกจิตไม่ปกติเท่านั้นทั้งสองประเภทล้วนเป็พวกอันตรายที่ไม่ควรเข้าไปข้องเกี่ยวทั้งนั้น
และตัวฉันเองก็ถูกหาว่าสติไม่ดีเพราะกลับมาเล่นเกมนี้ซ้ำไปซ้ำมาทุกครั้งที่เนื้อเื่มีการอัปเดตตัวละครที่เล่นได้และคนรอบตัวของพวกเขาก็มักถูกฆ่าตายอย่างสยดสยองกระทั่งตัวละครที่รอดมาได้ก็ยังเผชิญกับสภาพจิตใจที่แตกสลายถึงอย่างนั้นฉันก็ยังทนเล่นเพื่อติดตามเนื้อเื่ต่อจากนี้
ถ้ามีคนตายอีกแค่คนเดียวฉันจะเลิกเล่นแล้วจริงๆ
ต่อให้จะคิดแบบนั้นทว่าหลังจากตัวละครตายเพิ่มอีกเป็สิบ ฉันก็ยังเลิกเล่นไม่ได้
ไม่รู้ว่าั้แ่เมื่อไรแม้แต่การเล่นๆ หยุดๆ อย่างที่เคยทำ ฉันก็ไม่ได้ทำแบบนั้นอีกแล้ว
กระทั่งถูกเรียกตัวเข้ากรมไปรับราชการทหารฉันก็ยังเอาเวลาราวสามชั่วโมงที่ได้รับอนุญาตให้ใช้โทรศัพท์มือถือในหอพักทหารมาเล่นเกมอย่างต่อเนื่อง
“เฮ้ย! ไอ้น้อง”
“ครับ! พลทหารโจอึยชิน! รายงานตัวครับ!”
“เล่นเกมอะไรอยู่น่ะ”
“เพลเยอร์ มาอิสเตอร์ ไฮสคูลครับ”
บรรยากาศในหอพักทหารพลันเงียบกริบในชั่วพริบตา
สิบเอกชเวที่มือหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือส่วนอีกข้างถือรีโมตทีวีอ้าปากค้างอย่างตกตะลึงเขามองฉันด้วยสายตาเหมือนกำลังมองไอ้โง่ที่เอาหัวะโทิ่มลงดิน
“เฮ้อ…ไอ้หมอนี่น่าสงสารชะมัด”
จากนั้นฉันถูกปฏิบัติราวกับคนน่าสงสารไปจนถึงตอนปลดประจำการ
ก่อนถึง่ที่สิบเอกชเวจะปลดประจำการชีวิตฉันในค่ายทหารก็ค่อนข้างสุขสบายเพราะถูกมองว่า ‘อย่าไปยุ่งกับคนน่าสงสารอย่างหมอนั่นเลย’ทว่ายังมีไอ้สิบโทเวร ไม่สิ สิบโทคเยที่ั้แ่ได้เลื่อนยศเป็สิบเอกก็คอยหาเื่ฉันเสมอจนถึงตอนปลดประจำการ
ไม่กี่ปีต่อมาฉันก็กลายเป็คนน่าสังเวชจริงๆ
“มะเร็งปอดระยะที่สี่”
ฉันไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองกำลังฟังอะไรอยู่
นี่มันไม่ใช่คำพูดที่คนติดเกมจนไม่มีเงินซื้อบุหรี่เพราะมัวแต่เอาเงินไปเติมเกมควรจะได้ยินเลยสักนิด
“ถึงจะพบได้น้อยแต่ก็มีกรณีที่ไม่แสดงอาการเลยแม้มะเร็งปอดจะเข้าสู่ระยะที่สี่ครับ”
แถมยังพูดเสริมอีกว่า
“ในกลุ่มคนที่ไม่สูบบุหรี่ก็สามารถเป็มะเร็งปอดได้ครับ”
หลังจากนั้นหมอก็ยังคงอธิบายเพิ่มเติมอีกทว่าเนื้อหากว่าครึ่งกลับเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา สิ่งที่ฉันพอฟังเข้าใจก็มีแค่
อาจเสียชีวิตอย่างเร็วที่สุดภายในหกเดือน
หากเข้ารับการรักษาแล้วผลลัพธ์มีแนวโน้มที่ดีก็ยังพอมีหวังว่าจะอยู่ได้นานกว่าสามปีแต่ถึงประกันสุขภาพจะครอบคลุมถ้าไม่มีงานทำก็ไม่สามารถแบกรับภาระค่ารักษาพยาบาลระยะยาวได้อยู่ดี
