ซุปเปอร์เมียยุค 70

        ข้อมูลที่ได้รับจากภรรยาผู้มาจากอนาคตทำเอาเว่ยอี้หานตกตะลึง นี่มันเป็นเรื่องใหญ่เกินกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก

        “ เสี่ยวหลัน คุณบอกว่าประเทศเราจะมีผู้นำคนใหม่ แล้วคนเก่าล่ะ ”

        “ ก็ไปเฝ้าเง็กเซียนฮ่องเต้ไงคุณ ” 

        “ คนที่ไปนี่…ท่านประธานพรรคคนปัจจุบันใช่ไหม ” เว่ยอี้หานถามด้วยความตกใจและไม่คาดคิดว่าคนที่เป็นใหญ่ขนาดนั้นจะชะตาถึงคาดเร็ว ๆ นี้ ซึ่งช่วยไม่ได้เลยที่เว่ยอี้หานจะรู้สึกดีใจอยู่ลึก ๆ แม้ในอดีตในฐานะที่เป็นทหารเขาต้องรับใช้ชาติด้วยความภักดีแต่ตอนนี้ในฐานะพลเมืองเขารู้สึกเกลียดการปฏิวัตินี่จริง ๆ ที่คร่าชีวิตชาวจีนมากมาย และทุกคนต้องอยู่อย่างลำบากมานับสิบกว่าปี จากที่แต่ก่อนปฏิวัติก็แย่แล้วในระหว่างปฏิวัติกลับแย่ยิ่งกว่า 

        “ อื้อ ปีหน้านี้นี่แหละ ที่สำคัญแก๊งสี่คนนั้นก็ไม่มีเหลือโดนล้มล้างหมด ” ข้อมูลที่ออกมาจากปากของมู่เสี่ยวหลันยังสร้างความตกตะลึงให้กับเว่ยอี้หานเช่นเคย

        “ คุณ… ผมไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าที่คุณบอกผมจะสามารถเป็นจริงได้ มันจะดีขนาดไหนถ้าทุกคนสามารถทำมาหากินได้อย่างอิสระ ไม่ต้องถูกบังคับให้ต้องทำนา แล้วเด็ก ๆ ก็มีโอกาสได้เรียนหนังสือในระดับที่สูงขึ้น ”

        “ หากไม่เชื่อคุณก็รอดูต่อไปสิ พอถึงเวลาแล้วคุณก็จะรู้เองนั่นแหละ ปีหน้าจะเป็นปีสุดท้ายของการปฏิวัติวัฒนธรรมแล้วล่ะ ”

        “ ถ้าอย่างนั้นประชาชนก็คงไม่ต้องอยู่แบบอด ๆ อยาก ๆ อีกต่อไปใช่ไหม ”

        “ ก็…ยังต้องอดอยากต่อไปอีกหลายปี แต่จะค่อย ๆ ดีขึ้นเรื่อย ๆ ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนจนอีกเยอะอยู่ดีนั่นแหละคุณ ประเทศเราประชากรเยอะซะขนาดนี้ การที่จะร่ำรวยหมดทุกคนย่อมเป็นไปไม่ได้ อีกทั้งทรัพยากรก็มีอยู่อย่างจำกัด ถึงต้องมีนโยบายลูกคนเดียวออกมาควบคุมไง ”

        “ นโยบายลูกคนเดียวนี่เริ่มปีไหนเหรอคุณ ” 

        “ ช่วงปี 79 หรือ 80 นี่แหละ ฉันจำเวลาไม่ได้แน่ชัด วิชาประวัติศาสตร์สังคมที่เรียนมาก็ส่งกลับคืนคุณครูไปเยอะแล้ว ก็ฉันจบออกมาตั้งนานแล้วนี่นา ใครจะมามัวใส่ใจจำจดได้หมดทุกอย่างล่ะคะ ปากท้องต่างหากที่สำคัญ ทำไมคุณถึงอยากรู้เรื่องนี้ล่ะ ตอนนี้เราก็มีลูกแล้วตั้งสองคน ”

