บทที่ 21 เขาตื่นขึ้นมาใน่เวลาสำคัญ (รีไรต์)
เมิ่งว่านถังแทบจะหัวเราะออกมาเพราะความโกรธของผู้หญิงคนนี้
“สวีชุนเหม่ย เธอนี่หน้าด้านจริง ๆ เลยนะ”
เมิ่งว่านถังเกลียดผู้หญิงประเภทที่ชอบแสร้งทำเป็ใสซื่อ บริสุทธิ์ ไร้เดียงสาแบบนี้ที่สุด ทั้ง ๆ ที่ตัวเองแอบชอบสามีของคนอื่น แต่กลับทำเหมือนกับว่าตัวเองเสียสละมากมาย
เธอไม่อยากเสียเวลากับคนแบบนี้
เมิ่งว่านถังเดินเข้าไปข้างใน แล้วดึงสวีชุนเหม่ยที่ยืนอยู่ขึ้นมาผลักออกไปข้างนอก
“เธอทำอะไรน่ะ? ปล่อยฉันนะ” สวีชุนเหม่ยไม่ยอมไป “ในเมื่อเธอมีคนอื่นอยู่ในใจอยู่แล้ว ทำไมต้องมาทำร้ายพี่ชายของฉัน ทำไมไม่ปล่อยเขาให้เป็อิสระล่ะ? ขอร้องละ ปล่อยเขาไปเถอะ!”
“เพี๊ยะ!”
เมิ่งว่านถังยกมือตบไปหนึ่งที
สวีชุนเหม่ยถึงกับงุงงง
ทหารหนุ่มที่อยู่ในห้องมองดูเมิ่งว่านถังอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะชำเลืองมองสวีชุนเหม่ย ดูเหมือนจะไม่เข้าใจสถานะของพวกเธอทั้งสองคน
พวกเขายิ่งไม่กล้าเข้าไปห้ามปรามอย่างง่าย ๆ
เมิ่งว่านถังค่อย ๆ เดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า ทำเอาสวีชุนเหม่ยใถอยหลังไปสองก้าว “สวีชุนเหม่ย เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันไม่กล้าแจ้งความ? หรือเธอคิดว่าไม่มีใครจะทำให้เธอถูกประจาน?”
“ฉันพูดผิดตรงไหน?”
สวีชุนเหม่ยไม่ยอมแพ้ แต่ก็ตะคอกออกมาด้วยความหวาดหวั่น “เธอไม่เคยคิดที่จะใช้ชีวิตคู่กับพี่ชายของฉัน แถมยังทำร้ายเด็กทั้งสามคนอีก เื่นี้ใคร ๆ เขาก็รู้กับทั่ว เธอออกไปถามดูก็ได้ ทุกคนก็อยากให้เธอหย่ากับเขาทั้งนั้น”
“หุบปาก แล้วออกไปซะ” เมิ่งว่านถังรู้สึกเบื่อหน่าย ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับสวีชุนเหม่ยที่นี่
เธอจ้องมองสวีชุนเหม่ยอด้วยสายตาเ็า พลางเตือน “นี่จะเป็ครั้งสุดท้าย ครั้งหน้าถ้าเธอยังมายุ่งวุ่นวายกับฉันอีก เชื่อไหมว่าฉันจะถอดเสื้อผ้าเธอแล้วโยนเธอไปกลางลานให้ทุกคนได้ชื่นชมกันอย่างเต็มที่”
สวีชุนเหม่ยสั่นสะท้าน มองเมิ่งว่านถังอย่างหวาดกลัว กัดริมฝีปากราวกับได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง
“ปัง!”