“ผมขอคิดดูก่อนนะครับ”
หลังจากบอกกับหมอแบบนั้นฉันก็ไม่ได้ไปโรงพยาบาลอีกเลย
พ่อแม่จากไปั้แ่ฉันอยู่ม.ต้นจึงต้องไปอาศัยอยู่บ้านญาติด้วยความเกรงใจจนเรียนจบม.ปลายและเพื่อหาเงินเลี้ยงชีพกับจ่ายค่าเล่าเรียนฉันจึงต้องพักการเรียนและกลับมาเรียนต่ออยู่หลายครั้งกว่าจะเรียนจบหลักสูตรสี่ปีของมหาวิทยาลัย
จากนั้นงานที่เคยมีแนวโน้มว่าจะได้เข้าไปทำตามคำแนะนำของอาจารย์ก็ถูกยกให้เด็กเส้นฉันก็เลยได้แต่เตะฝุ่นหางานอยู่หนึ่งปีเต็ม
หลังจากหาเลี้ยงชีพด้วยงานพาร์ตไทม์ในที่สุดเดือนที่แล้วฉันก็ได้งานประจำ
เนื่องจากต้องใช้ผลตรวจสุขภาพเพื่อยื่นสมัครงานฉันเลยไปตรวจร่างกาย แต่กลับได้ยินว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน
ถึงจะเผชิญกับเื่ลำบากมานับไม่ถ้วนแต่ดูเหมือนชีวิตอันมีค่ากำลังจะจบลงแบบนั้น
จากคนเล่มเกมทั่วไปๆสุดท้ายก็กลายเป็คนติดเกมของจริงเข้าแล้วสินะ
ฉันกลายเป็คนไร้ค่าที่เอาแต่เล่นเกมไปแล้ว
ก่อนหน้านี้ฉันเป็แค่คนเล่นเกมทั่วไปที่ยังพอใช้ชีวิตอยู่ในสังคมได้บ้างแต่ตอนนี้ฉันกลับหมกตัวอยู่ในโกชีวอน เลิกเข้าสังคมหรือทำอะไรที่มันสร้างสรรค์และเอาแต่จับจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือด้วยสายตาที่ไร้ชีวิตชีวากลายเป็คนไร้ค่าติดเกมที่วันๆ หมกตัวอยู่แต่ในห้องโดยไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ
หนึ่งในสาเหตุที่ฉันเป็มะเร็งอาจมาจากเกมนี้ก็ได้
ฉันเคยบ่นอยู่หลายครั้งระหว่างเล่นเพลย์มาโกว่าถ้ายังทำแบบนี้คงได้เป็มะเร็งเข้าแน่ๆแต่ถึงตอนนี้จะเป็มะเร็งและใกล้ตายเต็มที ฉันก็ยังเลิกเล่นเกมนี้ไม่ได้อยู่ดี
ไม่นานมานี้ฉันไอหนักขึ้นเริ่มไอเป็เืวันละสองสามครั้ง
บางครั้งก็รู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัวเหมือนจะตายจนไม่อาจข่มตาหลับยาแก้ปวดที่ซื้อจากร้านขายยาก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย
ใกล้ถึงเวลาตายแล้วหรือเปล่านะ
ตอนเล่นเกมก็ไม่ได้เป็อะไรแต่พอถึง่ที่เกมปิดปรับปรุงชั่วคราวในหัวของฉันกลับมีแต่เื่ความตายผุดขึ้นมาในขณะที่เข้าไปท่องหมวดข่าวเกมในเว็บไซต์ต่างๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจหน้าหลักของเว็บก็เกิดการเปลี่ยนแปลง
[เกมมือถือ RPG ฟอร์มั์ ‘เพลเยอร์ มาอิสเตอร์ไฮสคูล’ เตรียมอัปเดตครั้งสุดท้ายในวันนี้!]
