โซ่ตรวนใจ

        ​

        สนามกีฑาของคณะพลศึกษา

        เวลาบ่ายโมงตรง จินนีวิ่งมาเพียงคนเดียว ร่างกายของเธอฟิตเต็มที่ กล้ามเนื้อแน่นเป็นรูปร่างขึ้นอย่างสวยงาม เรียวขาของเธอคือเสน่ห์ที่ชวนมอง ผิวกายมีสีคล้ำลง เธอถอดเสื้อนักกีฬาชั้นนอก เหลือชุดวิ่งทรูพีทสีดำสนิทรัดรูปร่าง แม้อนูปยังเพลินสายตาไปกับความเซ็กซี่ของจินนีนักกีฬาสาวที่น่ามองอย่างกับนางแบบมาเอง เขาผิวปากออกมาอย่างเบาๆ “ไอ้วินัยไม่ลืมกุสุมก็ให้รู้ไป รูปร่างเป็นอาวุธแบบนี้ ปราบวินัยอยู่มัดแน่ๆ” อนูปก้าวเข้ามายืนใกล้เธอ “เตรียมพร้อมแล้วใช่ไหม” น้ำเสียงของเขาไม่สูงต่ำเรียบๆสบายหู “พร้อมค่ะ 2 เดือนมานี้ หนูตั้งใจฝึกมาเพื่อวันนี้ค่ะ” อนูปถึงกับสะอึกเพราะอารีน่าเตือนเขาในตอนเช้า อนูปส่ายหน้าไปมา “อารีน่า แม่มดเจ้าเสน่ห์แสนรู้จริง ทำไงดีวะ จะให้ยอมแพ้ได้ไง กองเชียร์เต็มไปหมด” อนูปกวาดสายมองกลุ่มนักศึกษาโบกมือให้อาจารย์รูปหล่อ บางคนชูป้ายชื่อของเขา กองเชียร์ส่งเสียงเรียกชื่อของเขาเต็มทั้งสองอัฒจรรย์ “สู้เต็มที่” อนูปตัดสินใจไม่ยอมแพ้หญิงสาวคนนี้

        อาจารย์เคนวิ่งมาสุดท้ายตรงเข้ามาหาอาจารย์อนูปที่ยืนริมสนาม กำลังวอร์มแขนและขา “ผมมาช้าเพราะติดสอนครับ” อนูปฝากเป้สีดำเหมือนครั้งก่อน เขาเริ่มลังเลเอ่ยถามอาจารย์เคน “ผมควรแพ้หรือชนะ” อนูปโยนการตัดสินใจให้อาจารย์เคนซึ่งมองไปรอบๆ “ชนะครับ” ชายหนุ่มถอนหายใจออกมา นึกในใจ “ทำไมรู้สึกลำบากใจวะ” อนูปก้มลงมัดเชือกรองเท้าใหม่ เดินเข้าไปประจำที่ ทั้งสองคนอยู่ในท่าเตรียมพร้อม สายตาของอนูปมองไปที่เส้นชัย ครั้งนี้เขาไม่เอ่ยอะไรกับจินนี่ อนูปหลับตาไม่กี่วินาทีรวบรวมสมาธิมาที่การฟังเสียง “ปัง” เสียงปืนลมดังขึ้น ร่างของนักวิ่งทั้งคู่พุ่งออกมาพร้อมกัน 10เมตรแรกจินนี่นำเพียงก้าวเดียว 40เมตรต่อมา อนูปสปริ้นร่างของเขาอย่างเร็ว 80เมตรอนูปนำจินนี่ เหลือเพียง 20เมตรเท่านั้น เสียงดังขึ้นข้างกายของอนูป “ปัง” ร่างของอนูปกระเด็นล้มลงก่อนถึงเส้นชัย จินนี่เเซงพุ่งเข้าเส้นชัยไปก่อนด้วยเวลา11.14 วินาที หญิงสาวกระโดดขึ้นสูงดีใจที่ชนะอนูป แต่เมื่อเธอหันหลังกลับมา ร่างของอาจารย์อนูปนอนกลิ้งกุมหัวเข่าด้านขวา ไม่มีเสียงปรปมือ ทุกคนในสนามยืนขึ้นดู เสียงในสนามเงียบกริบ ห่างออกไปจากจุดเกิดเหตุเพียง 20เมตร “พ่อผมยิงพลาดครับ” ฝ่ามือของอารีน่ารีบปิดริมฝีปากของเด็กน้อยลูกชายคนโตของดานิมวัย6ขวบ ” Rocky อย่าพูดเสียงดังค่ะ” ดานิมรีบเอาปืนลมของลูกชายทิ้งลงใต้ที่นั่งเมื่อเจ้าหน้าที่ของสนามวิ่งเข้าไปช่วยอาจารย์อนูป เสียงผู้คนและกองเชียร์ที่ผิดหวังอย่างแรง นั่งง่อยไปตามๆกัน