        “ เปล่าไม่มีอะไร น้อง ๆ ทั้งสามคนยังไม่มีใครแต่งงานเลย ผมก็เลยเป็นห่วงนิดหน่อย ” ตอบคำถามภรรยาเสร็จ จากนั้นเว่ยอี้หานก็อดใจไม่ไหวพูดงึมงำกับตัวเองเพราะกลัวภรรยาจะได้ยินแล้วแผนการอาจไม่เป็นอย่างที่หวังหากเสี่ยวหลันไม่อยากมีลูกเพิ่ม “ อืมยังพอมีเวลาทำลูกสาวเพิ่มอีกสักคนสองคน ”

        เห็นสามีกังวลถึงอนาคตของน้องทั้งสามคน มู่เสี่ยวหลันที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ตอบสามีไปว่า 

        “ ต่อไปในอนาคต ถ้าทั้งสามคนอยากมีลูกเพิ่มก็คงต้องเสียค่าปรับเอาแล้วล่ะค่ะ แต่เรื่องนั้นยังอีกนาน เอาไว้ก่อนเถอะ กว่าพวกเขาจะเรียนจบก็ยังเหลือเวลาอีกหลายปี ส่วนคุณถ้าอยากเรียนต่อก็รีบอ่านหนังสือเตรียมตัวให้พร้อม รอสอบพร้อมกันกับทั้งชิงชิงแล้วก็อิงอิง ฉันพูดเกริ่นเรื่องนี้กับทั้งสองคนนี้ไว้แล้ว ส่วนอาหยางฉันยังไม่แน่ใจเพราะเขาอาจจะยังเด็กเกินไป ต้องรอคุยกับเจ้าตัวก่อนอีกทีว่าจะไหวหรือเปล่า "

        “ นี่คุณถึงขนาดคิดเผื่อและเตรียมการไว้ให้เด็กทั้งสามคนนั้นด้วยเหรอ ”

        “ ก็…ฉันเอ็นดูที่พวกเขาเป็นเด็กดีแล้วก็ฉลาดไง ตอนนี้ฉันเป็นพี่สะใภ้ของพวกเขา ก็ต้องสนับสนุนสิให้น้องสามีมีอนาคตที่ดีสิ ใช่ไหมล่า… " 

        " อืม ผมขอบคุณนะที่คุณเอ็นดูน้อง ๆ ของผม แล้วคุณล่ะ คิดถึงคนอื่นแล้ว ตัวคุณเองอยากจะสอบไหม "

        “ ฉันเหรอ ไม่รู้เหมือนกัน แต่คิดว่าคงไม่ ฉันมีสิ่งที่ชอบและอยากทำอยู่แล้ว แล้วก็คิดว่าคงจะทำธุรกิจหรือเปิดร้านอาหารอีกครั้ง การเรียนต่ออาจเป็นสิ่งที่ดีที่นอกจากจะได้ความรู้มากขึ้น ได้วุฒิปริญญา ได้สถานะทางสังคมแล้ว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญสำหรับฉัน ตอนนี้ฉันมีประสบการณ์และความสามารถในการประกอบอาชีพ อีกทั้งยังมีเด็กตัวน้อย ๆ สองคนนี้ที่ต้องดูแล แค่นี้ฉันก็ไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่นอีกแล้วล่ะ ”

        “ ถ้าอย่างนั้นผมก็คงไม่เรียนต่อเหมือนกัน เพราะผมอยากช่วยคุณทำงานแล้วก็เลี้ยงลูกของเราด้วยกัน ไม่ว่าคุณอยากทำอะไรผมก็จะช่วยคุณเอง ผมไม่สามารถทิ้งคุณกับลูก ๆ ไว้ที่บ้านแล้วตัวเองก็จากไปเรียนที่อื่นอีกหลายปีหรอกนะ ”

