เ้าพ่อซานกุ้ยมาส่งปิ่นเพชรที่ท่าเรือในตอนเย็น
“พ่อขอมอบสร้อยเส้นนี้ให้ลูกสวมนะ มันเป็สัญลักษณ์แสดงถึงความเป็ลูกสาวของเ้าพ่อ เมื่อทุกคนในพรรคเห็นจะรู้ทันทีว่าลูกคือลูกของพ่อ” เ้าพ่อกล่าว
“ค่ะคุณพ่อ ดูแลสุขภาพดีๆ ด้วยนะคะ ส่วนเื่พลอย ลูกไม่ห่วงแล้ว นายฟานจิ้งเล่นมาคุ้มครองพลอยด้วยตัวเองเลย” เพชรกล่าวถึงพลอย แม้ว่าน้องสาวจะไม่ว่างมาส่งเธอก็ตาม
“พ่อก็ดีใจที่เห็นทั้งสองรักกัน และนายฟานจิ้งก็ไม่ได้หวังในตำแหน่งเ้าพ่อด้วย” เ้าพ่อกล่าว
“งั้นลูกไปก่อนนะคะ เมื่อไปถึง ลูกจะรีบติดต่อพ่อค่ะ” เพชรกล่าว
ปิ่นเพชรเข้าไปกอดพ่อก่อนที่จะขึ้นไปบนเรือ มองพ่อที่อยู่บนฝั่งอย่างอาลัย
ปิ่นเพชรเดินไปชมบรรยากาศบนเรือ ได้ออกมาสูดอากาศภายนอกและเห็นทะเลก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมา แต่แล้วเธอก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งมีอาการผิดปกติ น่าจะรู้สึกวิงเวียนศีรษะ
“คุณเป็อะไรหรือเปล่าคะ ฉันเป็หมอค่ะ” ปิ่นเพชรกล่าว
“ฉันรู้สึกวิงเวียนศีรษะค่ะ น่าจะเมาเรือ” พิมศรีกล่าว
“คุณได้พกยาแก้เมาเรือมามั้ยคะ” ปิ่นเพชรถาม
“ฉันเดินทางทางเรือครั้งแรกค่ะ เลยเพิ่งรู้ว่าฉันเมาเรือ” พิมศรีกล่าว
“งั้นฉันจะประคองคุณเข้าไปที่ห้องพักของคุณก่อนนะคะ เดี๋ยวฉันค่อยไปหยิบยามาให้คุณทาน” ปิ่นเพชรรีบประคองหญิงสาวทันที
“ขอบคุณค่ะ” พิมศรีกล่าว
ปิ่นเพชรพาผู้หญิงคนนั้นเข้าไปในห้องของเธอ ประคองเธอให้นั่งบนเตียง แล้วเพชรก็รีบออกไปเพื่อไปหยิบยาที่ห้องของตัวเองพร้อมกับขวดน้ำดื่มที่ยังไม่เปิด แล้วกลับไปที่ห้องของผู้หญิงคนนั้น
“เอ่อ แล้วคุณชื่ออะไรหรอคะ ฉันจะได้เรียกคุณถูก” ปิ่นเพชรถาม
“พิมศรีค่ะ แล้วคุณหมอล่ะคะ ชื่ออะไร” พิมศรีถามบ้าง
“ปิ่นเพชรค่ะ เรียกสั้นๆ ว่าเพชรก็ได้ อะนี่ ยาค่ะ และน้ำ ค่อยๆ ทานยานะคะ ยานี้จะทำให้ง่วงด้วย” ปิ่นเพชรยื่นยาให้พิมศรีก่อน แล้วค่อยส่งขวดน้ำให้
“งั้นฉันขอยาทั้งหมดเลยนะคะ” พิมศรีหยิบถุงยาจากมือปิ่นเพชรไปทั้งหมด
“เอ่อ เดี๋ยวค่ะ” ปิ่นเพชรกล่าว
พิมศรีหยิบยาแก้เมาเรือทั้ง 50 เม็ดเข้ากระเป๋าตัวเองอย่างหน้าตาเฉย
ปิ่นเพชรไม่ได้เมาเรือก็จริง แต่เธอคิดว่าอาจมีลูกเรือคนอื่นที่มีอาการเมาเรือเช่นกัน แต่ในเมื่อเธอเก็บมันไปแล้ว ก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลย
“คุณไปทำอะไรที่ฮ่องกงหรอคะ” ปิ่นเพชรเริ่มถาม
“หางานทำค่ะ ฉันว่าจะไปทำงานในร้านอาหารเพื่อเป็เด็กเสิร์ฟอาหารค่ะ” พิมศรีกล่าว
“ฉันว่าคุณเริ่มง่วงแล้ว งั้นฉันขอตัวนะคะ เดี๋ยวฉันล็อคประตูห้องคุณให้” ปิ่นเพชรกล่าว
“ขอบคุณค่ะคุณหมอ” พิมศรีหลับตาลงด้วยความง่วงงัน
**********************************************************
ปิ่นเพชรกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง
“ขออนุญาตครับนาย” บอดี้การ์ดกล่าว
“ว่าไง” ปิ่นเพชรกล่าว
“พวกเราเห็นชายคนนี้ด้อมๆ มองๆ มาที่ห้องคุณ ผมเลยจับมาครับ” บอดี้การ์ดกล่าว
“ปล่อยผมนะครับ ปล่อยผม”
“แล้วคุณมาด้อมๆ มองๆ ทำไมคะ” ปิ่นเพชรถาม
“คืออย่างนี้ครับ แม่ผมเป็คนเมาเรือเหมือนกัน แล้วเธอทำยาหาย ผมเห็นคุณช่วยเหลือผู้หญิงคนนั้น ก็เลยกะว่าจะมาขอยาจากคุณครับ เพราะมันอีกตั้งสามวันกว่าจะถึงฮ่องกง”
“แต่ฉันให้ยาผู้หญิงคนนั้นไปหมดเลยค่ะ อะ เอาเป็ว่าเดี๋ยวฉันจะลองไปขอแบ่งยาออกมาหน่อยก็แล้วกันนะคะ” ปิ่นเพชรกล่าว
“พวกนายปล่อยเขาเถอะ” ปิ่นเพชรหันมาสั่งลูกน้อง
“ครับนาย” บอดี้การ์ดยอมปล่อยผู้ชายคนนั้น
**********************************************************
ปิ่นเพชรเลยไปเคาะประตูห้องพักของพิมศรีอีกครั้ง
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“คุณหมอมีอะไรอีกหรอคะ” พิมศรีกล่าว
“คือฉันอยากจะขอแบ่งยาแก้เมาเรือมาหน่อยน่ะค่ะ พอดีว่าบนเรือยังมีอีกคนที่เมาเรือเหมือนกัน” ปิ่นเพชรบอกเหตุผล
“แต่คุณให้ฉันแล้ว ดังนั้นยาก็เป็ของฉันค่ะ และฉันก็ไม่ให้ด้วย” พิมศรีกล่าว
“นี่คุณ ยาตั้งห้าสิบเม็ด คุณทานไม่หมดหรอกนะ มีน้ำใจบ้างสิคะ” ปิ่นเพชรกล่าว
“ช่วยไม่ได้คุณหมอ ฉันมันไม่ใช่หมอซะด้วย” พิมศรีกล่าว
“งั้นฉันขอซื้อยาต่อจากคุณก็ได้อะ” ปิ่นเพชรกล่าว
“ฉัน้าสร้อยคอที่คุณสวมอยู่ค่ะ ถ้าคุณยินดีให้ฉัน ฉันก็จะมอบยาให้คุณ” พิมศรีกล่าว
“นี่คุณ” ปิ่นเพชรโมโห
“คุณไม่ให้ใช่มั้ย งั้นขอลา” พิมศรีกำลังจะปิดประตู
“เดี๋ยวค่ะ ฉันให้ก็ได้” ปิ่นเพชรค่อยๆ ถอดสร้อยคอให้กับพิมศรี
พิมศรีเลยเปิดประตูให้ปิ่นเพชรเข้าไปแบ่งยาออกมา เพชรเลยรีบนับยาออกมาอีก 20 เม็ด แล้วก็รีบออกมาจากห้องของพิมศรี
**********************************************************
ปิ่นเพชรยื่นยาให้กับผู้ชายคนนั้น
“ขอบคุณครับ”
