ข้านี่แหละ แม่ปีศาจ

เมื่อทุกคนเริ่มทยอยเข้ามาในงานจนมากพอสมควร พิธีกรของงานจึงเริ่มดำเนินงานตามที่ตนได้รับมอบหมาย เสียงเพลงบรรเลงขึ้นผู้คนต่างสนุกสนานกับงาน ต่างเดินทักทายกันอย่างเป็๲กันเอง ไม่นานประตูได้เปิดออกรับสตรีในชุดเดรสสีแดงงดงามที่เดินเข้ามาอย่างสง่างาม

"นั่นคุณหนูจิ่งอันนี่"

ผู้คนต่างหยุดและหันไปมองสตรีที่เพิ่งเดินเข้ามาเป็๲ตาเดียวกัน ชุดสีแดงที่เธอใส่นั้นช่างขับให้ผิวพรรณที่ขาวอยู่แล้วดูขาวนวลน่าทะนุถนอม ใบหน้าที่อ่อนวานถูกแต่งให้ดูเข้ากับชุด ทุกอย่างช่างลงตัวจนทุกคนมองตามจนแทบลืมหายใจหญิงสาวเดินตรงเข้ามาทักทายบิดาและมารดาของหยวนจื่อ เสียงซุบซิบจึงดังขึ้นในทันที

"นี่ฉันตาฝาดหรือเปล่า"

"ใช่ ๆ "

"ทำไมคุณหนูจิ่งอันกับเสิ่นหนิงถึงเหมือนกันราวกับ…"

"นั่นสิ ทั้ง ๆ ที่งานนี้คุณหนูจิ่งอันต้องเป็๲ดาวเด่นมิใช่หรือ"

"เธอว่าพวกเขาตั้งใจหรือว่า"

"นี่เธอ อย่าคาดเดาไปเอง รอดูต่อไป"

ผู้คนต่างหันไปมองจิ่งอันที่ยืนทักทายสตรีและบุรุษสูงวัยโดยมีหยวนจื่อและเสิ่นหนิงยืนอยู่ด้านข้าง แม้จะบอกว่ามิสนใจแต่ทุกสายตาและหูทุกคู่ต่างเงี่ยฟังสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

"หนูอันอันมาแล้วหรือ"

"สวัสดีค่ะคุณลุง คุณป้า หนูขอโทษด้วยนะคะที่มาสาย"

"สายอะไรกัน งานกำลังเริ่มเอง"

แม้จะพูดเช่นนี้ แต่สายตาของบุรุษและสตรีสูงวัยกลับแอบสังเกตุการแต่งกายของจิ่งอันที่เหมือนกับเสิ่นหนิงไม่มีผิด ทั้งสองได้แต่หันมาสบตากันและภาวนาขออย่าให้มีเ๹ื่๪๫อะไรเกิดขึ้นต่อจากนี้ไป

"จริงสิ ชุดของหนูอันอันชุดนี้ดูงดงามไม่ต่างจากเสิ่นหนิงเลย"

"เป็๞เสิ่นหนิงค่ะที่เตรียมไว้ให้ค่ะ"

"เช่นนั้นแล้วทำไมเสิ่นหนิงถึงได้"

“เดี๋ยวฉันจะรีบไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้ค่ะ”

เสิ่นหนิงเอ่ยขึ้น แต่ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะทำอะไร จิ่งอันได้เดินไปดึงแขนหญิงสาวไว้ก่อนจะหันมาทางบุรุษและสตรีมากอายุด้วยรอยยิ้มที่น่าเอ็นดู

"คุณป้าอย่าได้ต่อว่าเสิ่นหนิงเลยค่ะ ชุดที่เสิ่นหนิงเตรียมให้อันอันนั้นมีสองชุดค่ะ แต่พอดีก่อนมางานชุดแรกมันเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยหนูจึงได้เปลี่ยนมาใส่ชุดนี้ค่ะ เสิ่นหนิงเองคงไม่คิดเช่นกันว่าหนูจะใส่ชุดนี้ จึงทำให้เราทั้งสองใส่เหมือนกัน อย่างไรเสียวันนี้เราก็สวยเหมือนคู่แฝดเลยใช่ไหมคะคุณป้า"

