ระบบกลบหลุมของตัวเอกชาย (นิยายแปลจีน) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 13 องค์ชายเขาดันไม่เล่นตามบท (31)

        ครึ่งชั่วยามผ่านไป เบื้องหน้าอี้เหยียนเจ๋อเหลือเพียงซากศพเต็มพื้น แต่ละคนล้วนถูกปาดคอในดาบเดียว บางส่วนถูกแส้หวดหลุดไปครึ่งศีรษะ

        เหอหรงเดินซวนเซพาร่างที่เต็มไปด้วยเลือดกลับมาข้างกายอี้เหยียนเจ๋อ ฉีกยิ้มเอ่ย “เจ้ากลัวอะไร ข้าบอกแล้ว ว่าเจ้าคือคนในปกครองของข้า”

        จู่ๆ ใจของเขาคล้ายถูกมือล่องหนคู่หนึ่งบีบขย้ำอย่างรุนแรง แยกไม่ออกว่าเลือดเหล่านี้คือเลือดของคนอื่นหรือเลือดของเหอหรง เพียงรู้สึกว่าเลือดแต่ละหยดไม่ได้หยดลงพื้น แต่หยดลงบนหัวใจของเขา

        เหอหรงแบกอี้เหยียนเจ๋อเดินทางต่อ ใกล้จุดมุ่งหมายเข้าไปเรื่อยๆ ทว่าเขากลับไร้เรี่ยวแรงลงเรื่อยๆ บาดแผลบนกายที่ตอนนั้นเพียงพันเอาไว้ลวกๆ หลุดลุ่ยไปนานแล้ว

        อี้เหยียนเจ๋อเป็นไข้สติพร่าเลือน กระทั่งประโยคเดียวยังตอบเหอหรงไม่ได้แล้ว

        “โฮสต์ครับ! พวกเรามาถึงแล้ว!” 2333 ดีใจน้ำตาแทบไหล

        เหอหรงเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดิน ได้ยินดังนั้นพลันเงยหน้าขึ้น

        เบื้องหน้าไม่ไกลเป็นเพียงหมู่บ้านธรรมดาแห่งหนึ่ง มีชาวไร่เดินไปมา บ้านเรือนซอมซ่อทรุดโทรม แต่เหอหรงกลับรู้สึกเหมือนเจอแดนเซียน หมู่บ้านเสี่ยวเหอจื่อทุรกันดาร แม้ว่าอยู่ภายใต้การปกครองของเจียงโจวทว่าใกล้ทงโจวเสียมากกว่า

        กบฏที่เจียงโจวกับหวั่นเฉิงไม่ได้กระทบถึงชีวิตของพวกเขา ยกเว้นเพียงชายที่ทำงานในเมืองไม่กี่คนที่ถูกสถานการณ์บีบบังคับให้กลับบ้านทำไร่ทำนาประทังชีวิต

        เกอเอ๋อร์หน้าตาพริ้มเพราผู้หนึ่งหิ้วตะกร้าไม้ใบใหญ่มุ่งไปทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านอย่างรีบร้อน

        แม่นางน้อยบนถนนผู้หนึ่งเห็นแล้วก็ปิดปากหัวเราะคิกคักว่า “อ้าว ชิงเกอเอ๋อร์ จะไปเยี่ยมแขกของชุนต้าเหนียง[1]อีกแล้วหรือ”

        ชิงเกอเอ๋อร์หน้าตาน่ามอง ใบหน้างดงามทั้งบุคลิกยังไร้เดียงสาเป็นที่สุด ยิ่งกว่านั้นยังมีเสน่ห์มัดใจผู้คน

        และเขายังเป็นเกอเอ๋อร์น้อยของหัวหน้าหมู่บ้าน คนที่ตามจีบเขาต่อแถวจากประตูฝั่งตะวันออกยาวจนถึงประตูฝั่งตะวันตก ทว่าเขาไม่ต้องตาคนที่ไม่รู้จักกระทั่งตัวอักษรเหล่านี้ คนที่เขาคิดจะแต่งงานด้วยย่อมเป็นคุณชายรูปงามผู้หนึ่ง

