และฟ้าก็หันหน้าไปหาพลอยใสที่กำลังร้องไห้และซบที่อกของเธออยู่ เธอยิ้มมาอย่างอ่อนโยน ไม่ได้ติดเล่นเหมือนทุกที ภาพนั้นทำให้โรสรู้สึกได้ทันทีว่าฟ้าแอบชอบพลอยใสมานาน หลังจากที่ฟ้าบอกชอบพลอยใสต่อหน้าโรสไป สีหน้าของโรสก็ผ่อนคลายลงและเอ่ยพูดขึ้นมา
“แล้วฟ้ารู้ไหมว่าทำไมพวกเราสามคนถึงอยู่ปี 1 กัน”
ฟ้าที่กำลังมองพลอยใสอยู่ก็หันกลับมามองโรสอีกครั้ง
“ทำไมหรอคะ?”
โรสตัดสินใจเล่าความจริงในตอนนั้นให้ฟ้าฟัง หลังจากที่ฟ้าฟังจบ เธอก็เล่าเื่ของตัวเองให้โรสฟังเช่นกัน จึงทำให้โรสรู้ว่าฟ้ารู้สึกยังไงกับพลอยใส
ย้อนกลับไปเมื่อ 1 วันก่อน เวลา 15:30 น. ณ ห้องเรียน
ระหว่างที่พลอยใสกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ฟ้าก็เดินออกมาด้วยสีหน้าที่หงุดหงิดเป็อย่างมาก เธอเดินไปนั่งที่เสาใต้ตึกคณะ เธอหลับตาลงครุ่นคิดเื่ของพลอยใส
เวลาผ่านไปไม่นาน เธอลืมตาขึ้นและกำลังจะลุกจากตรงนั้น แต่ก็เห็นพลอยใสกำลังงีบหลับอยู่ที่เสาเดียวกันแต่นั่งคนละมุม เธอเห็นแบบนั้นจึงนั่งลงอยู่ตรงที่เดิม เสียงของเพลงที่ทะลุหูฟังออกมาทำให้เธอรู้สึกสงสัยว่าพลอยใสกำลังฟังเพลงอะไรอยู่ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอัดเสียงใกล้ ๆ หูฟังเธอไว้ เพื่อจะนำไปค้นหาเพลง ในระหว่างที่ฟ้าอัดเสียงอยู่นั้น เธอก็ได้เห็นรถคันหนึ่งมาจอดอยู่ที่หน้าตึกคณะจึงรีบ Save ไฟล์เสียงและหลบไปอีกมุมของเสา เธอคนนั้นหน้าตาคล้ายกับโรสแต่ดูเป็ผู้ใหญ่กว่า หน้าตาก็สวยมาก กำลังเดินเข้ามาหาพลอยใส เธอจึงคิดว่าคน ๆ นี้ชื่อ ริน แน่ ๆ
ภาพที่ฟ้าเห็นคือ รินนั่งยอง ๆ จ้องไปที่ใบหน้าของพลอยใสด้วยสีหน้าที่อ่อนโยน ก่อนที่จะเอื้อมมือไปช่วยเสยผมของพลอยใสที่ปิดหน้าเธออยู่ ทว่าจู่ ๆ พลอยใสก็ลืมตาตื่นขึ้นมา ฟ้าจึงรีบหันหน้าหลบ เธอจึงไม่ได้เห็นภาพหลังจากนี้ ได้ยินเพียงแค่เสียง
“พี่ริน…” พลอยใสพูด
“ไปกันเถอะ พลอย” รินพูด
“ค่ะ” พลอยใสพูดตอบรับ
และทั้งคู่ก็ลุกเดินขึ้นรถไป ส่วนฟ้าที่มองอยู่นั้นก็มองไปที่ป้ายทะเบียนรถก่อนที่จะโทรหาพี่ชายของเธอ
(คุยโทรศัพท์)
“พี่คิว”
“ว่าไงเรา ถ้าไม่มีเื่ก็ไม่คิดจะโทรมาหรือไง?”
“ไม่ต้องพูดมาก รถ Honda Civic RS สีดำ ทะเบียน กท-1519 กรุงเทพฯ อยากรู้ว่าตอนนี้อยู่ไหน กำลังไปที่ไหน ด่วน”
“เห้อ…คิดว่าพี่เป็คนใช้ไปแล้วหรือไงห๊ะเราเนี่ย?”
“ขอร้อง”
“มันต้องงี้สิ โอเคเดี๋ยวพี่ให้ลูกน้องไปสืบให้”
และฟ้าก็วางสายไปทันที เวลาผ่านไปสักพักคิวก็ส่งพิกัดมาให้ฟ้า เธอจึงลุกจากตรงนั้นแล้วเดินออกไปทันที
เวลาประมาณห้าโมงเย็น ณ ร้านอาหาร ตามพิกัดที่คิวส่งมา
ฟ้าเดินเข้ามาที่ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง สายตาของเธอกวาดมองไปทั่วทั้งร้าน เห็นว่าพลอยใสกำลังคุยกับรินอยู่ และมีพนักงานมาต้อนรับเธอเช่นกัน
“สวัสดีค่ะลูกค้า ได้จองคิวไว้หรือเปล่าคะ?”
