ระบบร้านค้ากับข้าหลินหยุนซี

พอถูกหลินหยุนซีจูงออกมาจากร้านเครื่องประดับ หลินอี้เหมยก็รีบเอ่ยออกมาอย่างร้อนใจ “ไฉนเ๽้าจึงไปมีเ๱ื่๵๹กับเ๽้าของร้านเช่นนั้นเล่า ข้าบอกเ๽้าแล้วว่าร้านขายเครื่องประดับในอำเภอมีเพียงร้านเดียว หากขายให้ที่นี่ไม่ได้ก็ไม่มีทางเลือกแล้วนะ เราจะทำอย่างไรกันดี”

หลินหยุนซีแตะไปที่ไหล่สองข้างของหลินอี้เหมยแล้วเอ่ยปลอบใจว่า “ใช่ว่าข้าอยากทำแบบนั้น เ๯้าก็เห็นเหรอว่าเ๯้าของร้านสุ่ยซุนดูแคลนพวกเราขนาดไหน ยังไม่ทันจะดูของก็เอ่ยปากไล่แล้ว อืม..ถึงที่อำเภอจะมีร้านเครื่องประดับเพียงแห่งเดียวแต่ในเมืองคงมีอีกใช่หรือไม่? ขนาดผ้าปักของเ๯้าเมื่อนำไปขายในตัวเมืองยังได้ราคาดีกว่าในอำเภอเลย ข้าว่าเครื่องประดับก็เช่นกัน ในเมืองใหญ่โตกว่าในอำเภอคนก็น่าจะมากกว่า หากข้าเดาไม่ผิดร้านขายเครื่องประดับในตัวเมืองคงไม่ได้มีร้านเดียวแบบนี้หรอก”

“ที่เ๽้าพูดมาก็ถูก แต่หากจะไปในเมืองก็ต้องเดินไปอีกหนึ่งชั่วยาม”

“พวกเกวียนรับจ้างไม่มีหรือ?” แม้หลินหยุนซีจะยังเดินไหวแต่เมื่อคิดว่าต้องเดินไกลเพียงนั้นก็อดถอนหายใจไม่ได้

“ก็มีอยู่ แต่พวกเราไม่มีเงินสักอีแปะคงขึ้นเกวียนไม่ได้หรอก” หลินอี้เหมยยักไหล่แล้วแบมือเป็๲สัญลักษณ์ให้รู้ว่าไม่มีเงินจริงๆ

พอได้ยินดังนั้นหลินหยุนซีก็ได้แต่อดทนเอาไว้พลางคิดในใจว่า

‘คอยดูเถอะ หากข้าได้เงินจากการขายกำไลลูกปัดนางจะนั่งเกวียนกลับให้สบายใจเฉิบไปเลย ฮึ่ม!’

“เฮ้อ ถ้างั้นก็เดินกันเถิด ไว้ข้าได้เงินเมื่อใดข้าจะพาเ๯้านั่งเกวียนกลับหมู่บ้านอย่าสง่างามเองอี้เหมย ข้าสัญญา!!” หลินหยุนซีตบอกแล้วเดินนำไป

“เ๽้าจะไปที่ใด ทางนั้นมันทางกลับหมู่บ้าน ตัวเมืองไปทางนี้” หลินอี้เหมยพยักพเยิดไปอีกทางจนหลินหยุนซีหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอาย เลยได้ตัวหัวเราะแหะๆ แก้เก้อ

“ข้าแกล้งให้เ๯้าอารมณ์ดีเฉยๆ คนอย่างข้ามีหรือจะจำสับสนกับทางไปหมู่บ้าน ไม่มีซะหรอก ชิ!”

หลินอี้เหมยไม่ได้ว่าอะไรเมื่อเห็นหลินหยุนซีเขินอาย ทั้งสองคนเดินเคียงคู่กันไปเรื่อยๆ จนถึงตัวเมือง ตลอดทางหลินหยุนซีก็ส่งกระบอกไม้ไผ่ที่ใส่ผสมน้ำแร่ในทะเลสาบเซียนให้หลินอี้เหมยจิบเป็๲ระยะ พอดื่มแล้วช่วยคลายความเหนื่อยได้ดีนักแล อีกทั้งยังกระปรี้กระเปร่าอีกด้วย

เป็๞ไปดังคาดร้านขายเครื่องประดับในตัวอำเภอมีอยู่ถึงสามสี่ร้าน

“เอาไปขายที่ร้านเล็กๆ นั่นดีหรือไม่?” หลินอี้เหมยเอ่ยออกมาด้วยความกังวลใจ เหตุการณ์ที่ร้านสุ่ยซุนยังคงติดตรึงในหัวใจอยู่ นางเลยค่อนข้างกลัวร้านใหญ่ๆ จะดูถูกพวกนางและเหตุการณ์จะซ้ำรอยเดิม หลินอี้เหมยคิดว่าร้านใหญ่แบบนี้คงไม่ง้อชาวไร่ชาวนาตัวเล็กๆ แบบพวกนางหรอก

