เสียงของระบบดังขึ้นในหัวของนทียืนยันว่าเขานั้นทำถูกต้องแล้ว นทีเปิดริสแบนเพื่อแสดงโฮโลแกรมขึ้นมาอีกที มีแถบแสดงผลเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งหน้า
ปาร์ตี้ ฉันกับวันสิ้นโลก
ระดับ : เริ่มต้น
สมาชิก : 1/4
1. Player : นที รบูลย์กิจวินิตร อายุ 18 ปี
LV 4 อาชีพ ไม่มี HP 110/110 MP 75/75
หลังจากนทีเช็กว่าเขามีปาร์ตี้เรียบร้อยแล้วก็ไม่รอช้ารีบทำตามขั้นตอนต่อไปในการเชิญชวนเข้าปาร์ตี้ในทันที
" ลอเรน่า ไลล่า เดียวผมจะเชิญทั้งสองคนเข้าปาร์ตี้นะ พอมีจอโฮโลแกรมโผล่ขึ้นมาให้ตอบตกลงด้วยล่ะ " นทีเอ่ยขึ้น
' เชิญ ลอเรน่า และ ไลล่า เข้าสู่ปาร์ตี้ ' นทีเอ่ยกับระบบ แต่หลังจากผ่านไปสักพักหนึ่งก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
" นี่ ฉันไม่เห็นจะมีอะไรขึ้นมาเลย? นายทำเป็แน่นะ? " ไลล่าเอ่ยอย่างรีบร้อน เธออยากรู้ใจจะขาดเหมือนกันว่ามันมีระบบปาร์ตี้จริงไหม หากมีจริงเธอก็จะได้พาพี่สาวของเธอไปเก็บเลเวลกับเธอด้วยกัน
" เอ่อ...มันก็น่าจะถูกนะ " นทีตอบอย่างไม่แน่ใจ
' หรือบางทีมัน้าชื่อเต็ม ' นทีคิดถึงความเป็ไปได้ว่าแค่เพียงชื่ออย่างเดียวอาจไม่พอให้ระบบระบุตัวตนได้
" นี่...ชื่อเต็มของพวกเธอคืออะไรเหรอ ? " นทีเอ่ยถามขึ้นมา
ลอเรน่าและไลล่าผงะไปเล็กน้อยเมื่อนทีถามถึงชื่อเต็มของพวกเธอ ราวกับว่าเป็อะไรบางอย่างที่พวกเธอไม่อยากให้นทีรับรู้
" พิลัยเดชารัตน์...ชื่อเต็มของฉันคือ ลอเรน่า พิลัยเดชารัตน์ " ลอเรน่าตอบด้วยสีหน้าแน่วแน่
' หวังว่าเขาจะไม่รู้จักทีเถอะ' เธอคิดในใจ ไลล่าหันไปมองพี่สาวของเธอที่ดูเหมือนจะไม่อยากปิดบังอะไรกับนที ทำให้เธอรับรู้ได้ว่าลอเรน่านั้นเชื่อใจนทีถึงเพียงไหน
" ส่วนฉันชื่อ..ไลล่า พิลัยเดชารัตน์ " ไลล่าบอกชื่อตัวเองออกไปเช่นกัน หากพี่สาวของเธอกล้าที่จะบอกเช่นนั้น เธอก็ไม่มีอะไรจะปิดบัง
' พิลัยเดชารัตน์...ทำไมมันถึงคุ้นแปลก ๆ กันนะ ' ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัวของนทีแวบหนึ่งก่อนที่มันจะจางหายไป
' เชิญ ลอเรน่า และ ไลล่า พิลัยเดชารัตน์ เข้าสู่ปาร์ตี้ ' นทีเอ่ยคำสั่งชวนเข้าปาร์ตี้อีกครั้งหนึ่ง
ทันใดนั้นหน้าจอโฮโลแกรมก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของทั้งสองสาว ไลล่านั้นไม่รอช้ารีบกดยืนยันในทันที ส่วนลอเรน่านั้นเธอที่เพิ่งเคยเห็นหน้าจอโฮโลแกรมแบบนี้เป็ครั้งแรกก็ชะงักไปพักหนึ่งก่อนที่จะยื่นมือไปกดตกลง หลังจากที่ทั้งสองพยักหน้าบอกว่าเรียบร้อยแล้วนั้น นทีก็เช็กสถานะปาร์ตี้ของเขาทันที
ปาร์ตี้ ฉันกับวันสิ้นโลก
ระดับ : เริ่มต้น
สมาชิก 3/4
1. Player : นที รบูลย์กิจวินิตร อายุ 18 ปี