        “ ถ้าคุณอยากไปเรียนแล้วเป็นห่วงพวกเราแม่ลูกทางออกก็มีนะไม่เห็นจะยากเลย ฉันก็แค่หอบลูกตามคุณไปด้วยนี่แหละ คุณก็เรียนของคุณไป จะให้ดีพวกคุณสี่คนพี่น้องก็สอบให้ได้มหาวิทยาลัยเดียวกันซะ ฉันก็จะเปิดร้านขายอาหารแถว ๆ มหาวิทยาลัยของคุณนั่นแหละ ส่วนลูก ถ้าพ่อกับแม่ยอมตามไปด้วยก็ให้ท่านช่วยเลี้ยง ถ้าทั้งสองคนไม่อยากไปก็คงต้องจ้างพี่เลี้ยงช่วยดูแลลูกให้ พออายุสามขวบก็ส่งไปเรียนโรงเรียนอนุบาลได้แล้ว มีสามีหน้าตาดีขนาดนี้ฉันไม่ปล่อยให้คุณไปอยู่ไกลหูไกลตาคนเดียวหรอกนะ กลัวเผลอแล้วจิ้งจอกตัวเมียจะคาบไปกิน ฮี่ฮี่ ” มู่เสี่ยวหลันพูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ โดยเฉพาะตรงประโยคสุดท้าย ฟังดูเหมือนล้อเล่น แต่เธอโคตรจะจริงจัง!! สามีใคร ใครก็หวง!

        หมับ! เว่ยอี้หานรวบตัวภรรยาเข้ามากอดแล้วหอมที่หัวมู่เสี่ยวหลันด้วยความมันเขี้ยว เขายิ้มและหัวเราะอย่างมีความสุข รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่มีโอกาสได้พบกับผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดคนนี้

        “ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ภรรยาครับ นอกจากคุณจะวางแผนเรื่องน้อง ๆ แล้ว แม้แต่ครอบครัวเราคุณคิดเอาไว้หมดแล้วเสร็จสรรพ นี่คุณคงชอบผมตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม ”

        มู่เสี่ยวหลันที่กำลังเคลิ้มในอ้อมกอดของเว่ยอี้หานก็ทำหน้าเลิ่กลั่กที่โดนจับไต๋ได้อีกแล้ว ว่าเธอแอบชอบเขามาตั้งแต่วันแรกที่พบหน้า แล้วแอบวางแผนการในอนาคตให้เขาและตัวเองเอาไว้หมดแล้ว แต่ใครจะยอมรับออกมาง่าย ๆ ขอเล่นตัวอีกสักหน่อยก็แล้วกัน (เหรอ?)

        " ฮ้าววว ง่วงนอนจังเลย ขอไปอาบน้ำก่อนนะ ฮ้าว ฮ้าว ฮ้าว ” เธอแกล้งอ้าปากหาวจนปากแทบจะฉีก

        หลังจากที่ตะเกียกตะกายออกมาจากอ้อมกอดของเว่ยอี้หานได้ มู่เสี่ยวหลันก็รีบวิ่งไปหยิบผ้าเช็ดตัวกับชุดนอนแล้วรีบเผ่นเข้าห้องน้ำไปทันที เพราะความรีบร้อนไม่ทันได้มองดูดี ๆ ว่าตัวเองนั้นหยิบชุดนอนตัวโปรดติดมือไปด้วยความเคยชิน 

        วันนี้เธอใช้เวลาอาบน้ำนานนานกว่าปกติเกือบชั่วโมง เพราะมัวแต่นั่งทำใจก่อนที่จะยอมเดินออกมาจากห้องน้ำ เนื่องจากก่อนหน้านี้ตอนที่เธอกำลังจะใส่เสื้อผ้าหลังจากเช็ดตัวและทาครีมบำรุงผิวเสร็จหมดเรียบร้อยแล้วก็ถึงกับต้องคิดหนัก หลังจากที่เห็นเจ้าชุดนอนตัวโปรดที่ตัวเองเผลอหยิบเข้ามาเปลี่ยนด้วยความรีบร้อน และพอสวมเข้าไปแล้วมองดูหุ่นตัวเองที่หน้ากระจกก็ยิ่งรู้สึกหน้าร้อนผ่าว เมื่อก่อนตอนเธออยู่คนเดียวแล้วใส่ชุดนี้มันก็ไม่รู้สึกอายอะไร เพราะอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้....