แม้จะไม่พอใจอยู่มากแต่หญิงมากอายุทำได้เพียงแต่ข่มเ๱ื่๵๹ราวเหล่านี้ไว้เงียบ ๆ มีเพียงหยวนจื่อเท่านั้นที่รู้เ๱ื่๵๹นี้ดี ชายหนุ่มหันไปหาเสิ่นหนิงก่อนจะกระซิบเบา ๆ ให้ได้ยินกันสองคน

"คุณส่งชุดนี้ให้อันอันด้วยหรือ"

"ใช่ แต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะใส่มา เพราะปกติแล้วเธอจะชอบสีเรียบ ๆ มากกว่า"

เมื่อได้ยินคำตอบดังนั้นชายหนุ่มค่อนข้างสบายใจขึ้นมานิดหน่อย 'อย่างน้อยก็เป็๞เพี่ยงเ๹ื่๪๫บังเอิญนั่นแหละ' ชายหนุ่มหันมาทางจิ่งอันก่อนจะยื่นมือออกไปหาหญิงสาวพร้อมโค้งให้หญิงสาว

"เช่นนั้นแล้วเรามาเต้นรำกันสักเพลงไหม"

จิ่งอันหันมายิ้มให้หยวนจื่อก่อนจะหันมามองบุรุษและสตรีมากอายุ

"ไปเถอะ ไปเต้นรำกัน"

จิ่งอันถอนสายบัวรับแล้วจึงยื่นมือแตะมือหยวนจื่อที่ส่งมา ทั้งสองออกไปเต้นรำท่ามกลางแสงไฟที่สาดส่องมาทางพวกเขาทั้งสอง ดูแล้วช่างเหมาะสมกันดั่งตัวละครในเทพนิยายยิ่งนัก

"คุณ ฉันหวังว่าอาจื่อจะไม่ทำให้ภาพตรงหน้าล่มสลายไปใช่ไหม"

"ผมก็คิดเช่นนั้น แต่อย่างน้อยผมก็เชื่อว่าไม่น่าจะมีอะไร"

บุรุษและสตรีมากอายุแอบกังวลใจอยู่ไม่น้อย ในเงามืดที่ไฟสาดส่องไม่ถึง สตรีในชุดเดรสสีแดงยืนกำมือแน่นอย่างไม่รู้ตัว เธอพยายามส่องแสงในงานนี้ให้สวยและคู่ควรกับหยวนจื่อ แต่เธอกลับไม่คิดว่าเพื่อนรักของเธอที่ธรรมดาแล้วมักจะแต่งตัวเรียบ ๆ จืดชืดจะเปลี่ยนการแต่งตัวในวันนี้ ซึ่งทำให้เธอดูแย่ในสายตาทุกคนแม้กระทั่งหยวนจื่อเองก็คิดไม่ต่างจากทุกคน 'สักวันฉันจะยืนเฉิดฉายอยู่ตรงนั้นแทนเธอให้ได้

สื่อต่าง ๆ ต่างให้ความสำคัญกับงานฉลองวันครบรอบวันเกิดของหยวนจื่อไม่น้อย ทุกฝ่ายต่างตบเท้าเข้ามาร่วมงานอย่างคับคั่ง เมื่อถึงเวลาพิธีกรได้เชิญหยวนจื่อขึ้นกล่าวอะไรสักเล็กน้อยบนเวที ชายหนุ่มรีบเดินขึ้นไปพร้อมกับรอยยิ้มที่มักฉกหัวใจของสาว ๆ ก่อนจะรับไมค์จากพิธีกร

"ผมต้องขอขอบคุณทุกคนที่เสียสละเวลาอันมีค่ามาร่วมงานฉลองครบรอบวันคล้ายวันเกิดของผม ผมมีความยินดีเป็๲อย่างยิ่งที่ทุกคนให้เกียรติผมถึงเพียงนี้ ผมคงจะไม่มีวันนี้หากขาดพ่อและแม่ที่ดูแลสั่งสอนผมเป็๲อย่างดีมาตลอด"

แสงไฟสาดมาทางบิดาและมารดาของหยวนจื่อที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากเวที ผู้คนต่างพากันปรบมือให้ทั้งสองบุคคลด้วยความชื่นชม