LV 4 อาชีพ ไม่มี HP 110/110 MP 75/75
2. Player : ไลล่า พิลัยเดชารัตน์ อายุ 17 ปี
LV 2 อาชีพ ไม่มี HP 110/110 MP 40/40
3. Citizen : ลอเรน่า พิลัยเดชารัตน์ อายุ 28 ปี
LV 1 อาชีพ ไม่มี HP 100/100 MP 100/100
" เราตั้งปาร์ตี้สำเร็จ! " นทีกล่าวอย่างดีใจ
เขาไล่อ่านข้อมูลไปเรื่อย ๆ แต่จากหน้าตาที่ดีใจก็เปลี่ยนเป็คิ้วที่เริ่มขมวด อย่างแรกที่เขาสังเกตคือ ไลล่านั้นเพิ่งจะเลเวล 2 แต่มีค่า HP เท่ากับเขา! แต่เมื่อมองไปยังร่างกายที่ทุกอย่างดูจะไม่มีที่ติแล้วนทีก็คิดได้ว่าเป็เพราะร่างกายของเขาเองที่ั้แ่เริ่มนั้นอ่อนแอเขาจึงเข้าใจได้
สิ่งต่อมาที่สะดุดตาคือ ลอเรน่านั้นไม่ได้มีสถานะเป็ผู้เล่น แต่ของเธอกลับแสดงว่าเป็ 'พลเมือง' แทน ส่วนอย่างสุดท้ายเลยคือค่า MP ของลอเรน่าที่มากกว่าเขาเสียอีก! เธอมีค่า MP อยู่ที่ 100 หน่วย หากเทียบกับค่าพลังิญญาแล้วนั่นหมายความว่าเธอจะมีพลังิญญาสูงถึง 20 แต้มทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้เป็ผู้เล่นเสียด้วยซ้ำ!
" ชื่อปาร์ตี้อะไรของนายเนี่ย ดูน่ากลัวชะมัด แล้วนี่นายเลเวล 4 เลยเหรอเนี่ย เลเวลขึ้่นไวไปไหม!? " ไลล่ากล่าวขึ้นหลังจากที่เธอก็เปิดหน้าจอโฮโลแกรมมาอ่านข้อมูลเช่นเดียวกัน
" ก็แค่ฆ่าซอมบี้ไปเกือบสิบตัวน่ะ ไม่มีอะไรมากหรอก " นทีกล่าวเสียงเรียบเฉย แต่มุมปากของเขาก็มีรอยยิ้มอยู่
" ว่าแต่ทำไมนายถึงตั้งปาร์ตี้ล่ะ เราจะไปล่าซอมบี้กันเหรอ ฉันไม่ให้พี่สาวฉันไปหรอกนะ " ไลล่าเอ่ยพร้อมดักทางนทีไว้
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังโต้เถียงกันนั้น ลอเรน่าก็กำลังมองไปยังจอโฮโลแกรมของเธอ ที่มีเพียงหน้าเดียวนั่นก็คือสถานะของปาร์ตี้ เธออ่านข้อมูลต่าง ๆ แล้วก็ต้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในตัวเอง ในขณะที่นทีและไลล่านั้นเป็ผู้เล่น แต่เธอกลับเป็เพียงพลเมืองธรรมดา
ทำไมเธอถึงไม่ได้เป็ผู้เล่นบ้าง หากเป็อย่างนั้นแล้วล่ะก็เธอจะได้หลุดจากสถานะตัวถ่วงที่เธอไม่ชอบใจนี่เสียที เธอจมอยู่ในวังวนแห่งความผิดหวังจนกระทั่งมีมือมาแตะที่ไหล่ของลอเรน่า เธอหลุดจากภวังค์แล้วค่อย ๆ เงยหน้าจากจอโฮโลแกรมขึ้นมาสบตากับนที
" เธอโอเคไหม? " นทีถามสั้น ๆ แต่คำถามเพียงแค่นั้นก็ทำให้เธอสั่นไหวไปทั้งตัว แต่ก่อนที่น้ำตาของเธอจะเริ่มไหลริน นทีก็พูดต่อ
" ผมจะแสดงอะไรให้ดูคุณต้องชอบแน่ " นทีกล่าวพร้อมวางเก้าอี้ที่เขาหยิบมาด้วยให้ลอเรน่านั่งลง
" Enjoy The Show " นทีเอ่ยขึ้น
หลังจากนั้นนทีเดินกลับไปพร้อมเสกคทาเวทย์มาไว้ในมือของเขาราวกับนักมายากลที่พร้อมจะแสดงให้ผู้ชมได้รับความบันเทิง เขาเดินกลับไปหาลอเรน่าที่ถือปืนสีขาวของเธอรออยู่แล้ว หลังจากนั้นนทีทำการชี้คทาเวทย์ใส่ตัวของเขาก่อนที่จะเอื้อนเอ่ย