“ไม่เป็ไรค่ะ” ปิ่นเพชรกล่าว
ผู้ชายคนนั้นรีบเดินออกไปจากห้องพักของปิ่นเพชรทันที
“นายครับ นั่นเป็สร้อยสำคัญมากที่สามารถระบุตัวตนได้ว่าเป็ลูกสาวเ้าพ่อนะครับ ทำไมมอบให้ผู้หญิงคนนั้นง่ายๆ แบบนี้” บอดี้การ์ดกล่าว
“ฉันชั่งใจดูแล้ว ในเวลานี้ยาแก้เมาเรือสำคัญที่สุด เพราะในเรือก็ไม่มีร้านขายยาที่ไหน สำหรับสร้อย ฉันยอมรับว่าฉันผิดที่ยอมมอบสร้อยที่พ่อมอบให้ ให้กับคนอื่น แต่ฉันคิดว่าหากฉันไปถึงฮ่องกง ฉันสามารถติดต่อพ่อ และให้พ่อยืนยันก็ได้ว่าฉันคือลูกสาวน่ะ” ปิ่นเพชรกล่าว
“ถ้าเป็อย่างนั้น ก็ตามใจคุณเถอะครับ” บอดี้การ์ดกล่าว
แต่ในใจปิ่นเพชรก็แอบกังวลว่า พิมศรีจะเอาสร้อยไปทำอะไร ไปขายหรือไม่ และจะมีคนเข้าใจผิดคิดว่าพิมศรีเป็ลูกสาวเ้าพ่อหรือเปล่า สุดท้ายปิ่นเพชรก็เลิกคิด คงต้องปล่อยให้เป็ไปตามชะตาแล้วล่ะ
**********************************************************
วันถัดมา ปิ่นเพชรเดินสวนทางกับพิมศรี แต่เธอไม่ยอมทักทาย ไม่มองหน้า และเดินผ่านเลยไปราวกับคนไม่รู้จักกัน แต่เพชรก็แอบเห็นเธอสวมสร้อยคอและเดินอย่างสง่างามปานเ้าหญิงก็ไม่ปาน
ปิ่นเพชรได้แต่ส่ายหน้าและเดินออกไปสูดอากาศภายนอกแก้เซ็ง
“น้าคะน้า” เด็กน้อยกระตุกขากางเกงของปิ่นเพชร
“มีอะไรหรอหนู” ปิ่นเพชรนั่งยองๆ ถามเด็กน้อย
“หนูหลงทางค่ะน้า พาหนูไปหาพ่อแม่หน่อย” เด็กน้อยกล่าว
“แล้วหนูน้อยเป็ลูกเต้าเหล่าใครล่ะคะ” ปิ่นเพชรถาม
“พ่อชานกับแม่ผิง ค่ะ พ่อแม่หนูหน้าตาดีมากเลยนะคะ ไม่อยากจะอวด” เด็กน้อยกล่าว
“ค่ะ ค่ะ เด็กไม่อยากจะอวด ไหนขอน้าอุ้มหน่อยซิ” ปิ่นเพชรกล่าว
ปิ่นเพชรอุ้มเด็กผู้หญิงวัยหกขวบ เดินเข้าไปด้านใน เธอสังเกตเห็นผู้ชาย และผู้หญิงกำลังมองหาอะไรบางอย่าง ดังนั้นเพชรเลยรีบเข้าไปถาม
“หาเด็กคนนี้ใช่มั้ยคะ” ปิ่นเพชรถาม
“แม่จ๋า แม่จ๋า” เด็กน้อยรีบทักแม่
“ใช่แล้วค่ะ” ผู้หญิงคนนั้นตอบรับ และทักลูกสาว “ลูกแม่ แม่หาลูกตั้งนานแหนะ”
เพชรรีบส่งตัวเด็กน้อยให้คนเป็พ่ออุ้ม
“ขอบคุณมากครับที่พาเด็กมาส่งพวกเรา”
“ไม่เป็ไรค่ะ แต่ต้องดูเด็กให้ดีๆ นะคะ เพราะเด็กอาจหลงไปอยู่ในที่ลับตาคนได้ค่ะ” ปิ่นเพชรเตือน
“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ” แม่ของเด็กน้อยกล่าว
ปิ่นเพชรกำลังจะเดินออกมาจากห้องอาหาร แต่ดันชนคนคนหนึ่ง
“ทำไมไม่ระวังเลยครับ” ฟางฮุ่ยกล่าว