ช่างเื่ความตายเอาไว้ก่อนฉันเผลอสบถออกมาโดยไม่รู้ตัว แล้วรีบคลิกเข้าไปในข่าวนั้นพร้อมพิมพ์คอมเมนต์ลงไป
[jo2god111:ทำไมเกมกากแห่งชาติถึงกลายเป็ข่าวหลักไปได้ ฟอร์มั์งั้นเหรอถ้ามีเงินมากขนาดจ้างนักข่าวได้สู้เอาไปทุ่มให้การปรับสมดุลเกมกับแก้บักซะยังดีกว่า]
ไม่กี่นาทีถัดมาก็มีคนมาพิมพ์ตอบใต้คอมเมนต์ของฉัน
[key777ing:เอาจริงดิ ไอ้เกมขยะเพลย์มาโกนี่ยังไม่ปิดเซิร์ฟไปอีกหรือไงฉันไม่มีวันร่วมโต๊ะกับคนที่ยังเล่นเกมนี้หรอก]
ที่อีกฝ่ายบอกว่าเพลย์มาโกเป็เกมกากก็ไม่ผิดแต่ฉันกลับโมโหขึ้นมาเมื่อมีคนมาด่ามันเสียๆ หายๆ แบบนั้น
ถ้าจะด่าอย่างน้อยก็ควรเป็ผู้เล่นเกมนี้ที่มีสิทธิ์ด่าไม่ใช่เหรอ
ความคิดที่ว่า‘มีแค่ฉันที่ด่าได้’ มันคือนิสัยแย่ๆ ของพวกสวะติดเกมที่ยังเล่นเกมกากนี่อยู่ฉันเลยเผลอตอบกลับไปอย่างหุนหันพลันแล่น
[jo2god111:พูดแรงไปหน่อยนะ เคยเล่นแล้วหรือไง]
จากนั้นคอมเมนต์ของฉันก็ถูกรุมถล่มอย่างรุนแรง
[zxYJ0008xz:jo2god111มันเป็อะไร ป่วยหรือไง]
[kye777ing:เป็บ้าหรือไง ย้อนกลับไปอ่านคอมเมนต์ตัวเองดูอีกทีสิวะ!]
[dudtn90:อย่าไปให้ค่าพวกสมองมีปัญหาเลย]
[rkrehrl12:อย่าลืมพกไม้โปรเทกเตอร์ล่ะ (คำหยาบ) อุ๊บ!นี่ฉันไม่ได้เจาะจงใครนะ!]
ถึงฉันจะเป็คนคอมเมนต์เองแต่พออ่านไปอ่านมาก็ดูแย่จริงๆ นั่นแหละ เพียงระยะเวลาสั้นๆ ช่องคอมเมนต์ก็เต็มไปด้วยคำด่าครึ่งหนึ่งด่าเกม ส่วนอีกครึ่งด่าฉัน
กว่าที่ฉันผู้เถียงกลับไม่ได้และถูกคอมเมนต์ถล่มยับจะปิดหน้าเว็บลงก็เป็ตอนที่เพลย์มาโกปรับปรุงเสร็จแล้ว
…ขอเห็นฉากจบก่อนตายแล้วกัน
ฉันนอนลงบนเตียงแคบๆแล้วเปิดเกมเพลย์มาโกเพื่ออัปเดตเกม ขณะที่กำลังดาวน์โหลดไฟล์สำหรับอัปเดตฉันก็หยิบแฟ้มเอกสารและหนังสือเซตติ้งเกมออกมา แฟ้มที่อัดแน่นด้วยกระดาษ A4ซึ่งรวมเทคนิคการเล่นที่ฉันเรียบเรียงแล้วพิมพ์มันออกมาส่วนหนังสือเซตติ้งเกมมีทั้งหมดแปดเล่มแต่ละเล่มหนากว่าห้าร้อยหน้าจึงมีแต่คนบ่นว่าใครมันจะไปอ่านกัน
ฉันเก็บพวกมันเอาไว้ใต้เตียงเพื่อให้สามารถหาเจอและหยิบอ่านได้ทันที
ระหว่างที่ฉันอ่านหนังสือเซตติ้งเกมที่จดโน้ตทิ้งไว้ตามจุดต่างๆการอัปเดตก็เสร็จสิ้นพอดี
ตอนนี้มันจะจบแล้วสินะ
ระยะเวลาหกเดือนที่หมอบอกได้ล่วงเลยมานานแล้ว
ในสถานการณ์ที่ไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไรเวลาและแรงกายมีค่ายิ่งกว่าทองคำ
ถึงอย่างนั้นฉันก็เอามันไปใช้กับการเล่นเกมอยู่ดี
การต่อสู้อันยาวนานกว่าสิบชั่วโมงจบลงแล้ว
จบสักที
ไม่นึกเลยว่ามันจะจบแบบ‘แบด เอ็นดิ้ง’ ที่ไร้ทั้งความฝัน ความหวัง และความเมตตาขนาดนี้ท้ายที่สุดก็ไม่สามารถปกป้องอะไรได้เลย ทั้งยังไม่มีใครรอดชีวิตเลยสักคน แม้แต่ ‘แบคโฮกุน’ตัวละครหลักที่แข็งแกร่งที่สุดของฉันซึ่งร่วมต่อสู้ด้วยกันมาจนถึงบอสตัวสุดท้าย
เขาเองก็สูญเสียทุกอย่างจากความโเี้อำมหิตของคนเขียนบทและเผชิญกับจุดจบอันเลวร้าย
ไอ้พวกคนเขียนบทระยำ!