" บาเรีย " นทีกระซิบทักษะใหม่ที่เขาเพิ่งเรียนรู้
ผ่านไปสามวินาที รอบตัวของนทีก็ปรากฏแสงสีฟ้าสว่างขึ้นมาเกาะรอบตัวของเขาอย่างกับมีพลังงานที่ไม่สามารถระบุได้มาปกคลุมเขาไว้ หลังจากที่บาเรียปรากฏขึ้นมาแล้วนทีก็ชี้คทาเวทย์ไปยังลอเรน่า
" เ้าหญิง...ท่านคิดเหรอว่าท่านจะหนีข้าผู้นี้พ้น ข้าคือจอมเวทย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งยุค โวลเดอร์มัว!" นทีเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เขาคิดว่าน่าเกรงขามที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ เขาเปิดเผยตัวเองว่าเป็จอมเวทย์สุดชั่วช้าแต่ก็ยิ่งใหญ่ที่สุดในเวลาเดียวกัน
" ชะตาของท่านนั้น มีแต่จะต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของข้า ยอมไปกับข้าแต่โดยดีเสียเถอะ ! " นทีกล่าวขึ้นขณะที่เขาค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าไปหาลอเรน่า
' นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?! ' ลอเรน่าสับสนว่านทีกำลังเล่นอะไรอยู่ แต่ประโยคที่ว่าเธอจะต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของเขานั้น ก็ฟังดูไม่ได้เลวร้ายนักสำหรับเธอ แต่ก่อนที่จินตนาการของเธอจะหลุดลอยไปมากกว่านี้ ก็มีเงาพุ่งขึ้นมาบังหน้าของเธอไว้
" หยุดนะ! เ้าโจรชั่วช้า ข้าคือองรักษ์ประจำตัวองค์หญิง หากข้ายังยืนอยู่เ้าอย่าหวังเลยว่าเ้าจะได้ตัวเธอไป! " ไลล่าที่พุ่งเข้ามาก็กล่าวด้วยน้ำเสียงขึงขังเท่าที่เธอคิดว่าเธอทำได้เช่นกัน แต่มันก็ยังดูน่ารักน่าเอ็นดูทั้งในสายตาของลอเรน่าและนทีที่แอบยิ้มมุมปาก
' ไม่เว้นแม้แต่นที นี่ไลล่าก็เป็ไปด้วยเหรอเนี่ย! ' ลอเรน่ามึนงงกับทั้งสองคนว่าพวกเขา้าจะทำอะไร แต่สีหน้าของเธอนั้นกลับยิ้มแย้มและมีความสุขกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า ดั่งกับว่าเธอเป็เ้าหญิงที่กำลังสนุกอยู่กับการต่อสู้ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้
" ฮ่า ๆ ๆ ๆ อย่างเ้าน่ะเหรอ! อย่าว่าแต่จะมาต่อกรกับข้าเลย เ้าเองก็จะตกอยู่ในเงื้อมมือของข้าโดยที่แม้แต่เ้าก็ยังไม่ทันรู้ตัว! ยอมจำนนเสียเถอะ! " นทีกล่าวบทที่เขาคิดไว้ออกมาอย่างลื่นไหล แต่กลับทำให้คิ้วของลอเรน่ากระตุก
' มะ มะ ไม่ใช่เพียงแค่ฉัน แต่น้องฉันก็ด้วยเหรอที่ต้องตกเป็ของนาย! ' ในหัวของลอเรน่านั้นจินตนาการไปอย่างไม่อาจควบคุม หน้าของเธอก็เรื่อสีแดงขึ้นมาเมื่อนึกถึงการที่ทั้งเธอและไลล่าตกอยู่ในอ้อมกอดของนที
" ฮึ ไม่มีวันนั้นซะหรอก กินนี่ซะ! " ไลล่าเอ่ยขึ้นพร้อมเล็งปืนไปยังนที ยังไม่ทันที่ลอเรน่าจะใ
ปัง!