“ฉันขอโทษค่ะ” ปิ่นเพชรกล่าว
“นี่เธอ เธอกล้าชนคุณฟางฮุ่ยได้ยังไง รู้มั้ยเขาเป็ถึงนักธุรกิจไฮโซชื่อดังเลยนะ” พิมศรีกล่าว
“ฉันขอโทษไปแล้ว งั้นฉันขอตัวนะพิมศรี” ปิ่นเพชรโมโหเลยรีบผละออกมา
ปิ่นเพชรเริ่มอารมณ์เสียเมื่อได้เจอกับผู้หญิงคนนี้ ไม่รู้ว่าระหว่างเพชรกับพิมศรีได้ทำกรรมร่วมกันมาหรือเปล่า เพราะได้เจอผู้หญิงคนนี้บ่อยมาก และนับวันจะได้เห็นธาตุแท้ของผู้หญิงคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ ทางบ้านพิมศรีคงจะลำบากมาก ถึงทำให้พิมศรีกลายเป็คนเห็นแก่ตัวเช่นนี้
**********************************************************
ในวันถัดมา ปิ่นเพชรเริ่มเบื่อชีวิตบนเรือ รู้งี้เธอเดินทางโดยเครื่องบินดีกว่า เพชรเลยจะเข้าไปเล่นฟิตเนตแก้เซ็ง แต่เธอก็ดันได้เจอพิมศรีกับคุณฟางฮุ่ยเล่นฟิตเนตด้วยกันอย่างสนิทสนม เพชรยังไม่อยากปะทะคารมกับพิมศรีตอนนี้ และสงสัยว่าอาการเมาเรือของเธอคงหายดีแล้วล่ะ เหมือนเธอจะปรับตัวกับการใช้ชีวิตบนเรือได้แล้ว
ปิ่นเพชรเลยเปลี่ยนแผนไปในห้องอาหาร และได้ไปเห็นสามคนพ่อแม่ลูก เพชรเลยรีบเข้าไปทักทายทันที
“สวัสดีค่ะ ขอนั่งด้วยได้มั้ยคะ” ปิ่นเพชรถาม
“เชิญครับ เมื่อวานคุณอุตส่าห์พาลูกมาหาพวกเรา แต่พวกเรายังไม่ได้ถามชื่อคุณเลย” พ่อของเด็กน้อยกล่าว
“ฉันปิ่นเพชรค่ะ ฉันเป็หมอ” ปิ่นเพชรแนะนำตัว
“สามีฉันชื่อชานฟง ส่วนฉันผิงหยาง และลูกสาวชื่อหยงชิงค่ะ” ผิงหยางแนะนำคนในครอบครัวให้รู้จัก
“พวกคุณไปฮ่องกงทำไมหรอคะ” ปิ่นเพชรถาม
“ผมพาลูกสาวไปเยี่ยมคุณแม่ที่ฮ่องกงครับ ไปอยู่ไทยนานแล้วไม่มีโอกาสไปเยี่ยมแม่เสียที” ชานฟงกล่าว
เพชรกำลังจะพูดต่อ แต่แล้วบอดี้การ์ดก็เข้ามากระซิบบอกว่า
“นายครับ แย่แล้วครับ ห้องของคุณถูกค้นซะยับเยินเลยครับ” บอดี้การ์ดกระซิบ
ปิ่นเพชรพยักหน้าให้บอดี้การ์ด แล้วหันไปบอกครอบครัวนั้นว่า “ฉันมีธุระสำคัญ ต้องไปแล้วค่ะ”
“เชิญครับ” ชานฟงกล่าว
ปิ่นเพชรวิ่งตามลูกน้องไปที่ห้องพักของตัวเอง
“ใครกันที่มันกล้าทำแบบนี้” ปิ่นเพชรสงสัยว่าจะเป็ฟางฮุ่ยอะไรนั่น และพิมศรีน่าจะรู้ว่าห้องของเพชรอยู่ที่ไหน เลยสั่งอีกว่า “พวกนายไปดูกล้องวงจรปิดเพื่อดูว่าใครเป็คนทำ ฉันจะเอาเื่กับพวกมัน”
“รับทราบครับนาย” บอดี้การ์ดรีบไปที่หน่วยรักษาความปลอดภัยบนเรือทันที
