บทที่ 26 นี่โดนขโมยขึ้นบ้านเหรอ?
ผลไม้บนเขาก็สุกแล้ว ระหว่างทางก็เจอพุทราจีน แล้วก็เจอเกาลัดขนเยอะแยะ
พุทราจีน รสชาติเปรี้ยวอมหวาน มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว บอกไม่ถูกว่าหอมแบบไหน แต่แค่ได้กลิ่นก็ทำให้รู้สึกสดชื่น
เสิ่นตัวอวี๋กินไปมากกว่า 10 ลูก เกาลัดขนหัวแหลมท้ายกลม
เปลือกนอกเต็มไปด้วยหนามแหลม ทิ่มมือมาก!
แต่เสิ่นตัวอวี๋ก็เก็บมาทั้งหมด พอถึงหน้าหนาว เอาเกาลัดพวกนี้ไปย่างไฟ กลิ่นหอมมาก
วันนี้เดินไปอีกทาง ผลไม้ทางนี้เยอะมาก แถมยังเจอกีวีป่าอีกด้วย
ปลูกในป่าตามธรรมชาติ ไม่มีสารกำจัดศัตรูพืช ไม่มีปุ๋ย เป็มิตรกับสิ่งแวดล้อม รสชาติหวานมาก
ใช้เวลาทั้งเช้าเก็บผลไม้ป่า พอเที่ยง เสิ่นตัวอวี๋เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าถึงเวลากินข้าวแล้ว ก็เห็นกู้จิ่วกับกู้เหลียนถือปลามา
"พี่ใหญ่ตกมา มีบ่อน้ำอยู่ข้างโน้น เที่ยงนี้เรากินปลากันเถอะ" กู้จิ่วพูดพร้อมกับยิ้ม
กู้จิ่วหน้าตาหล่อเหลา เขาเป็หนุ่มหล่อสไตล์ที่ต่างจากกู้เหลียนโดยสิ้นเชิง
กู้เหลียนดูเป็ผู้ชายมากกว่า ส่วนกู้จิ่วดูอ่อนโยนเหมือนผู้หญิง หน้าตาหวานเหมือนผู้ชายขายหน้าตา
กู้เหลียนพูดข้างหลังเธอ "กู้จิ่วหล่อไหม?"
"อืม ก็หล่อ ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้เป็ยุค 70 เขาเป็ดาราได้แน่ๆ" เสิ่นตัวอวี๋นำปลาเฉาไปผัดเล็กน้อย ใส่น้ำแร่ลงไป แล้วก็ใส่ผักกาดนกเขา
กู้เหลียนถาม "เธอชอบแบบนี้เหรอ?"
เสิ่นตัวอวี๋ส่ายหน้า "ผู้ชายแบบนี้ดูแล้วสบายตาเฉยๆ ฉันไม่ได้คิดจะคบหาด้วย"
"ไม่คิดจะคบ?" กู้เหลียนมองเธออย่างลึกซึ้ง ไม่พูดอะไร
อาหารกลางวันยังคงอร่อยมาก คงเป็เพราะได้เงิน ทุกคนเลยไม่รีบร้อน
ตอนบ่ายทุกคนถึงจะเริ่มจริงจัง เสิ่นตัวอวี๋มองสมุนไพรบนพื้น "ขุดพวกนี้ขึ้นมา ฉันจะไปเดินเล่นแถวๆ นี้…"
ถั่งเช่าตังกุย, โมโนโทรปา, รูบาร์บป่าฉางไป๋ซาน, เห็ดถั่งเช่า, …
ที่นี่คือของขวัญจากธรรมชาติ ทันใดนั้น เธอก็จ้องมองต้นไม้สีเขียวใต้ต้นไม้อย่างตั้งใจ "ไม่จริงน่า หายาก หายาก ในที่สุดก็เจอโสมต้นแรก!"
พูดจบเธอก็พุ่งเข้าไปดูก็พบว่าเป็โสม ดูจากใบแล้ว น่าจะมีอายุอย่างน้อยร้อยปี
เธอตื่นเต้นมาก ค่อยๆ ขุด ใช้เวลาสักพักก็ขุดโสมออกมา
กู้ตงเทียนะโเรียกเธอ "พี่ตัวอวี๋ พี่ทำอะไรอยู่?"
"ไปเข้าห้องน้ำ พวกนายรอแป๊บนึง"
ผ่านไปสักพัก เธอก็เก็บโสมไว้ในกระเป๋าใบเล็ก กระเป๋าใบนี้เป็ของเฉินตัวลี่ น่ารักมาก ใส่โสมกำลังพอดี
หลังจากขุดโสมเสร็จ เสิ่นตัวอวี๋ก็ออกไป พาทุกคนไปหาเป้าหมายต่อไป
หลังจากหาสมุนไพรทั้งวัน ทุกคนก็กลับบ้าน แต่พอกลับถึงบ้าน เสิ่นตัวอวี๋ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ กุญแจบ้านถูกงัด
เธอรีบเปิดประตูแล้ววิ่งเข้าไป ก็เห็นว่าในห้องรกมาก นี่โดนขโมยขึ้นบ้านเหรอ?
เสิ่นตัวอวี๋เดินดูรอบๆ บ้าน พบว่าเสบียงที่บ้านหายไปหมดแล้ว สมุนไพรบางส่วนก็ถูกรื้อค้น เกลื่อนกลาดเต็มพื้น
สมุนไพรที่เก็บมาจากบนเขาเมื่อวานถูกเหยียบจนเละใช้การไม่ได้แล้ว
แต่คนๆ นั้นคงไม่ได้อะไรดีๆ ไป ที่ใต้เตียงของเธอมีกับดักหนูและกับดักสัตว์อยู่หลายอัน ถ้าอยากได้ของของเธอก็เตรียมโดนหนีบมือได้เลย
เสิ่นตัวอวี๋ยิ้มเยาะแล้วไปหากู้เหลียน กู้เหลียนรีบวิ่งเข้ามาในบ้าน เห็นบ้านรกก็ยิ้มเยาะ "ไม่คิดเลยว่าหมู่บ้านหมั่นโถวจะมีขโมย ดี ดีมาก!"