        " หึ่ม ผัวตัวเอง อ่อยได้! "เสี่ยวหลันกลั้นใจข่มความอายหมุนที่จับปลดล็อกประตูแล้วผลักเปิดออกไป  

        และพอเธอก้าวออกมาจากห้องน้ำก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เว่ยอี้หานที่กำลังนั่งเอนหลังพิงพนักหัวเตียงมองดูลูกชายที่นอนเรียงกันอยู่ด้วยความรักเงยหน้าขึ้นมามองตรงไปที่ประตูห้องน้ำพอดีเพราะได้ยินเสียงหมุนของลูกบิดประตู

        และทันทีที่สายตาของชายหนุ่มมองเห็นหญิงสาวใส่ชุดนอนผ้าไหมสีขาวกระโปรงสั้นแขนกุดมีระบายลูกไม้ประดับที่หน้าอกและชายกระโปรง…. เลือดกำเดาของชายหนุ่มก็แทบจะพุ่งออกมาจากจมูกของเขา เพราะขณะที่มู่เสี่ยวหลันกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำนั้นชุดนอนเนื้อบางก็แนบพลิ้วไปกับเรือนร่างอรชรของเธอตามจังหวะที่ก้าวเดิน 

        โดยเฉพาะตรงส่วนนั้นที่กระเพื่อมขึ้นลงจนเว่ยอี้หานไม่อาจละสายตาที่กำลังจดจ้องพวกมันอยู่ตาไม่กะพริบพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่ ก่อนที่จะมีเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นภายในหัว ‘โอนั่นมันภูเขาหิมะ' อยู่ไม่ได้แล้ว เขาต้องรีบหาที่สงบจิตสงบใจโดยด่วน อย่าลืมว่าเธอเพิ่งจะคลอดลูก!

        มู่เสี่ยวหลันเห็นสายตาอันร้อนแรงของเขาที่มองมาก็เดินขาแทบจะขวิดกัน “มองอะไรนักหนา รีบไปอาบน้ำสิคุณ ดึกแล้วจะได้นอนกันสักที” มู่เสี่ยวหลันหน้าแดงแปร๊ดเพราะความอายเมื่อเห็นสายตาที่จ้องมองมาอย่างไม่วางตาของเว่ยอี้หาน สาบานให้ตาย! ครั้งนี้เธอไม่ได้ตั้งใจที่จะอ่อยเขาจริง ๆ นะ! ก็ปกติเธอชอบใส่ชุดนอนแบบนี้ เพราะมันทำให้นอนหลับสบายและไม่รู้สึกอึดอัดเวลานอนนี่นา ถึงแม้ว่ามันจะชอบไหลขึ้นมา กองที่ด้านบนก็ตามที!!!

        “ผ ผม ขอไปอาบน้ำก่อนนะ!”

        เว่ยอี้หานเผ่นเข้าห้องน้ำไปอย่างรีบร้อน ก่อนที่เขาก็ทนไม่ไหว เพราะรู้สึกว่าเป้ากางเกงตัวเองนั้นมันเริ่มตุง ๆ ขึ้นมาใกล้จะผงาดอยากสู้ศึกเต็มที่แล้วในตอนนี้ การรีบเข้าไปอาบน้ำเย็นคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