หลินหยุนซีปฏิเสธทันควัน “ได้อย่างไรกัน มาถึงตัวเมืองทั้งทีก็ต้องเลือกร้านที่ใหญ่ที่สุดก่อนสิ ร้านใหญ่พวกนี้เงินคงไม่ขาดมือ แต่เอาเถอะหากร้านใหญ่ให้ราคาไม่เป็๞ที่พอใจหรือไล่พวกเราอีก เราค่อยเอาไปขายที่ร้านที่เหลือ”

ในเมื่อหลินหยุนซีตัดสินใจไปแล้ว หลินอี้เหมยก็ทำอะไรไม่ได้ นางจึงได้แต่เดินตามหลินหยุนซีไปต้อยๆ

ณ ร้านขายเครื่องประดับ “ฝูเจี้ยนเกา”

ร้านนี้แตกต่างกับสุ่ยซุนในอำเภออย่างชัดเจน ภายในร้านมีพนักงานอยู่สองคนและยังมีผู้จัดการร้านนั่งอยู่ แต่ถึงจะร้านจะใหญ่โตกว่าและมีแบบให้เลือกมากกว่า แต่รูปแบบก็ยังคงจำเจไม่ได้แปลกใหม่สักเท่าไร หลินหยุนซีจึงค่อนข้างคาดหวังว่ากำไลลูกปัดของนางตีตลาดได้

เมื่อเห็นสายตาของหญิงสาวผู้มาใหม่มองไปรอบๆ ร้าน เ๯้าของร้านจึงเอ่ยถามอย่างเป็๞มิตรว่า “น้องสาวเ๯้ากำลังมองหาสิ่งใดอยู่”

หลินหยุนซีหัวเราะน้อยๆ เมื่อถูกจับได้ว่าทำกิริยาไม่เหมาะสม นางจึงกระแอมแล้วกล่าวเข้าเ๱ื่๵๹อย่างไม่อ้อมค้อม เ๽้าของร้านนี้ดูเป็๲มิตรฉะนั้นน่าจะคุยกันง่ายหน่อย

“ขออภัยที่เสียมารยาทเ๯้าค่ะ ข้าเพิ่งเคยมาร้านนี้เป็๞ครั้งแรกก็เลยตื่นเต้นไปหน่อย คือข้ามีเครื่องประดับมาเสนอขายเ๯้าค่ะ ไม่รู้ว่าที่ร้านนี้จะสนใจหรือไม่?”

แม้จะสงสัยระคนแปลกใจที่ผู้มาใหม่มิใช่ลูกค้าแต่เป็๲ผู้ที่จะเสนอขายสินค้าให้ แต่เ๽้าของร้านก็ไม่ได้ปฏิเสธไปเลยซะทีเดียว ถึงในใจจะคิดประเมินไว้แล้วว่าหญิงสาวสองคนตรงหน้าคงมาเสนอขายพวกปิ่นปักผม เพราะในหมู่ชาวบ้านก็มีช่างไม้ฝีมือดีที่มักจะมาขายของให้ร้านนางอยู่เป็๲ประจำ

“โอ้ว แล้วไหนของล่ะ ข้าขอดูก่อนได้หรือไม่ หากของของเ๯้ามันควรค่าแก่การค้าขายข้าก็จะรับซื้อ”

หลินหยุนซีหยิบห่อผ้าออกมาแล้วกางให้เ๽้าของร้านดู จากนั้นก็เอ่ยอย่างโอ้อวด “พี่สาว ท่านว่าของของข้าควรค่าและแปลกใหม่หรือไม่เล่า?”

ทันทีที่เห็นของด้านในแม้แค่แวบเดียวเ๯้าของร้านก็ตาเป็๞ประกายแล้วรีบเอ่ยเสียงขรึม

“อะแฮ่มน้องสาวทั้งสองเราเข้าไปคุยในร้านเถิด ตรงนี้ไม่สะดวกนัก”

จากนั้นเ๯้าของร้านก็หันไปพูดกับพนักงานที่อยากรู้อยากเห็นว่าของอะไรที่ทำให้เ๯้าของร้านมีท่าทีเช่นนั้นได้

“อาจิ้งเ๽้าไปชงชาในกล่องเหล็กมาสองที่ เอาขนมมาด้วย”

“เ๯้าค่ะท่านเ๯้าของร้าน” พนักงานที่ชื่ออาจิ้งรีบทำตามคำสั่งอย่างไม่รีรอ ส่วนหลินหยุนซีกับหลินอี้เหมยก็เดินตามเ๯้าของร้านฝูเจี้ยนเกาไปนั่งที่ห้องด้านใน

“น้องสาวทั้งสองพวกเ๽้ามาจากที่ใดกัน” เ๽้าของร้านเอ่ยปากสนทนาด้วยความเป็๲กันเอง

“ข้าแซ่หลิน มาจากหมู่บ้านถังเจีย เป็๞หมู่บ้านเล็กๆ ในอำเภออู่ถานเ๯้าค่ะ ข้าชื่อหลินหยุนซี ส่วนนี่หลินอี้เหมย”

“หมู่บ้านถังเจียที่ติดทะเลสาบนั่นเอง ของพวกนี้พวกน้องสาวทำกันเองหรือ?”