        ร่างของอนูปถูกหามเข้าไปในห้องพยาบาลใกล้ทางเข้าสนามกีฑา “มันเกิดขึ้นได้ไง ใครยิงผม โอ้ยยย” จินนี่รีบวิ่งเข้ามาช่วยพยุงให้เขานอนบนเตียงพยาบาล นายแพทย์ประจำสนามของมหาวิทยาลัย ฉีดยาและปฐมพยาบาลให้ชายหนุ่ม

        เวลาผ่านไปประมาณ 20นาที

        อนูปลุกขึ้นแต่งตัวเพื่อจะกลับบ้าน เสียงเปิดประตูเข้ามา “อาจารย์ช่วยให้ใครขับรถมาให้ผมที่หน้าสนามด้วยครับ” อารีน่ายืนมองดูอาการของสามีที่กระฟัดกระเฟี้ยดพร้อมที่จะอาละวาดด้วยความโกรธ อารีน่าเป่าลมออกจากปากเบาๆ “เจ็บมากไหมคะ” อนูปตกใจ “คุณมาที่นี่ได้ไง ใครโทรบอกคุณ” อารีน่าช่วยอนูปติดกระดุมเสื้อ พับแขนเสื้อ ปัดเศษฝุ่นที่เส้นผมของเขา “ฉันขอร้องดานิมให้พามาดูคุณแข่งค่ะ” อนูปเข้าใจเรื่องราวทันที “คุณให้ดานิมยิงขาผม” อารีน่าส่ายหน้า “ไม่ใช่ค่ะ” หญิงสาวชูนิ้วส่ายไปมา “Rockyต่างหาก”

        “

        อารีน่า!!

        ” เสียงของอนูปดังมากจนเธอรีบปิดริมฝีปากของเขา “คุณทำแบบนี้ทำไม มันเสียศักดิ์ศรีนักวิ่งอย่างผม ทำไมคุณต้องการให้ผมแพ้ คุณรู้ไหมเรื่องแบบนี้ พวกผู้ชายถือมาก ผมยอมรับไม่ได้ และผมจะไม่ให้อภัยคุณ” ใบหน้าที่เกรียวกราด สีหน้าแดงก่ำ แววตาดุของเขาดูเหมือนไม่สามารถทำอะไรหญิงสาวที่ยืนนิ่งปล่อยให้เขาระบายความโกรธ อารีน่าคว้าหลอดยาทากล้ามเนื้อจัดเสื้อผ้าให้เขา “ฟังผมพูดอยู่หรือเปล่า” อนูปกระแทรกเสียงใส่เธออีกครั้ง อารีน่าจับมือของเขาวางที่ใบหน้าของเธอ “