        ทันทีที่เขาเข้าไปในห้องน้ำ ก็เห็นว่าภรรยาได้เตรียมน้ำอุ่นไว้ให้เขาอาบแถมเขายังได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย (กลิ่นลาเวนเดอร์) ลอยอยู่ในอากาศอีกด้วยและน่าจะมีที่มา มาจากน้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำหรูหรอด้านหน้าเขานี่เอง

        หากตอนนี้เขาได้แช่น้ำกับเสี่ยวหลันสองคนมันจะดีขนาดไหนนะ เว่ยอี้หานยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าความเป็นชายของเขามันแข็งจนแทบจะระเบิดแล้วในตอนนี้

        ณ เวลานี้เขาต้องการน้ำเย็นจัดมาดับความร้อนรุ่มภายในร่างกายของตัวเอง จึงต้องละทิ้งความหวังดีที่ภรรยาเตรียมไว้ให้ในครั้งนี้ น้ำร้อนในอ่างอาบน้ำถูกเมินเฉยเพราะเว่ยอี้หานเดินเข้าไปยืนใต้ฝักบัวเรนชาวเวอร์ในห้องอาบน้ำกระจก เขารีบเอื้อมมือไปหมุนเปิดก๊อกน้ำเย็น ปล่อยให้น้ำเย็น ๆ ไหลลงมาราดรดลงบนร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้า 

        “อาาา ใจเย็นไว้ เย็นไว้ก่อน.. ยังไม่ถึงเวลา อื้มมม เสี่ยวหลัน อาาา หลันเอ๋อออ อาาา " เว่ยอี้หานตัวกระตุกพร้อมกับร้องคำรามเสียงต่ำ หลังจากที่ใช้ดรุนีน้อยทั้งห้าสยบมังกรน้อยของเขาลงชั่วคราว

        ขณะที่คนเป็นสามียังไม่สามารถเข้าหอได้จึงต้องทำกิจกรรมส่วนตัวในห้องอาบน้ำ

        ส่วนฟากคนเป็นภรรยาก็เพิ่งจะรู้ว่าผนังห้องน้ำของเธอนั้นไม่สามารถเก็บเสียงได้เท่าไหร่นักจึงสามารถได้ยินเสียงที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้ได้ ก็ได้แต่หน้าแดงแปร๊ดดดดด้วยความเขินอาย ถึงชาติก่อนจะยังไม่เคย… แต่ภาคทฤษฎี ไม่ว่าจะเป็นเวอร์ชั่นเอเชียหรือฝรั่ง เธอก็เคยดูมาหมดแล้ว!

        ดังนั้นถึงเธอจะยังไม่เคย...แต่ก็ไม่ได้หน่อมแน้มใสซื่อถึงขนาดที่จะไม่รู้ว่าเว่ยอี้หานกำลังทำอะไรอยู่ในตอนนี้! ที่สำคัญ.....เขาครางเรียกชื่อของเธอ!!

        โอ้มายก๊อด!!! หัวใจเจ๊มันหวิ๊วหวิว

        ………

        เมื่อคืนนี้มีผู้ใหญ่สองคนต้องนอนตาค้างเพราะอาการนอนไม่หลับ รู้สึกกระสับกระส่ายอยู่ทั้งคืน ส่วนลูกแมวน้อยทั้งสองที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ว่าพ่อกับแม่เป็นอะไรถึงได้นอนพลิกไปพลิกมาบ่อย ๆ จนที่นอนนุ่มยุบยวบยาบไม่หยุดแบบนี้ 

        ซึ่งพวกเขาทั้งสองคนชอบมันมากก็เลยไม่ยอมหลับยอมนอน อยู่เล่นเป็นเพื่อนพ่อกับแม่จนถึงดึกดื่นเที่ยงคืนเนื่องจากตอนกลางวันได้นอนกันจนเต็มอิ่มมาทั้งวันบวกกับอากาศที่เย็นสบายและไม่ร้อนเหมือนทุกวันที่ผ่านมา พวกเขาจึงมีความสุขมากจนแทบจะไม่ร้องไห้เลยทั้งคืน