ประตูห้องผู้ป่วยถูกปิดกระแทกอย่างแรง ทำให้กรอบประตูสั่นะเื
เมิ่งว่านถังไม่สนใจทหารหนุ่ม เดินไปที่ข้างเตียง จับชีพจรของลู่ชิงเหยี่ย สีหน้าของเธอหม่นลงเรื่อย ๆ
ตอนนี้แย่แล้ว
เดิมทีก็เกือบตายอยู่แล้ว อย่างน้อยก็ยังเดินได้ ตอนนี้กลับเป็อัมพาตบนเตียง อย่างน้อยใน่สิบวันถึงครึ่งเดือนนี้ เขาก็คงลงจากเตียงไม่ได้
เธอยกมือขึ้นแตะหน้าผากของลู่ชิงเหยี่ย อุณหภูมิร่างกายค่อนข้างสูง แต่ต้องใช้ปรอทวัดอีกครั้งเพื่อความแน่นอน เธอเปิดลิ้นชัก หยิบปรอทออกมา แล้ววัดอุณหภูมิให้ลู่ชิงเหยี่ย
ผ่านไปเพียงหนึ่งนาที ทหารหนุ่มก็ร้อนรน ไม่รู้ว่าจะทักทายเมิ่งว่านถังอย่างไร
“พะ พี่สะใภ้ครับ”
ทหารหนุ่มฝืนพูดอย่างยากลำบาก
เมิ่งว่านถังเหลือบตามองเขาอย่างเ็า สีหน้าบึ้งตึง ไม่ยอมให้ทหารหนุ่มได้ผ่อนคลายแม้แต่น้อย
เมื่อพูดออกไปแล้ว ก็ไม่มีทางถอยหลังกลับ
ทหารหนุ่มฝืนพูดว่า “พี่สะใภ้ครับ ผมชื่อหวังเว่ยปิง เป็ทหารที่กลับบ้านมาเยี่ยมญาติ เมื่อกี้ผมจำคนผิด ขอโทษด้วยครับ อย่าถือสาผมเลยนะครับ”
“ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่?” เมิ่งว่านถังรู้สึกโกรธ จึงพูดด้วยท่าทีเ็า
หวังเว่ยปิงรีบตอบว่า “ผมมากับคนในหมู่บ้านเพื่อช่วยเหลือคนที่ประสบภัย ผมยังอายุน้อยและแข็งแรง หัวหน้าหมู่บ้านเลยให้ผมพาคนเจ็บมาส่งที่สถานีอนามัยครับ”
เมิ่งว่านถังขมวดคิ้ว สำรวจทหารหนุ่ม พบว่าเสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่มไปทั้งตัว
ดูเหมือนเขาจะไม่ได้โกหก
เมิ่งว่านถังลุกขึ้นโค้งคำนับให้เขา หวังเว่ยปิงใ รีบหลบไปด้านข้าง “พี่สะใภ้ คุณทำอะไรเนี่ย การช่วยชีวิตคนเป็เื่ที่ควรทำอยู่แล้ว อีกอย่าง สหายลู่ชิงเหยี่ยก็ถูกน้ำพัดไปเพราะช่วยคนอื่นเหมือนกัน”
“งั้นก็ให้คนอื่นมาขอบคุณเขาแทนฉันแล้วกัน ถ้าไม่ใช่เพราะนายกับคนในหมู่บ้านของนาย ชีวิตของเขาก็อาจจะไม่รอดแล้ว” เมิ่งว่านถังรู้ดีว่าการที่ไม่มีพ่อแม่ลำบากแค่ไหน
เธออาจจะเป็ม่ายได้ แต่ลูก ๆ ทั้งสามคนที่น่ารักจะต้องสูญเสียพ่อไป
บุญคุณของหวังเว่ยปิงครั้งนี้ เธอจะจดจำไว้ในใจ
“พี่สะใภ้ คุณไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นก็ได้”
หวังเว่ยปิงกลับรู้สึกเก้อเขิน
เขามองไปที่กระติกน้ำร้อน แล้วก้าวยาว ๆ ไปคว้ามันมา ถือกระติกน้ำร้อนแล้ววิ่งออกไปราวกับหนีตาย “พี่สะใภ้ ผมไปเติมน้ำร้อนมาให้นะครับ”
ในสถานีอนามัยมีห้องหม้อต้มน้ำ ที่นั่นมีน้ำร้อนให้ดื่มตลอดเวลา
หวังเว่ยปิงเติมน้ำร้อนเสร็จก็หาข้ออ้างจะกลับ
“เดี๋ยวก่อน ฉันจะให้นายกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่งั้นแบบนี้นายต้องเป็หวัดแน่” พูดยังไม่ทันจบ เมิ่งว่านถังก็เห็นลู่ชิงไห่รีบร้อนมาถึง
“พี่ใหญ่ มาพอดีเลย”
พอเมิ่งว่านถังเอ่ยปาก ลู่ชิงไห่ก็อยากจะวิ่งหนีโดยสัญชาตญาณ
แต่เขายังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ได้ยินเมิ่งว่านถังพูดว่า “นี่คือสหายหวังเว่ยปิง เขาก็เป็คนที่ช่วยลู่ชิงเหยี่ยเหมือนกัน คุณพาเขากลับไปก่อน หาเสื้อผ้าให้เขาเปลี่ยน แล้วให้เขาดื่มน้ำขิง อย่าให้เขาเป็หวัด พรุ่งนี้ฟ้าสว่างแล้วค่อยให้เขากลับ”
ดวงตาของลู่ชิงไห่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
นี่คือเมิ่งว่านถังตัวจริงใช่ไหม?