ฉันเคยคิดว่าตัวเองคงไม่เป็อะไรเมื่อต้องเจอจุดจบแบบแบดเอ็นกลับกันหากพวกเขาปล่อยฉันที่กำลังจะตายไว้แล้วจบเื่ราวนี้แบบแฮปปี้เอ็นดิ้งฉันคงจะเจ็บใจไม่น้อย
ทว่าฉันกลับคิดผิด
ดูเหมือนฉันเองจะคาดหวังตอนจบแบบแฮปปี้เอ็นดิ้ง
ถึงเนื้อเื่จะเต็มไปด้วยความเ็ปเกินจะอ่านไหวจนเลิกเล่นไปหลายครั้งแต่สุดท้ายก็กลับมาเล่นต่ออยู่ดีทว่านั่นไม่ใช่เพราะฉันเป็พวกโรคจิตที่เสพติดความเ็ปหรอก
ไม่อย่างนั้นก็คงไม่รู้สึกแย่ขนาดนี้
ที่ฉันปล่อยมือจากเกมนี้ไม่ได้เพราะตั้งตารอตอนจบที่มีความสุขอยู่สินะ
หลังจากกลายเป็ผู้ป่วยระยะสุดท้ายและเคลียร์เกมนี้จนจบฉันถึงได้ตระหนักถึงเื่นี้
แต่เกมจบลงแล้ว
ตัวละครที่เล่นได้ทั้งหมดตายไปอย่างน่าสังเวชส่วนตัวฉันเองก็กำลังจะตายเช่นกัน
ฉันบังคับปิดเกมแล้วโยนโทรศัพท์ไปที่มุมเตียง
ติ๊ง!
ทันใดนั้นก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นราวกับกำลังคัดค้านเป็เสียงจากแอปพลิเคชันของเกมเพลย์มาโก
[ท่านสามารถรับรางวัลจากการเคลียร์บทสุดท้ายของเกมกรุณาตรวจสอบกล่องของขวัญ]
…รางวัลจากการเคลียร์บทสุดท้าย?
เพลย์มาโกที่เคยถูกก่นด่าว่าใช้เท้าพัฒนาเกมปกติแค่แจ้งเตือนโฆษณายังไม่เคยส่งมาด้วยซ้ำ แล้วทำไมจู่ๆ ถึงส่งแจ้งเตือนมาล่ะ
ไม่ว่าจะดูยังไงก็คงไม่พ้นรางวัลห่วยๆ อยู่ดี
ถึงจะไม่ได้คาดหวังแต่ก็อดสงสัยไม่ได้คงต้องดูสักหน่อยแล้ว
ช่างสมกับเป็วงจรความคิดของพวกติดเกมที่ปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในกำมือของบริษัทเกมขณะที่คิดแบบนั้น ฉันก็กดเข้าแอปเกมด้วยแววตาไร้ชีวิตชีวา
ทว่าเมื่อกดเปิดกล่องของขวัญบนหน้าจอหลักของเกมหน้าจอก็นิ่งค้างไป ไม่ว่าจะรอนานแค่ไหนก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงกระทั่งบังคับปิดแอปก็ยังไม่ได้ผล ถึงจะพยายามปิดโทรศัพท์มือถือก็ทำไม่ได้เพราะโทรศัพท์รุ่นนี้เป็แบบที่มีแบตเตอรี่ติดกับตัวเครื่อง จึงไม่สามารถถอดออกตรงๆได้
“โอ๊ย มาบักอะไรตอนนี้เนี่ย! แค่ก แค่ก...”
ทันทีที่อ้าปากก็ไอออกมาอย่างรุนแรง
จุดจบของเกมที่เล่นมาเกือบสิบปีตามมาด้วยความรู้สึกว่างเปล่า
ความเครียดผ่อนคลายลงในทันใดเรี่ยวแรงที่มีพลันหดหายเนื่องจากการเล่นเกมเป็เวลานานและการต่อสู้กับโรคร้ายร่างกายของฉันเริ่มทรุดลงอย่างรวดเร็ว
“แค่ก! แค่ก!”