        คุณชนะผู้หญิงแล้วได้อะไรคะ

        ถ้าคิดว่าฉันทำผิด คุณตบหน้าของฉัน ระบายความโกรธออกมาให้หมดค่ะ” อนูปยืนอึ่งพูดไม่ออก “กองเชียร์ที่มาเชียร์คุณ พวกเขามาดูนักวิ่งในดวงใจ ไม่ได้มาเพื่อชื่นชมความสามารถของจินนี่ที่รับคำท้าของผู้ชายที่เป็นนักวิ่งระดับโลกคนหนึ่ง ฉันคนหนึ่งที่ไม่ภูมิใจกับชัยชนะของคุณในครั้งนี้ค่ะ” อารีน่าคว้าถุงเสื้อหันกลับกำลังจะก้าวเดินออกจากห้องปฐมพยาบาล อนูปดึงหัวไหล่ของเธอไว้ทัน “พูดต่อ ผมอยากฟัง”น้ำเสียงอ่อนลง ใบหน้ามีรอยยิ้มที่มุมปาก อารีน่าทิ้งถุงผ้าลง ยืนกอดอกไม่กระดุมกระดิก “ไม่ค่ะ พูดหมดแล้ว” อนูปโอบด้านหลังร่างของเธอไว้แน่น “พูดต่อนะครับ” ริมฝีปากของอนูปจูบที่ศีรษะและซอกคอ สอดมือวางบนหน้าท้องที่ยื่นออกมา อารีน่าส่ายหน้าไปมา “คุณชอบพูดว่า ฉันทำตัวเป็นแม่ที่สองของคุณ” อนูปหัวเราะดังลั่น เขาหันร่างของเธอกลับมา “ผมขอโทษครับคุณแม่ของลูก”

        อนูปเปิดประตูห้องพยาบาลออกกว้าง เขาตกใจที่กองเชียร์ร่วมร้อยกว่าชีวิตทั้งยืนทั้งนั่งกองหน้าทางเดิน “อาจารย์คะ” “ อาจารย์ครับ เจ็บมาหรือเปล่าครับ” อนูปทอดสายตามองออกไปที่ริมสนาม จินนียืนเพียงลำพังหน้าทางเดิน สีหน้ากระวนกระวายใจ เขาเริ่มเข้าใจสิ่งที่อารีน่าเตือนเขาในตอนเช้า อนูปรู้สึกผิดที่ทำให้คุณค่าในตัวจินนี่ด้อยลงไป อนูปพาร่างที่เจ็บหัวเข่าเดินออกมาข้างนอก ตะโกนขึ้นพร้อมโบกมือทั้งสอง “ขอขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงผม เรามาดูกันดีกว่าว่าจินนี่ทำเวลาได้เท่าไร ตอนนี้มหาวิทยาลัยของเรากำลังจะมีนักวิ่งหญิงลมกรดคนใหม่ จริงไหมอาจารย์เคน” อาจารย์เคนยกมือขึ้นพร้อมปรบมือ “เป็นความจริง จินนี่วิ่งได้สถิติใหม่ทำลายสถิติรุ่นพี่ของที่นี่ด้วยเวลา11.14วินาที” เสียงเฮดังขึ้นทั่วทั้งสนาม ทุกคนในบริเวณนั้นปรบมือให้จินนี่ที่ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูก หญิงสาวร้องไห้ออกด้วยความดีใจในผลงานของเธอ

        “เก่งมากจินนี่” อนูปกล่าวคำชมพร้อมยื่นมือขวาออกไป จินนี่จับมือของอนูปเป็นครั้งแรก “ขอบคุณมากค่ะ อาจารย์ เพื่อนนักศึกษารุ่นเธอวิ่งลงมาในสนามอุ้มร่างของจินนี่สูงขึ้นร้องเพลงมหาวิทยาลัยขึ้นพร้อมกัน

        อารีน่าสอดนิ้วมือเข้าในมือของอนูป ชายหนุ่มหันหน้ามองภรรยาสุดที่รัก “ผมรักคุณ” ทั้งคู่ยืนสบตากัน อนูปอดใจไม่อยู่จูบอารีน่ากลางสนาม เสียงปรบมือพร้อมเสียงหัวเราะ นักศึกษาบางคนถ่ายรูปของทั้งคู่ จินนี่หันหน้ามองคู่ของอนูป สายตาของจินนี่มองความรักของคนทั้งสองแน่นแฟ้น ไม่มีใครสามารถแทรกเข้าไปได้ อนูปถอนริมฝีปากออกแล้วโบกมือให้นักศึกษา “ภรรยาของผมเองครับ”