เขาไม่เคยได้ยินเมิ่งว่านถังพูดจาดี ๆ แบบนี้มาก่อน
“ได้ น้อยคนนี้ ตามฉันมาเลย” ลู่ชิงไห่พาทหารหนุ่มเดินออกไป
หวังเว่ยปิงโบกมือปฏิเสธ “ไม่ต้อง ไม่ต้อง! ผมกลับเลยก็ได้ พอถึงบ้านก็จะได้เปลี่ยนเสื้อผ้าพอดี”
“นี่มันก็ดึกมากแล้ว บ้านนายก็อยู่ไกลจากที่นี่ขนาดนั้น ถ้าเกิดเื่ขึ้นมาระหว่างทางจะทำยังไง รีบตามฉันกลับบ้านไปนอนสักคืนเถอะ มีอะไรค่อยว่ากันพรุ่งนี้”
ลู่ชิงไห่แรงเยอะ ลากหวังเว่ยปิงเดินออกไป
ระหว่างทาง เขายังคงสงสัยในใจ เมิ่งว่านถังกินยาผิดเข้าไปหรือเปล่า
เขาแอบหันกลับไปมองเมิ่งว่านถัง
เห็นเมิ่งว่านถังถือกะละมังเตรียมจะออกไป ดูเหมือนว่าจะเช็ดตัวให้ลู่ชิงเหยี่ย
ประหลาดจริง ๆ
ทำไมเมิ่งว่านถังถึงได้เปลี่ยนไปเป็คนละคนแบบนี้?
ไม่ใช่ว่าถูกผีเข้าสิงหรอกนะ?
ลู่ชิงไห่สะดุ้งใ รีบพาหวังเว่ยปิงออกไปmyomu
เมิ่งว่านถังนำน้ำเย็นกลับมา หยิบปรอทวัดไข้ออก พบว่าลู่ชิงเหยี่ยมีไข้เล็กน้อย จึงรีบเช็ดตัวให้เขาเพื่อลดไข้
ลู่ชิงเหยี่ยคลุมผ้าห่มอยู่ เมื่อเปิดออกก็เห็นส่วนที่ถูกพันแผล แม้จะพันแผลไว้แบบนั้นก็ไม่อาจปิดบังกล้ามเนื้อหน้าอกที่แข็งแกร่งและกล้ามท้องที่สมบูรณ์แบบของเขาได้
กางเกงของเขายังเปียกอยู่
ไม่มีใครเปลี่ยนให้เขาด้วย
ไม่แปลกใจเลยที่ผู้ชายคนนี้จะเป็ไข้
เมิ่งว่านถังทำหน้าเคร่งเครียด เอื้อมมือไปปลดเข็มขัดของเขา หลังจากปลดออก เธอก็หลับตาลงแล้วดึงกางเกงของเขาลง แม้แต่ชั้นในเธอก็ไม่เว้น
เธอใช้เวลาพอสมควรกว่าจะถอดกางเกงของเขาออกแล้วโยนทิ้งไว้ข้างๆ
จากนั้นก็ดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเขา
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เมิ่งหว่านถังก็ถอนหายใจยาว หยิบผ้าขนหนูมาเช็ดตัวท่อนบนให้เขาก่อน หลังจากเช็ดตัวท่อนบนเสร็จ ก็เช็ดต้นขาของเขาต่อ
เธอหลับตาลง ทำทุกอย่างด้วยความรู้สึก
ลู่ชิงเหยี่ยปวดหัวมาก รู้สึกตัวเลือนลางว่ามีคนมาโดนตัว จึงเอื้อมมือออกไปจับมือที่กำลังซุกซนเอาไว้
พอเปิดตาขึ้น ทั้งสองก็สบตากัน
ลู่ชิงเหยี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เธอกำลังทำอะไร”
“ไม่เห็นหรือไง คุณตัวร้อน ฉันกำลังเช็ดตัวลดไข้ให้” เมิ่งหว่านถังพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจกลับเขินแทบตาย
สีหน้าของลู่ชิงเหยี่ยเ็า ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน คิ้วขมวดเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวเขายังคงทรงพลังและน่าเกรงขาม แม้จะป่วยอยู่ก็ตาม
เมิ่งหว่านถังกำผ้าขนหนูในมือแน่น ไมได้ดูสงบนิ่งอย่างที่คิด
รู้สึกเหมือนกำลังแอบทำเื่ไม่ดี แล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา
ทั้ง ๆ ที่ตัวเองไม่ได้ทำอะไรเลย
![Its you dear เป็นเธอที่รัก [มีอีบุ๊ค+หนังสือแล้วค่ะ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1653317309_35198963.webp)
1K