“ใช่แล้วเ๯้าค่ะ ว่าแต่ท่านเ๯้าของร้านจะให้ข้าเรียกท่านว่าอะไรดี”

ฝูเถาเ๽้าของร้านฝูเจี้ยนเกาตบหน้าฝากตัวหนึ่งทีก่อนจะเอ่ยขึ้น “อ่า ข้านี่แย่จริงๆ เลยมัวแต่สนใจกำไลพวกนี้จนเพลินจนลืมแนะนำตัวเลย พวกเ๽้าเรียกข้าว่าพี่สาวฝูก็ได้ไม่ต้องเรียกว่าเ๽้าของร้านหรอก”

“เ๯้าค่ะพี่สาวฝู ว่าแต่พี่สาวคิดเห็นอย่างไรกับกำไลลูกปัดที่ข้านำมาหรือเ๯้าคะ?” หลินหยุนซีเข้าเ๹ื่๪๫ทันที แม้นางอยากจะขายมันเต็มแก่ แต่ก็ยังทำทีเป็๞สงบนิ่ง

“สิ่งนี้เรียกว่าลูกปัด อืม..แปลกตาและงดงาม น่าสนใจมาก แต่มันไม่ใช่อัญมณีไม่ใช่หยกคงเป็๲หินสีกระมัง ของพวกนี้ราคาคงไม่แพงสักเท่าไร” ฝูเถาแสร้งเอ่ย

“ฮ่าๆ พี่สาวฝู ขนาดท่านที่เห็นเครื่องประดับงดงามมาตั้งมากมายท่านยังเอ่ยว่ามันแปลกตาและน่าสนใจเลย ข้าว่าคนอื่นก็คงคิดเช่นนั้น ข้าบอกตามตรงว่าลูกปัดมิได้มีเพียงแค่แบบนี้ยังมีอีกหลากหลายแบบ และข้ารับรองว่าท่านไม่สามารถหาร้านขายลูกปัดได้หรอกเ๯้าค่ะ หากร้านของท่านวางขายกำไลลูกปัดของข้าร้านของท่านจะเป็๞หนึ่งไม่มีสองในอำเภอนี้แน่นอน ไม่แน่ว่าอาจได้ขยับขยายกิจการไปต่างเมืองด้วยนะเ๯้าคะ”

ฝูเถาได้ยินดังนั้นก็แปลกใจว่าหลินหยุนซีไปหาลูกปัดมาจากไหน แต่จะถามออกไปก็เสียมารยาทนางเลยลองเลียบๆ เคียงๆ ดู

“น้องสาวหลิน เ๯้าพูดเหมือนกับว่าลูกปัดที่เ๯้านำมานั้น เ๯้าของร้านจะไม่ขายให้คนอื่นอีกนอกจากเ๯้า”

หลินหยุนซียิ้มน้อยก่อนจะพยักหน้า แม่นางฝูเถาผู้นี้แม้จะพูดคุยง่ายแต่รับมือไม่ง่ายเลย

“มิผิด เป็๞เช่นนั้นจริงๆ อย่างที่ท่านทราบหมู่บ้านข้าอยู่ติดทะเลสาบและยังมีตลาดท่าเรือตรงนั้นมีตลาดตะวันตก ข้าบังเอิญไปเจอลูกปัดพวกนี้เข้าและก็ได้ตกลงกับพ่อค้าผู้นั้นว่าจะขายให้ข้าผู้เดียว หากมีการนำสินค้าเข้ามาอีกก็ไม่สามารถขายให้ผู้อื่นได้ อีกทั้งการร้อยลูกปัดพวกนี้แม้จะไม่ยุ่งยากแต่ส่วนประกอบมิได้มีเพียงลูกปัด ทักษะและความคิดสร้างสรรค์ก็สำคัญ หากพี่สาวฝูไม่เชื่อคำพูดข้าจะไปลองตามหาลูกปัดพวกนี้ก็ได้เ๯้าค่ะ แต่ข้าไม่รับประกันว่าระหว่างที่พี่สาวตามข้าจะไม่นำกำไลลูกปัดไปขายให้ร้านอื่นก่อน”