        ส่วนผู้ใหญ่ทั้งสองคนก็มัวเล่นนอนจ้องตากันจนดึกดื่นเลยเวลาเที่ยงคืนไปหลายชั่วโมง โดยมีลูกน้อยหอยสังข์นอนเป็นก้างขวางคออยู่ตรงกลางระหว่างทั้งคู่ แต่ถึงแม้ว่าพวกเขาจะนอนดึกแค่ไหนทั้งคู่ก็ไม่มีอาการง่วงเหงาหาวนอนเพราะตื่นมาก็ดื่มน้ำจากสระในมิติก่อนที่จะพากันหอบหิ้วอุ้มลูกออกมาจากในมิตินั่นเอง

        “อี้หาน วันนี้คุณไม่ต้องไปทำงานที่ไร่ใช่ไหมคะ”

        “อืม คุณมีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า ตอนนี้ผมได้หยุดพักสองอาทิตย์ รอตากดินก่อนที่จะเริ่มหว่านเมล็ดปลูกพืชสำหรับฤดูกาลใหม่น่ะ”

        “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่จะออกไปช่วยคุณแม่ทำอาหารเช้า ถ้าคุณว่างงั้นฉันฝากคุณดูแลลูก ๆ ให้ก่อนก็แล้วกันนะคะ ฉันคงใช้เวลาทำอาหารไม่นานนัก หากลูกตื่นแล้วหิวนมคุณค่อยออกไปเรียกฉันก็แล้วกัน คุณอยากล้างหน้าแปรงฟันก่อนออกไปไหม ทำให้เสร็จในนี้ก่อนออกไปจะสะดวกกว่านะคะ”

        “ก็ดีเหมือนกัน คุณรอผมก่อนสักครู่นะ” เว่ยอี้หานพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดเห็นของภรรยาหลังจากนั้นก็รีบเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็วด้วยความเคยชินจากการเป็นทหารที่ต้องทำอะไรอย่างคล่องแคล่วและรวดเร็วในเวลาที่จำกัด

        “ ผมพร้อมแล้ว เราออกไปกันเลยดีไหม ”

        “ ค่ะ แต่ฉันอยากเอาแผ่นยางออกมาใช้ข้างนอกจัง จะได้ไม่ต้องเอาที่นอนออกไปผึ่งแดดบ่อย ๆ เวลาที่ลูกฉี่เลอะที่นอน ฉันว่าว่าง ๆ เราหาข้ออ้างเข้าไปซื้อของในเมืองกันเถอะจะได้ถือโอกาสเอาของกินออกมาเพิ่มได้” มู่เสี่ยวหลันมองแผ่นยางสองแผ่นที่อยู่บนเตียงนอนด้วยความเสียดาย

        “รออีกสักอาทิตย์เถอะนะ คุณอย่าลืมสิว่าคุณเพิ่งจะคลอดลูก หากแม่รู้ก็คงไม่อนุญาตให้คุณออกไปไหนจนกว่าจะครบเดือนอยู่ดี อย่างน้อยก็ต้องรอสักสามอาทิตย์แล้วเราค่อยลองบอกท่านดูว่าคุณจะออกเดือนก่อนกำหนด”

        มู่เสี่ยวหลันทำหน้ายู่ด้วยความเบื่อหน่ายที่จะทำอะไรก็ติดแต่คำว่ากำลังอยู่ไฟ เธอจะออกไปไหนก็ไม่ได้สักที ได้แต่อดทนรอให้เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะครบหนึ่งเดือน เพราะเธอคงไม่สามารถบอกและทำให้คนอื่นนอกจากเว่ยอี้หานเชื่อว่าร่างกายของเธอนั้นแข็งแรงและหายดีแล้ว หลังจากนั้นทั้งสองสามีภรรยาก็หอบอุ้มลูกที่ยังนอนหลับตาพริ้มอยู่ออกมาด้านนอกมิติ