        อารีน่าพยุงร่างของอนูปเดินออกมาจากสนาม อนูปกัดฟันพูด “อย่าให้ผมเจอเจ้าRockyเด็ดขาด

        ผมจะเตะพ่อมันให้กลิ้งลงถนนคอยดู

        ” อารีน่าสะบัดแขนของเขาออก “โอ้ย ปล่อยผมทำไม”

        “ฉันคิดว่าคุณคิดได้แล้วนะคะ” อนูปเขย่งขาเข้าโอบไหล่ของเธอแทน “ผมเข้าใจที่คุณเตือน แต่ทำไมใช้วิธีนี้กับผม ใช้ปืนลมยิงขาผม ไม่คิดว่าผมจะกลิ้งลงไปท่าไหน มันเจ็บมากนะคุณ ผมลองยิงก้นคุณให้ดูไหม จะได้รู้สึก” อนูปบ่นไปเดินไป “ตอนแรก ตกลงกันว่าจะยิงที่ต้นแขน แต่คุณวิ่งเร็วมาก ฉันอดชื่นชม..” อนูปหัวเราะออกมา “ผมวิ่งเร็วใช่ไหม คนสวย ขอบคุณครับ” อารีน่าขมวดคิ้วมองหน้าของเขา “ใครบอก ฉันชื่นชม Rocky เด็กวัยแค่นั้นล้มคุณได้ “ อนูปกัดริมฝีปาก “อารีน่า”

        คอนโดมิเนียม Iron Wings

        “อารีน่า” เสียงเรียกชื่อของเธอดังขึ้นจากห้องทำงาน อารีน่าเดินอุ้ยอ้ายออกมาจากห้องนอน หญิงสาววางหนังสือกฏหมายบนโต๊ะทำงานของเขา “คุณบริจาคเงินสดในนามกองทุนรักษาโรคมะเร็ง สองแสนห้าหมื่นเหรียญ คุณสติดีหรือเปล่า เงินจำนวนนี้ซื้อคอนโด ซื้อรถ และอะไรได้ หรือเอาไปซื้อกองทุนดีๆได้ คุณต้องการมีชื่อเสียงในวงสังคมคนผิวขาวหรือไง ผมไม่เห็นด้วย” อารีน่าหยิบเช็คเงินสดอีกสี่ใบที่วางบนกองหนังสือของเขา “ ใบแรกของคุณพ่อ ใบที่สองของคุณแม่ ใบที่สามของนายอนูป และใบนี้ของมีรา ฉันทำตามคำสั่งของพี่อรุณนะคะ ส่วนเงินสองแสนห้าหมื่นเหรียญคือเงินเก็บของฉันเองค่ะ ฉันตั้งใจทำบุญให้พี่อรุณ ช่วยเหลือคนป่วยไม่ได้ต้องการชื่อเสียง คุณสงสัยอะไรคะ” อนูปหยิบเช็คเงินสดทั้งหมดขึ้นมาดูอีกครั้ง “พี่อรุณไม่ได้ให้อะไรคุณในฐานะภรรยา ไม่มีสำหรับเด็กในท้องใช่ไหม” คำถามนี้ตรงประเด็นที่อนูปตั้งใจจะถามเธอมาหลายครั้ง “ให้ค่ะ นี่คะ เงินจำนวนนี้สำหรับฉัน แต่ไม่มีสำหรับลูกเพราะเรื่องลูก เขารู้วันสุดท้าย” อนูปอ่านเอกสารการโอนเงินจากชื่อของอรุณมาเป็นชื่อของอารีน่าและเอกสารของกองทุนTWSลงวันที่ของวันก่อน