ะุของเธอก็ลั่นออกมาจากปากกระบอกปืนสีขาวด้วยความเร็วสูง มันพุ่งเข้าไปยังระหว่างคิ้วของนทีด้วยความแม่นยำราวกับจับวาง ส่งให้นทีกระเด็นลงไปนอนกองกับพื้น
" ฮ่า ๆ ๆ เป็ไงล่ะ ข้าคือองครักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุด " ไลล่าปิดฉากบทของเธอด้วยการเป่าปากกระบอกปืน
แต่ตอนนั้นลอเรน่าก็ไม่ได้สนใจคำพูดของไลล่าอีกต่อไป เธอลุกพรวดจากเก้าอี้แล้ววิ่งไปหานทีด้วยความลุกลี้ลุกลน
" นที! นาย..ยังไม่ตายใช่ไหม ฟื้นขึ้นมาคุยกับฉันสิ! " ลอเรน่าเขย่าตัวนทีพยายามปลุกให้เขาตื่นขึ้น
โดยไม่ทันดังสังเกตเสียด้วยซ้ำว่า บนหน้าผากของนทีบริเวณที่ะุของไลล่าพุ่งไปนั้น ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนด้วยซ้ำ และรอบ ๆ ตัวของเขาก็ยังมีแสงสีฟ้าครอบคลุมทั้งตัวอยู่
" ไลล่า ทำไมถึงทำร้ายนทีล่ะ เธอเสียสติไปแล้วเหรอ! " ลอเรน่าะโต่อว่าไลล่าแบบที่เธอไม่เคยทำมาก่อน
ไลล่าที่กำลังจมอยู่กับบทบาทของเธอนั้นก็ถูกดึงให้หลุดจากคาแรคเตอร์ที่เธอเล่น สายตาของลอเรน่าที่มองมายังเธอนั้น ราวกับหนามที่ทิ่มแทงทะลุจิตใจของเธอ เธอไม่เคยได้รับสายตาแบบนั้นจากพี่สาวของเธอมาก่อนไม่เลยแม้แต่ครั้งเดียว ไลล่าก้าวเดินอย่างเชื่องช้ามาอยู่ต่อหน้าลอเรน่าที่กำลังโอบกอดนทีและพยายามปลุกให้เขาฟื้นขึ้นมา ราวกับว่าเธอคือภรรยาที่เพิ่งเสียคนรักไปต่อหน้าต่อตา
" นายจะแกล้งตายไปอีกนานไหม! " ไลล่ากล่าวขึ้น
" ตาย..แกล้งตาย ไลล่าเธอหมายความว่ายังไงน่ะ ? " ลอเรน่าแสดงสีหน้าสับสนอย่างเห็นได้ชัด
แปะ !
โอ๊ย!!
ไลล่าไม่รอช้า เธอใช้กระบวนท่าประจำของเธอใส่เด็กหนุ่มที่นอนแน่นิ่งไม่ไหวติง เมื่อฝ่ามือกระทืบเข้ากับหน้าผากของเขา เสียงร้องโอดโอยก็ตามมาภายในทันที นทีลืมตาขึ้นมาพร้อมกับเอามือลูบที่หน้าผากเพื่อระบายความเ็ปให้ทุเลาลงแล้วเขาก็มองไปยังไลล่า
" นี่เธอจะตีฉันทำไมเนี่ย ตามบทแล้วมันต้องให้ฉันตื่นเองสิ! " นทีกล่าวต่อว่าไลล่าที่เธอไม่เล่นตามบทที่ตกลงกันไว้
" นายอยากจะเล่นก็เล่นไปคนเดียวเถอะ ไหนบอกว่าฉันคือองครักษ์ที่จะได้ปกป้องพี่สาวฉันไง แต่กลับกลายเป็เธอต่อว่าฉัน! พี่สาวไม่เคยทำแบบนี้กับฉันมาก่อน ไม่เคย! แค่ตีหน้าผากน่ะยังน้อยไป ฮึ!" ไลล่าระบายความในใจของเธอออกมา
ย้อนไปในตอนที่พวกเขาเถียงกันเื่ปาร์ตี้นั้น นทีก็สังเกตเห็นปฏิกิริยาของลอเรน่า และสามารถคาดเดาได้ทันทีว่าเธอคิดอะไร เขาจึงจัดการแสดงนี้ขึ้น