เสิ่นตัวอวี๋เห็นเขากำลังจะวิ่งออกไปก็รีบดึงเขาไว้ "นายจะไปไหน?"
"นี่คือสิ่งที่พวกเราหามาได้ทั้งวัน ถ้าเจอตัว ฉันจะฆ่ามัน" กู้เหลียนทำท่าทางโกรธจริงจังมากเสิ่นตัวอวี๋กลัวว่าเขาจะฆ่าคนจริงๆ
เสิ่นตัวอวี๋กอดเขาจากด้านหลัง "นี่! กู้เหลียน เื่นี้เป็เื่ของฉัน ฉันจัดการเองได้ นายก็รู้ว่าฉันมีวิธี"
กู้เหลียนตัวแข็ง หน้าแดงก่ำ เสิ่นตัวอวี๋พูดซ้ำอีกครั้ง "ได้ยินไหม?"
กู้เหลียน "อืม" เสียงเบา เสิ่นตัวอวี๋จึงปล่อยเขา "คนๆ นั้นหนีไม่รอดหรอก นายไปสืบให้หน่อยว่าวันนี้ใครเจ็บมือ"
กู้เหลียนวิ่งออกไปทันที เขารู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วมาก เหมือนกับว่าตัวกำลังไหม้ เขาป่วยหรือเปล่า?
สืบอยู่พักหนึ่ง กู้เหลียนก็พาคนเข้ามา กู้ตงเทียนพูดว่า "กู้เอ้อร์ต้านมันเกินไปแล้ว"
เสิ่นตัวอวี๋ถาม "กู้เอ้อร์ต้านทำเหรอ?"
"ไม่ใช่มันแล้วจะเป็ใคร? มันกับลูกน้องอีกสามคนทำ ฉันได้ยินมาว่ามันกับลูกน้องอีกสองคนโดนหนีบมือ นิ้วหัก" กู้ตงเทียนพูด
กับดักหนูกับกับดักสัตว์นี่แรงจริงๆ กู้เหลียนมองเสิ่นตัวอวี๋ด้วยความกังวล "กู้เอ้อร์ต้านถูกส่งไปโรงพยาบาลแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านโกรธมาก ฉันกลัวว่าเขาจะมาลงที่เธอ"
แน่นอนว่าต้องมาเอาเื่เธอ เสิ่นตัวอวี๋แค่นเสียง "ถ้าเขามาหาเื่ฉัน ฉันก็จะเอาเื่เขาเหมือนกัน พวกเราไปแจ้งความที่สถานีตำรวจกันก่อน"
กู้เหลียนรีบปั่นจักรยานออกไป ผ่านไปสักพักเธอก็เห็นตำรวจสองคนเดินเข้ามา
เสิ่นตัวอวี๋ร้องไห้ทันที "คุณตำรวจ ช่วยฉันด้วย เสบียงของฉันหายไปหมด สมุนไพรของฉันก็ถูกรื้อค้น… ฮือๆๆ… ฉันจะอยู่ยังไงในหน้าหนาวนี้?"
คุณตำรวจมองเสิ่นตัวอวี๋ที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก "ตกลงๆ สหาย อย่าเพิ่งร้องไห้ พวกเราตรวจสอบสถานการณ์ก่อน เธอเป็ยุวปัญญาชนที่หมู่บ้านหมั่นโถวเหรอ?"
เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้าอย่างน้อยใจ "เสบียงพวกนี้ฉันใช้เงินเก็บทั้งหมดซื้อมา คุณตำรวจ พวกคุณต้องช่วยฉันนะคะ!"
"แล้วปกติเธอมีเื่บาดหมางกับใครไหม?" ตำรวจอีกคนถามเบาๆ
เสิ่นตัวอวี๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง "บาดหมางเหรอ? ก็มีอยู่บ้าง ฉันทะเลาะกับยุวปัญญาชนบางคน แต่ยุวปัญญาชนคงไม่ทำแบบนี้หรอกมั้งคะ?"
ตำรวจถอนหายใจ "อะไรก็เกิดขึ้นได้ ตอนนี้เธอพาเราไปที่พักยุวปัญญาชนดูหน่อย"
เสิ่นตัวอวี๋พยักหน้า พูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ "พวกเธอยังขู่ฉันอีก บอกว่าจะให้ฉันอดตาย… ฮือๆๆ…"
กู้เหลียนเห็นเสิ่นตัวอวี๋เป็แบบนั้นก็อดไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้มีสองบุคลิก ต่อหน้าพวกเขาก็หยิ่งยโส เอาแต่ใจ
แต่ต่อหน้าคนอื่น กลับกลายเป็ดอกไม้แสนบอบบาง คุณตำรวจดูทำอะไรไม่ถูก หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา "ไม่เป็ไร มีพวกเราอยู่ พวกเราไปดูที่พักเธอก่อนเถอะ!"
กู้เหลียนรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาให้เสิ่นตัวอวี๋อย่างรวดเร็ว "เราไปดูด้วยกัน"
พูดจบเขาก็คืนผ้าเช็ดหน้าให้ตำรวจ แล้วจับมือเสิ่นตัวอวี๋ออกมา
เสิ่นตัวอวี๋รู้สึกงงๆ คนหน้าน้ำแข็งนี่เป็อะไรอีก? แต่มือของเธอถูกจับแน่นมากจนสะบัดไม่ออก
1K