        “หนึ่งแสนห้าหมื่นเหรียญ คุณทำไมไม่บริจาคจำนวนนี้เก็บจำนวนนั้นไว้” อารีน่าหยิบเช็คเงินสดของอนูปขึ้นมา “ตอนนี้ฉันคือภรรยาของคุณ คุณจะไม่เลี้ยงดูฉันหรือคะ” เปลือกตาของอนูปปิดลง รอยยิ้มที่มีเสน่ห์ของเขาปรากฏขึ้น ทำให้อารีน่ายิ้มตาม “ผมเข้าใจแล้วครับ” อนูปวางเอกสารลงเดินอ้อมมาโอบร่างของเธอ “ฉันทราบดีค่ะ เรื่องเงินทองไม่เข้าใครออกใคร ถ้าฉันเอาเงินของพี่อรุณไปบริจาค ฉันก็ดูถูกน้ำใจของพี่อรุณ ฉันถามคุณพ่อของคุณว่าจะทำอย่างไร คุณพ่อของคุณบอกว่าให้ซื้อกองทุนในนามของฉันแทนลูกไปก่อน เมื่อเขาโตขึ้นก็มอบให้ลูกหรือเก็บไว้ให้เขาใช้ในเวลาฉุกเฉินค่ะ”

        โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเอโมรี

        ห้องตรวจอัลตราซาวนด์และโซโนแกมทางสูติกรรม อารีน่าสวมชุดพยาบาลสีฟ้าอ่อนนอนรอนายแพทย์ราหุลซึ่งกำลังพูดคุยกับอนูปด้านนอกของห้อง “คุณหมอบอกผมเลยนะครับ ว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย” ผู้ช่วยพยาบาลทาเจลบนหน้าท้องของเธอ ราหุลวางหัวตรวจอัลตราซาวด์ลงบนผนังหน้าท้อง และค่อยๆเคลื่อนหัวตรวจเบาๆไปจนทั่วหน้าท้อง ให้ได้ภาพของทารกแลภาพมดลูก

         “ว้าว จ่ำม่ำจังเลย อารีน่าค่อยๆมองตามผมนะครับ” ราหุลเลื่อนเก้าอี้ตัวให้อนูป ใบหน้าของอนูปรู้สึกตื่นเต้น “นี่คือ ศีรษะน้อยๆ  ใบหน้า อืมมม แขน ขาอวบน่ารักมาก” อารีน่ามองภาพของทารกพร้อมหยดน้ำตาไหลออกมา หญิงสาวรีบเช็ดน้ำตาทันที อนูปจับมือของเธอไว้ “สิ่งมีชีวิตน้อยๆในท้องของฉัน มหัศจรรย์จริงๆค่ะ” ทารกน้อยยกขาปิดเพศของตนเอง ราหุลเลื่อนหัวตรวจอัลตราซาวด์ไปมาบริเวณขาน้อยๆ เครื่องบันทึกภาพทั้งหมด “ว้าา ทำไมไม่ให้ดูเพศครับ ขอใหม่นะครับ” เสียงเจรจาของราหุลดูไม่ได้ผล อนูปเริ่มทักทายพร้อมจูบใกล้ทรวงอก “ขอพ่อดูได้ไหม จะได้เรียกหนูถูกครับ” ทารกน้อยเคลื่อนร่างตามคำขอร้องของอนูป ทำให้ทุกคนมองใบหน้าของอนูปด้วยความแปลกใจ

        “ผู้หญิงครับ” ราหุลยิ้มอย่างพอใจในผลการตรวจอัลตราซาวด์ อนูปนั่งนิ่งถอนหายใจสักพักเหมือนลุ้นเต็มที่ เขาจ้องดวงตาของอารีน่าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของความดีใจ ปลายนิ้วมือของเขาเช็ดหยดน้ำตาให้เธอ “ยินดีด้วยครับ ผมจะเรียกลูกสาวว่า Anisha (อานีช่า)” ราหุลเช็ดเจลบนหน้าท้องของเธอจนหมด “ยินดีด้วยครับ คุณอนูป” ทั้งสองหนุ่มสวมกอดกัน “ขอบคุณมากครับ คุณหมอ”