แต่การแสดงยังไปต่อไม่ถึงตอนจบ เพราะเขาไม่ได้คาดการณ์ว่าลอเรน่าจะแสดงปฏิกิริยาที่รุนแรงขนาดนี้ออกมา บางครั้งต่อให้เขาวางแผนและคาดการณ์อะไรล่วงหน้าไว้ขนาดไหน มันก็ไม่ได้เป็ไปตามที่เขา้าเสมอไป
นทีหันกลับไปมองยังลอเรน่าที่นั่งอยู่ข้างกายเขา สีหน้าของเธอนั้นแสดงถึงอารมณ์ที่หลากหลาย เธอใที่ไลล่านั้นทำร้ายนที ต่อมาเมื่อเธอพยายามปลุกเขาแล้วเขาไม่ตอบสนองนั้น เธอรู้สึกเหมือนสิ่งสำคัญในชีวิตของเธอนั้นกำลังจะจากเธอไป เธอไม่สามารถอธิบายได้ด้วยซ้ำว่าความรู้สึกที่เธอกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้นั้นคืออะไร แต่เมื่อนทีลืมตาตื่นขึ้นมาพูดคุยได้อย่างปกติ เธอก็รับรู้ได้ทันทีว่าตัวเธอนั้นโดนหลอก นทีไม่ได้เป็อะไรเลยสักนิด ก่อนที่นทีจะได้พูดอะไรนั้นลอเรน่าก็เอ่ยขึ้น
" นาย..นายทำแบบนี้ทำไม? " ลอเรน่ากล่าวเสียงเรียบ แต่ทั้งนทีและไลล่านั้นรู้สึกว่าอุณหภูมิรอบตัวลดลงโดยเฉียบพลัน
" ฉัน..ฉันนึกว่าฉันเสียนายไปแล้ว และที่แย่ไปกว่านั้นคนที่ทำร้ายนายคือน้องสาวของฉันเสียด้วยซ้ำ แต่ทั้งหมดนี้กลับกลายเป็การเล่นกับความรู้สึกของฉันอย่างงั้นเองหรอกเหรอ? " ลอเรน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ พร้อมหยดน้ำตาที่เริ่มก่อตัวในหางตาของเธอ
" ฉันเกลียดนาย! " ลอเรน่าะโใส่หน้านที พร้อมลุกขึ้นยืนและวิ่งกลับไปยังห้องของเธอ
นทีนั่งนิ่งอยู่กับที่ เขารู้สึกว่างเปล่า จากการแสดงของเขาที่ตั้งใจไว้ผลลัพธ์กลับกลายเป็สิ่งที่เขาไม่เคยนึกฝัน สิ่งที่ยังก้องอยู่ในหัวของเขานั้นมีเพียงแค่คำพูดของลอเรน่า 'ฉันเกลียดนาย' ที่ก้องไปมาอยู่ภายในหัว เมื่อคิดย้อนดูเขาที่คิดจะทำให้อารมณ์ของลอเรน่าดีขึ้นนั้นผลลัพธ์ที่ได้กลับกลายเป็ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
" นี่...นายจะนั่งบื้ออยู่อย่างนั้นอีกนานแค่ไหน เื่ทั้งหมดนี้นายนั่นแหละที่เป็คนก่อขึ้นเอง ถ้านายเป็ลูกผู้ชายล่ะก็ ก็รับผิดชอบการกระทำของตัวเองสิ ตามไปขอโทษพี่สาวของฉันเดี๋ยวนี้นะ ถ้านายทำโอกาสนี้พังล่ะก็ ฉันเองนี่แหละที่จะไม่ยอมให้นายเข้าใกล้กับเธออีกตอลดไป จำเอาไว้! " ไลล่าพูดเสร็จก็เดินไปที่ห้องของอาทิตย์
' ใช่แล้ว..เื่นี้มันยังแก้ไขได้ เราเพียงแค่ต้องอธิบายให้เธอเข้าใจเท่านั้น เราจะไม่ทำให้มันผิดพลาดอีก! ' นทีตัดสินใจกับตัวเองอย่างเด็ดขาด
6K