        หากแต่เมื่อเอ่ยถึงแขกของชุนต้าเหนียงเขาก็อดหน้าแดงไม่ได้

        หลายวันก่อนชุนต้าเหนียงมีญาติจากแดนไกลมาสองคน ระหว่างทางเจอนักเลง หนึ่งในนั้นบาดเจ็บสภาพแทบดูไม่ได้ มองหน้าตาไม่ออก

        ชายอีกคนแม้จะบาดแผลเต็มตัว ทว่าหน้าตานั้น ชิงเกอเอ๋อร์มองแวบเดียวก็ละสายตาไม่ได้เสียแล้ว

        ชายคนนั้นไม่ได้บึกบึนเหมือนชายในหมู่บ้าน กลับกันเขาสง่างามและสุภาพ กิริยาคำพูดก็บ่งบอกว่าเป็นผู้มีการศึกษา ยามดูแลพี่ชายก็เป็นการเป็นงาน เป็นผู้รู้จักดูแลผู้อื่น

        ชิงเกอเอ๋อร์ไหนเลยจะเคยพบเห็นบุรุษเช่นนี้ จึงไปหาบ่อยครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้

        ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเมื่อวานที่เขาเกือบพลัดตกลงไปในลำธารระหว่างหุบเขาแล้วพี่รองเหอที่กำลังหาสมุนไพรบนภูเขาอยู่ช่วยเขาไว้ เขา เขาจะไปตอบแทนบุญคุณ ไม่ได้มีอะไรเสียหน่อย

        ชิงเกอเอ๋อร์เคาะประตูบ้านเก่าทรุดโทรมของชุนต้าเหนียงอย่างเคอะเขิน “พี่รองเหอ ท่านแม่ให้ข้าเอาของกินมาส่งท่าน”

        สีหน้าบุรุษที่มาเปิดประตูเห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยดีนัก ทว่ายังคงยิ้มอย่างอ่อนโยน “ขอบคุณที่เจ้านำมาส่งเที่ยวนี้”

        ชิงเกอเอ๋อร์ใบหน้าแดงแจ๋ พูดติดอ่าง “ไม่ ไม่ต้องขอบคุณหรอก...ข้า ข้ายังมีงานที่บ้านต้องทำ ขอตัวก่อนแล้ว!”

        ว่าจบก็หันหลังจะวิ่ง ชายผู้นั้นรีบเรียกเขาเอาไว้ ก่อนจะยัดเงินก้อนหนึ่งใส่มือเขา “เจ้ารับเอาไว้ ทุกคนใช้ชีวิตในหมู่บ้านล้วนไม่ง่าย”

        ชิงเกอเอ๋อร์อยากปฏิเสธ แต่สัมผัสหนักๆ ของเงินบนมือก็ทำให้เขาเอ่ยคำปฏิเสธไม่ออก

        นี่อย่างไรก็มีห้าตำลึงเงินกระมัง! พี่ใหญ่ของเขาเป็นนักบัญชีให้ผู้อื่นในเมือง หนึ่งปีก็ได้ไม่เกินห้าตำลึงเงิน เงินมากขนาดนี้เขาทำใจปฏิเสธไม่ลง

        ชายผู้นั้นยัดเงินให้เขาแล้วก็หันหลังกลับไป ดูไม่ได้ใส่ใจนัก

        ชิงเกอเอ๋อร์กำเงินในมือแน่น วิ่งกลับบ้านทันใด ต้องให้คนที่บ้านมาทาบทามโดยด่วน บุรุษฐานะดีเพียงนี้ ไม่รู้ตกถังข้าวสารของสกุลใด!

        รอยยิ้มอ่อนโยนในสายตาชิงเกอเอ๋อร์เป็นเพียงรอยยิ้มตามมารยาทที่เหอหรงแสดงออกมาเท่านั้น

        เชิงอรรถ

^ ต้าเหนียง คือคำเรียกหญิงสาวที่มีอายุ