ปิ่นเพชรค่อยๆ นั่งจัดห้องของตัวเอง และสำรวจว่ามีอะไรหายไปบ้าง สักพักบอดี้การ์ดก็เข้ามารายงาน
“พรรคพวกของคุณฟางฮุ่ยครับ โดยมีพิมศรีเป็คนนำทางมาที่ห้องของนาย” บอดี้การ์ดรายงาน
ปิ่นเพชรนั่งพิจารณา ปกติเธอจะไม่ยอมข้องเกี่ยวกับพรรคของเ้าพ่อซานกุ้ย แต่ครั้งนี้เธอโกรธมากจริงๆ ด้วยอารมณ์โกรธแบบยั้งไม่อยู่ ปิ่นเพชรเลยนำพรรคพวกไปหานายฟางฮุ่ยในห้องฟิตเนตทันที
“คุณ้าอะไรน่ะ ฟางฮุ่ย พิมศรี เข้ามาค้นทำลายข้าวของในห้องฉันทำไม” ปิ่นเพชรถาม
“คุณมีหลักฐานหรอครับว่าเป็ผม” ฟางฮุ่ยทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้
“ฉันมีหลักฐานจากกล้องวงจรปิดค่ะ ฉันสามารถแจ้งตำรวจเอาผิดพวกคุณได้” ปิ่นเพชรกล่าว
“งั้นผมก็ขอโทษก็แล้วกันนะครับ” ฟางฮุ่ยกล่าว
“แล้วคุณทำแบบนั้นทำไมคะ ฉันแค่ชนคุณเมื่อวาน คุณทำกับฉันแบบนี้เลยหรอคะ” ปิ่นเพชรกล่าว
“ก็เปล่าหรอกครับ ก็คุณไปทำให้พิมศรีเขาโกรธ ผมก็แค่อยากเอาใจแฟนผมก็เท่านั้น” ฟางฮุ่ยกล่าว
“แหมคุณก็” พิมศรีกล่าว
ปิ่นเพชรหมดความอดทน หันหน้าไปบอกลูกน้อง “จับกุมพิมศรีไว้”
แล้วปิ่นเพชรก็จับนายฟางฮุ่ยทุ่มไปกับพื้น เอามีดจ่อไปที่คอของฟางฮุ่ย “คุณรู้มั้ยคะ ว่าฉันเป็นักฆ่ามาก่อน ฉันสามารถจับคุณลงทะเล แล้วทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ได้ คุณเองก็ไม่ได้เป็นักธุรกิจยิ่งใหญ่อะไรขนาดนั้น การทำตัวกร่าง อวดร่ำอวดรวยมันไม่เป็ผลดีต่อคุณเลยนะคะ และหากคุณยังยุ่งเกี่ยวกับพวกเราอีก ต่อไปตัวคุณและลูกเมียของคุณที่อยู่ที่ไทย อาจจะไม่มีชีวิตอยู่อีกต่อไปนะคะ คุณฟางฮุ่ย”
“เอ่อ ผมขอโทษครับ ปล่อยผมไปเถอะ อย่าฆ่าผมเลยนะครับ” ฟางฮุ่ยกลัวจนตัวสั่น
ปิ่นเพชรยอมปล่อยนายฟางฮุ่ยไป ซึ่งเขาก็ไม่สนใจพิมศรีเลย วิ่งออกจากห้องอย่างไม่คิดชีวิต
“ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ คุณปิ่นเพชร ฉัน ฉันขอโทษ” พิมศรีกล่าว
“คุณโกรธอะไรฉันนักหนาคะ ในเมื่อฉันก็เป็คนนำยาไปให้คุณ แถมต้องซื้อยาคืนด้วยสร้อย ฉันยังไม่เคยทำอะไรให้คุณเจ็บช้ำน้ำใจเลยนะคะ” ปิ่นเพชรกล่าว
“คือฉัน ฉันแค่อิจฉาคุณเท่านั้น และอยากหาเื่แกล้งคุณ” พิมศรีพูดตามตรง
“พิมศรี ฉันอยากจะเตือนเธอไว้ หากเธอทำแบบนี้กับใครอีก เธอคงมีชีวิตไม่ยืนยาวนักหรอกนะ” ปิ่นเพชรเตือน
ปิ่นเพชรพยักหน้าบอกให้ลูกน้องปล่อยตัวพิมศรี พิมศรีเลยรีบวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิตเหมือนกัน
“ผมไม่ยักรู้ว่านายมีวิชากังฟูด้วย” บอดี้การ์ดกล่าว
“พ่อสอนฉันั้แ่เด็กน่ะ แต่สุดท้ายฉันก็ไม่อยากอยู่ในวงการเ้าพ่อ เลยขยันเรียนหมอ” ปิ่นเพชรกล่าวเสร็จ ก็ชวนลูกน้อง “งั้นพวกเราไปกันเถอะ”
**********************************************************
ตกดึก เรือเดินทะเลเดินทางใกล้จะถึงฮ่องกงอยู่แล้ว แต่ทว่าเกิดพายุลูกใหญ่ ทำให้เรือแทบจะทรงตัวไม่อยู่
ปิ่นเพชรนอนไม่หลับ เลยเดินออกไปดูก็พบเรือกำลังจะชนโขดหินก้อนใหญ่มาก เพชรเห็นท่าไม่ดี เลยรีบไปบอกให้กัปตันเรือกดสัญญาณเตือนภัยทันที และแล้วเรือก็ชนโขดหินเข้าจนได้ เรือเสียหลักและกำลังจะล่ม ทุกคนแตกตื่นวุ่นวาย ต่างพากันเอาชีวิตรอด ผู้คนวิ่งโกลาหล ไปที่เรือชูชีพ และพากันไปหยิบเสื้อชูชีพมาสวม กัปตันประกาศสละเรือเพราะคุมเรือไม่อยู่แล้ว
ปิ่นเพชรกำลังจะไปที่เรือชูชีพ แต่ได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงร้อง เธอเลยเดินกลับไปช่วยเด็กก่อน ไม่รู้เลยว่าพ่อแม่ของเธออยู่ที่ไหนแล้ว แต่จะมามัวหาไม่ได้เลยตัดสินใจอุ้มเด็ก ปิ่นเพชรกำลังจะเดินออกไป แต่เธอเหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งหลบมุมตัวสั่นเทา
“พิมศรี! ไป รีบหนีเร็วเข้า เรือจะล่มแล้ว” ปิ่นเพชรกล่าว
“แต่ฉันกลัว” พิมศรียังคงนั่งตัวสั่น
“พิมศรีจับแขนฉันไว้นะ และตามฉันมา เธอยังมีฉันเป็เพื่อน” ปิ่นเพชรกล่าว
พิมศรีเลยรีบลุกขึ้นยืนจับแขนปิ่นเพชรไว้ และเดินตามปิ่นเพชรไป จนกระทั่งเดินไปถึงเรือชูชีพ ซึ่งเหลือที่นั่งสำหรับสองที่เท่านั้น
ปิ่นเพชรรีบพูดโดยไม่คิด “พิมศรี! เธอขึ้นไปก่อน”
พิมศรีเลยรีบขึ้นไปบนเรือ
“เธอรอรับเด็กด้วยนะ” ปิ่นเพชรกล่าว
พิมศรีเข้ามาอุ้มเด็กน้อยหยงชิงขึ้นไปบนเรือ
พิมศรีหันมาถามว่า “แล้วเธอล่ะปิ่นเพชร ไม่ขึ้นมาหรอ”
“ที่นั่งไม่พอแล้ว เดี๋ยวจะพากันตายไปซะหมด” ปิ่นเพชรพูดจบ ก็หันไปบอกเ้าหน้าที่คุมเรือ “ไปได้แล้วค่ะ”
แม้ปิ่นเพชรจะสวมเสื้อชูชีพแล้ว เธอก็ยังมองหาแกลลอนสำหรับใส่น้ำ เธอรีบเทน้ำออกให้หมด และปิดฝาให้สนิท ปิ่นเพชรตัดสินใจจะกอดแกลลอนขนาดใหญ่ ลอยคอลงทะเล แม้รู้ว่ามันจะเป็ความคิดที่โง่เขลา แต่ตอนนี้ไม่มีเรือชูชีพอีกแล้วจริงๆ ปิ่นเพชรทำได้เพียงปล่อยชีวิตให้เป็ไปตามชะตา รอดก็รอด ไม่รอดก็ให้คิดว่าเธอมีอายุขัยเพียงแค่นี้
278
