“ไปตายซะไอ้เด็กเวร…เลี้ยงเสียข้าวสุก” สิ้นเสียงเอะอะโวยวายร่างผอมกระหร่องของเด็กชายตัวน้อยก็ปลิวไปตามแรงเหวี่ยงของผู้เป็พ่อ
“อย่าทำอะไรลูกเลยนะพี่…ฉันขอร้อง” หญิงสาวผู้เป็แม่เข้ามาห้ามพร้อมกับกอดเด็กชายตัวน้อยเอาไว้แน่น
“ได้…อยากได้นักใช่ไหมเดี๋ยวกูจัดให้ทั้งแม่ทั้งลูก” ไม่ทันขาดคำฝ่ามือหนาๆก็ฟาดเข้ากับหน้าเรียวรูปไข่ที่เต็มไปด้วยน้ำตาเต็มแรง จนหญิงสาวหน้าหันไปตามแรงตบ
“อย่าทำแม่” เด็กชายตัวน้อยร้องห้าม กี่ครั้งกี่หนแล้วที่เขาต้องมาทนเห็นผู้ชายคนนี้ที่เขาเรียกว่า‘พ่อ’ ทำร้ายแม่ตัวเอง
“มึงนั่นแหละตัวดี…ตายซะเถอะ” ไม่พูดเปล่ายังเอื้อมมือไปควักเอาปืนสีดำมะเมื่อมออกมาจากเอวกางเกงด้านหลัง
“พี่จะทำอะไร…อย่าทำอะไรบ้าๆนะพี่” หญิงสาวยกมือไหว้ร้องขอชีวิตลูกชายด้วยน้ำตานองหน้า
“ฉันขอโทษนะพี่นะ…อย่าทำอะไรเราสองคนแม่ลูกเลย”
“มึงไม่เห็นมันทำกับกูหรือไง…มันไปบอกไอ้พวกชุดดำมาจับกูดีเท่าไรแล้วที่กูหนีมาได้…ไอ้เด็กเนรคุณ อย่าอยู่เลยมึง” ชายที่แทนตัวเองว่าพ่อเบนปากกระบอกปืนเข้าหาลูกชายอย่างไม่ลังเล กี่ครั้งแล้วที่เขาเกือบจะโดนจับเพราะไอ้เด็กเวรนี่ ความมึนเมาจากการเสพยาทำให้ชายวัยกลางคนไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตนเองได้อีก ยิ่งนานเข้ามันยิ่งทำให้เขาคุ้มคลั่งมากยิ่งขึ้น
ปัง !!
เสียงปืนดังกึกก้องจนคนที่อยู่ใกล้หูแทบดับ เด็กชายตัวน้อยหลับตาปี๋คิดแต่เพียงว่าตัวเองคงต้องตายเสียแล้ว ชาตินี้คงจะไม่มีโอกาสได้ตอบแทนพระคุณแม่บังเกิดเกล้าที่เลี้ยงดูเขามา แต่เด็กชายกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อย เหมือนกับว่าลูกะุนั้นมันไม่ได้เฉียดเข้ามาใกล้ตัวเขาเลยเสียด้วยซ้ำเด็กชายจึงตัดสินใจลืมตาขึ้น
“แม่…” เด็กชายะโสุดเสียง ภาพที่เห็นนั้นทำให้เขาใจนแทบสิ้นสติร่างมารดาของเขานอนจมกองเืจากะุที่หมายจะเอาชีวิตเขาอยู่ตรงหน้า เด็กชายแหงนมองผู้ชายที่เขาเรียกว่าพ่อด้วยสายตาอาฆาต
“คุณฆ่าแม่ทำไม…ทำแบบนี้ทำไม”
“ไม่…ไม่จริง ฉันไม่ได้ทำ…ฉันไม่ได้ตั้งใจ ไม่…ไม่” เขาพูดอย่างคนเสียสติก่อนจะทิ้งปืนในมือแล้วรีบหนีออกจากบ้านไป ในหัวคิดแต่เพียงว่าต้องหนี…หนีอย่างเดียวเท่านนั้น
“แม่…แม่ครับ แม่ตื่นสิครับ แม่อย่าทิ้งผมไปนะ…ฮือๆๆๆ” เด็กชายตัวน้อยได้แต่ก้มหน้าร้องไห้กอดศพมารดาแน่น ภาวนาในใจว่าสิ่งที่เขาเห็นอยู่ตอนนี้เป็เพียงความฝัน ฝันร้ายอย่างเช่นทุกครั้งที่เมื่อยามที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วมันจะหายไป และตัวเขาเองยังใช้ชีวิตอยู่กับแม่อย่างมีความสุข แต่ความเป็จริงมันเ็ปเสมอเมื่อเขารับรู้ได้ว่าแม่ของเขานั้นไม่สามารถอยู่กับเขาได้อีกต่อไปแล้ว แม่จากเขาไปแล้วจากไปอย่างไม่มีวันกลับ…จากไปตลอดกาล…
“ม่ายยยย” ร่างสูงใหญ่ะโขึ้นมาสุดเสียง เหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นมาเต็มหน้า อีกแล้ว…เอาอีกแล้ว เขาฝันถึงมันอีกแล้ว ชายหนุ่มนั่งหอบหายใจอยู่พักใหญ่…ไม่นานเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น ชายหนุ่มยิ้มเยาะกับตัวเองคงจะไม่มีแม้แต่เวลาเศร้าให้คนอย่างเขาสินะ
“ครับ” เสียงแหบห้าวกดรับสาย
“ครับ…ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้” ความรีบร้อนของชายหนุ่มบ่งบอกได้ว่าปลายสายมีเื่ด่วนเพียงใด ธามลุกขึ้นจากที่นอนเตรียมตัวออกไปพบใครคนนั้นที่ติดต่อมา ซึ่งเขาหวังเป็อย่างยิ่งว่าการปฏิบัติภารกิจในครั้งนี้พวกเขาทุกคนจะปลอดภัยกลับมาเช่นเดิม
“คุ้มครองผมด้วยนะครับแม่” ธามมองรูปที่ข้างเตียงนอน แล้วรีบเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว…
8K