“ไม่ได้จองค่ะ”
“ถ้าไม่ได้จองเข้าไม่ได้นะคะ”
“ต้องทำยังไงคะถึงจะได้เข้าร้าน”
“คุณต้องเปิดโต๊ะอาหารราคาขั้นต่ำ 10,000 บาท ค่ะ”
“ได้ค่ะ” ฟ้ายื่นบัตรเครดิตให้พนักงานคนนั้นทันที
พนักงานรับบัตรเครดิตไว้และไปที่หน้าเคาน์เตอร์ ในระหว่างที่รออยู่ เธอได้สังเกตท่าทีของพลอยใสที่มีต่อริน มันดูต่างออกไปจากโรสและอลิซเป็อย่างมาก ทว่าพนักงานก็เดินกลับมาหาฟ้า
“เรียบร้อยแล้วค่ะ เชิญด้านนี้เลยค่ะ”
“ค่ะ”
และพนักงานก็เดินนำทางฟ้าไปนั่งที่โต๊ะ เธอนั่งอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะของพลอยใสมาก ระหว่างที่รออาหารมาที่โต๊ะของเธอก็ได้ยินเสียงรินเริ่มพูดขึ้น
“พลอย…พี่ขอพูดตรง ๆ…” เป็เสียงของรินที่กำลังพูดกับพลอยอยู่
หลังจากนั้นก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรต่อเลย แต่ฟ้าได้มองไปที่สีหน้าของพลอยใส จู่ ๆ ก็เห็นพลอยใสน้ำตาคลอ สีหน้าของเธอก็ยังคงนิ่งเฉยอยู่เหมือนเดิม และเวลาไม่นานก็เห็นรินกำลังลุกขึ้นพูดกับพลอยใสอีกครั้งก่อนที่จะเดินจากไป หลังจากที่รินเดินจากไปแล้ว ฟ้าจึงเห็นสีหน้าช็อกของพลอยใสเป็ครั้งแรก น้ำตาของเธอไหลออกมาไม่หยุด ในใจของฟ้านั้นอยากเข้าไปหาพลอยใสเป็อย่างมากแต่ว่าถ้าเข้าไปเธออาจจะไม่ยอมรับและไล่เธอไปแน่ ๆ จึงนั่งดูพลอยใสอย่างเงียบ ๆ สีหน้าของฟ้าก็เปลี่ยนไปเป็สีหน้าที่โมโหและสงสารคนที่อยู่ตรงหน้า
เวลาผ่านไปสักพัก โรสกับอลิซก็เดินเข้ามาเห็นพลอยใส อลิซก็รีบพุ่งเข้าไปกอดเธอทันที ฟ้ามองดูพวกเธอกำลังปลอบใจพลอยใสอย่างจริงจังและพยุงเธอขึ้นรถกลับบ้านไป ส่วนฟ้า หลังจากเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็รู้สึกโกรธ เศร้า และสงสาร ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
(ข้อความ) ฟ้า : “พี่คิว ไม่ต้องสืบเื่พลอยต่อแล้ว”
(ข้อความ) คิว : “เอ้า ทำไมล่ะ?”
(ข้อความ) ฟ้า : “สืบไปก็ไม่ได้อะไรหรอก อีกอย่างหนูเองก็ไม่อยากรู้แล้วด้วย”
(ข้อความ) คิว : “ไปรู้อะไรมาหรือเปล่า?”
(ข้อความ) ฟ้า : “ไม่หรอก แค่นี้แหละ”
หลังจากที่พิมพ์แชตกับคิวเสร็จเรียบร้อย ฟ้าก็เดินออกจากร้านอาหารไป
เวลาประมาณ 3 ทุ่มกว่า ๆ ณ หอพัก
ระหว่างทางกลับบ้าน ฟ้าก็ได้แต่คิดถึงเื่ของพลอยใสว่า ก่อนหน้านี้ทำไมพลอยใสถึงชอบริน แล้วรินพูดอะไรกับพลอยใส ทำไมเธอถึงร้องไห้ ฟ้าคิดแบบนี้มาตลอดทางจนถึงหน้าห้อง เธอเปิดประตูเข้าห้องไปก็เห็นว่าเรนนี่กับสโนว์กำลังนั่งรอเธออยู่
“ไอ้ฟ้า นี่มึงหายไปไหนมาทั้งวัน?” สโนว์พูด
“เออ นั่นดิ มึงหายไปไหน?” เรนนี่เสริม
“พอดี…กูไปเจอเื่เข้าอะดิ”
“เื่…เื่อะไรวะ?” เรนนี่ถาม
ฟ้าก็เล่าเื่สิ่งที่เจอมาในวันนี้ให้เรนนี่กับสโนว์ฟัง ทั้งคู่หลังจากฟังจบก็รู้สึกใเป็อย่างมาก ก่อนที่เรนนี่จะถามเธอ
“แล้วมึงจะเอายังไงต่อ?”
“กูจะทุบก้อนหินในใจของพลอยให้ได้ กูจะลองดู”
“มึงนี่ก็ช่างเปรียบเทียบเนอะ” สโนว์พูด
“เอ้า อีนี่”
“ช่างมันเหอะ ไม่มีอะไรแล้วใช่มะ พรุ่งนี้กูมีเรียนขอนอนก่อนนะ” เรนนี่พูด
“เออ”
สโนว์ก็ดูเวลาเห็นว่า 21:45 น. แล้ว จึงเอ่ยพูดกับฟ้า
“กูก็มีเรียนว่ะ เรียนเช้าด้วย งั้นกูก็ไปนอนละนะ”
“เออ ๆ ทิ้งกูกันไปให้หมดเลยนะ”
“ก็มึงไม่มีเรียนหนิ พรุ่งนี้”
“ก็กูไม่มีเรียนไง”
“แล้วมึงจะบ่น เพื่อ?”
“เออ ๆ ไม่บ่นละ พวกมึงไปนอนไป”
ทั้งคู่เลยหนีไปนอน ทิ้งให้ฟ้านั่งอยู่คนเดียว เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ค้นหาเพลงที่อัดไว้เมื่อตอนบ่าย จึงได้รู้ว่าเป็เพลงอะไร เลยเปิดฟังและหาความหมายของมัน
จบตอนที่ 13
750