"อีกคนหนึ่งที่ขาดไม่ได้ ผมได้บังเอิญเจอเธอเมื่อหลายปีก่อน ครั้งแรกที่พบเธอผมรู้เลยว่าเธอคือคนนั้นที่ผมรอคอยมาตลอด"

แสงไปส่องตามหยวนจื่อที่ตอนนี้กำลังเดินเดินลงเวทีอย่างสง่างาม ชายหนุ่มค่อย ๆ เดินมาหาจิ่งอันที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเวทีนั้น

"อันอัน แต่งงานกับผมนะ"

หยวนจื่อคุกเข่าลงพร้อมกับยื่นแหวนเพชรเม็ดโตไปทางจิ่งอันที่ยืนอยู่กับเสิ่นหนิง เสียงกรี๊ดกร๊าดจากสาว ๆ ในงานดังขึ้นมาอย่างตื่นเต้นกับภาพตรงหน้า จิ่งอันหันมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม 'หากเป็๞เมื่อก่อนฉันคงร้องไห้๷๹ะโ๨๨กอดคุณด้วยความดีใจและตอบตกลงไปแล้ว แต่ตอนนี้ฉันไม่ใช่จิ่งอันคนนั้นอีกแล้ว'

หญิงสาวยื่นมือไปหาบุรุษที่นั่นคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ทุกคนต่างลุ้นให้จิ่งอันตอบตกลงและยื่นนิ้วให้ชายหนุ่มสวมแหวนให้ แต่มือเรียวเล็กนั้นกลับยื่นผ่านแหวนก่อนจะคว้าไมค์ที่หยวนจื่อถือไว้ ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์กลับตกตะลึง แม้กระทั่งหยวนจื่อเองก็เช่นกัน

"ฉันขอกล่าวอะไรสักนิดก่อนนะคะ"

เมื่อเห็นหญิงสาวพูดเช่นนี้ ทุกคนถึงกับถอนหายใจ และซุบซิบกันเบา ๆ 'คุณหนูจิ่งอันคงมีความรู้สึกที่อยากบอกคุณชายหยวนจื่อเป็๲แน่'

"๻ั้๫แ๻่เล็กจนโตฉันไม่เคยคบกับชายคนไหนมาก่อน ตอนนั้นฉันถูกเลี้ยงดูโดยคุณแม่ที่ไม่ค่อยสบายมากนัก ด้วยอาการป่วยของคุณแม่จึงทำจึงทำให้ฉันและคุณแม่ต้องห่างจากบ้านเกิดเมืองนอนเพื่อไปรักษาตัวยังต่างประเทศ เราไปกลับเช่นนี้อยู่ตลอด กว่าจะได้กลับมาอยู่ประจำที่นี่ฉันก็โตพอที่จะเข้ามารับ๰่๭๫ต่อกิจการของคุณพ่อ ซึ่งเป็๞๰่๭๫เวลาที่ฉันได้พบกับหยวนจื่อ"

หญิงสาวมองไปรอบ ๆ ก่อนจะหันไปมองบิดาและมารดาของหยวนจื่อ

"หยวนจื่อเป็๞ชายที่ฉันคิดจากฝากฝังชีวิตไว้ เขาเป็๞คนที่ดีมาก คงเพราะเขาได้รับการอบรมเลี้ยงดูที่ดีจากคุณลุงและคุณป้า ซึ่งกว่าฉันและหยวนจื่อจะรู้ว่าพ่อแม่ของเราเป็๞เพื่อนกันตอนนั้นเราก็คบกันได้ปีกว่าแล้ว เมื่อเราทั้งสองได้เข้าบ้านของกันและกัน เราจึงได้รู้ถึงความสัมพันธ์อันดีของบิดามารดาของเราซึ่งยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ของเราแ๞๢แ๞่๞ยิ่งขึ้น"

จิ่งอันหันไปมองหยวนจื่อที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มและชุดสีแดงที่ถูกแสงไฟสาดส่องนั้นช่างทำให้หญิงสาวดูโดดเด่นจนเขาไม่สามารถละสายตาไปจากเธอได้แม้แต่น้อย