นี่มันไม่ใช่เสียงไอแล้วแต่เป็มันเสียงโหยหวนชัดๆ
เหมือนกับเสียงกรีดร้องใน่เวลาสุดท้ายของชีวิต
ฉันยกมือเช็ดปากเพราะคิดว่าน้ำลายกระเด็นแต่กลับพบว่ามือเปื้อนไปด้วยเืสีแดงฉาน
[การเชื่อมต่อกับ ‘จักรวาลเหนือรูป’ เสร็จสมบูรณ์กำลังตรวจสอบความเหมาะสมของเพลเยอร์ที่เชื่อมต่อ]
เหนือ…อะไรนะ
ฉันเริ่มหูแว่วชักจะแย่แล้วสิ
สงสัยจะใกล้ตายแล้วจริงๆ
[การตรวจสอบเสร็จสิ้น ขอคัดเลือกเพลเยอร์ ‘โจอึยชิน’ให้เป็ผู้ที่เหมาะสมสำหรับเปลี่ยนอนาคตมิติที่สอง]
“พี่อึยชิน! ผมซองฮอนเองนะ พี่เป็อะไรหรือเปล่าครับ”
ฉันได้ยินเสียงชอนซองฮอนผู้ดูแลโกชีวอนแห่งนี้เคาะประตูคงจะมีผู้พักอาศัยคนอื่นร้องเรียนเพราะเสียงไอของฉันก็ได้
ดูเหมือนคนที่สภาพเดียวกันกับฉันจะมีเยอะห้องว่างในแผนกผู้ป่วยระยะสุดท้ายจะว่างในสัปดาห์หน้า ถ้าวันนี้ฉันยังไม่ตายต่อให้ต้องไปนอนอยู่หน้าทางเข้าแผนกก็ต้องทำ
เพราะมันสร้างความเดือดร้อนให้ชอนซองฮอนกับผู้พักอาศัยที่อยู่รอบห้องฉันด้วย
[กำลังดำเนินการเปลี่ยนแปลงข้อมูล ซิงโครไนซ์กับมิติและถ่ายโอนร่างข้ามมิติของ ‘โจอึยชิน’ผู้ถูกเลือกสำหรับการเปลี่ยนอนาคตมิติที่สอง…เหลือเวลาอีก 10 วินาทีจะดำเนินการเสร็จสมบูรณ์]
ชอนซองฮอน...รุ่นน้องที่คณะสมัยเรียนมหาวิทยาลัยซึ่งยังคงเคารพฉันเหมือนเดิมแม้จะมาเจอกันอีกครั้งในสถานะผู้ดูแลโกชีวอนกับผู้เช่าก็ตามอีกฝ่ายก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงท่าทีและคอยเอาของว่างกับยาแก้ไอมาให้เสมอโดยบอกว่าตอบแทนที่เมื่อก่อนฉันเคยเลี้ยงข้าว
เขาเป็รุ่นน้องที่ดีเกินไปสำหรับคนใกล้ตายอย่างฉัน
ฉันเตรียมพร้อมไว้แล้วเผื่อกรณีที่เสียชีวิตกะทันหันในห้องพักแห่งนี้ในห้องมีซองจดหมายที่ใส่พินัยกรรมกับเงินสดที่หลังหักค่าจัดงานศพแล้วก็ยังเหลืออยู่เอาไว้บนหน้าซองระบุชื่อ ‘ชอนซองฮอน’
[8…7…]
อันดับแรกฉันควรรีบบอกไปว่าไม่เป็อะไร ทว่ากลับตอบออกไปไม่ได้หูเริ่มได้ยินเสียงแว่วและปากยังคงไอเป็เืไม่หยุดจนสภาพดูไม่ได้
ฉันพยายามปิดปากเพื่อลดเสียงไอแต่ยิ่งอาการแย่ลง เสียงไอก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ
“แค่ก! แค่ก! คั่ก!”
ชอนซองฮอนเริ่มเคาะประตูบางๆนั่นอีกครั้ง
“พี่! เปิดประตูหน่อย!”
ดูเหมือนชอนซองฮอนกำลังหากุญแจอยู่เสียงโลหะดังกระทบกันอยู่หลายครั้ง จากนั้นไม่นานก็ตามด้วยเสียงไขกุญแจดังกริ๊ก
[2…1…0…]
ในจังหวะที่ประตูเปิดออกแสงสีขาวสว่างจ้าก็ได้กลืนกินทัศนวิสัยโดยสมบูรณ์