ณ คาสิโน อาทินเดินขึ้นชั้นสองด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์ ทันทีที่เปิดประตูเข้ามา เขาก็พบว่าภายในห้องของเขามีหญิงสาวสุดเซ็กซี่นั่งรออยู่ที่โซฟาแล้ว เธอลุกขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาใช้ร่างกายยั่วยวนให้ฝ่ายตรงข้ามเกิดความเคลิ้มไปตามเธอ เเต่ทว่าอาทินรู้ทันจึงได้เดินหนีไปนั่งที่โซฟา หญิงสาวไม่ย่อท้อเธอเดินไปนั่งข้างๆพร้อมกับใช้ขาอันเดียวสวยของเธอพาดไปที่ขาของฝ่ายชาย
“ไปไหนมาคะที่รัก?”
“ผมบอกแล้วไม่ใช่หรอว่าไม่ให้คุณมาที่นี่”
“ทำไมถึงได้ใช้คำพูดที่ห่างเหินแบบนั้น กับเมีย!!!ล่ะคะ”
“มีธุระอะไรก็รีบพูดมา ผมไม่ว่าง!!!”
“คุณไม่ว่างเจอหน้าฉัน แต่คุณมีเวลาว่างไปเยี่ยมลูกหนี้ถึงโรงพยาบาลเลยหรอคะ ลักษณะลูกหนี้คนนี้จะสำคัญกับคุณมากเลยนะคะ”
“นี่คุณส่งคนมาแอบตามผมอีกแล้วหรอ?”
“แล้วคุณล่ะคะ แอบตามผู้หญิงคนนั้นทำไมหรือเธอเป็อะไรกับคุณ? ไม่เอาหน่าอาทิน..คุณคงไม่ได้ชอบอะไรจืดชืดแบบนั้นหรอกใช่ไหม”
“คุณ้าอะไร?”
“เสาร์อาทิตย์นี้ฉันจะไปมัลดีฟกับเพื่อนค่ะ”
“เท่าไหร่?”
“คราวนี้ฉันขอไม่มากแค่ 10 ล้านก็พอค่ะ”
“เดี๋ยวผมจัดการให้ กลับไปได้แล้วผมจะทำงาน!!” หญิงสาวแสยะยิ้มพร้อมกับรุกฝ่ายชายอย่างหนัก…เธอใช้เนื้อแนบเนื้ออย่างใกล้ชิด พร้อมกับค่อยๆปลดเสื้อนอกของเธอออก เพื่อจะยั่วให้ฝ่ายชายรู้สึกเคลิ้มตามเธอ แต่ทว่าฝ่ายชายกลับจับมือของเธอไว้แน่นพร้อมกับรวบเสื้อของเธอขึ้นไว้ที่เดิม
“ต่อจากนี้คุณจะได้แค่เงินจากผมเท่านั้น กลับไป!” อาทินผลักหญิงสาวออกไปให้ห่างตัว พร้อมกับหยิบสเปรย์แอลกอฮอล์มาฉีดพรมให้ทั่วตัวเองบ่งบอกว่าเขารังเกียจเธอเเค่ไหน หญิงสาวกรีดร้องระบายอารมณ์ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ไม่นาน ลูกน้องที่เขาส่งไปสืบเื่ลูกตาล ได้เดินสวนเข้ามารายงานความเคลื่อนไหวของเธอพอดี
“เป็ยังไงบ้าง?”
“ผมส่งคนไปสืบมาแล้วครับนาย ตอนนี้คุณลูกตาลทำงาน part time อยู่ที่ร้านกาแฟแถวๆบ้านและเธอก็ได้ลาออกไปเมื่อไม่นานมานี้ เพราะว่ามีผู้ชายคนหนึ่งเข้าไปก่อกวนและลากตัวเธอออกไปพร้อมกับเซ็นใบลาออกแทนเธอครับ”
“ผู้ชายคนนั้นเป็ใคร ใช่คนเดียวกันกับที่ฉันเจอ ที่โรงพยาบาลหรือเปล่า”
“เป็คนเดียวกันครับ แต่รายละเอียดของผู้ชายคนนั้นยังไม่ทราบแน่ชัด เพราะวันที่เธอลาออกจากร้านกาแฟก็ไม่มีใครในร้านเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นชัดเจนเลยครับ”
“อืม…ส่งคนไปสืบต่อฉันอยากจะรู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร อ่อ… สั่งเด็กของเราทุกคนว่า ถ้าซอนย่ามาที่คาสิโนอีก ไม่ต้องให้เธอเข้ามา ถ้าเธอโวยวายให้โทรหาฉัน”
“ครับนาย” เมื่อเห็นว่าลูกน้องออกไปพ้นสายตา อาทินได้แอบหยิบรูปลูกตาลออกมาดู ซึ่งเป็รูปในสมัยประถมพวกเขาสองคนถ่ายรูปด้วยกัน ลูกตาลชูสองนิ้วใบหน้ายิ้มแย้มแสดงถึงการมีความสุข ทำเอาคนที่นั่งมองรูปแอบยิ้มตามไปด้วย รูปใบนี้อยู่ติดกระเป๋าสตางค์ของอาทินมาเกือบสิบกว่าปีแล้ว เขานำมันมาไว้ด้านหน้าสุดของบัตรต่างๆเพื่อบ่งบอกว่าเขา้าลูกตาลอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้ที่โรงพยาบาลลูกตาลกำลังเช็ดตัวให้พ่อและดูแลป้อนข้าวป้อนน้ำอย่างใกล้ชิด ผู้เป็แม่เอาแต่นั่งตัวเกร็งมองลูกตาลอย่างไม่ละสายตาจนลูกตาลเริ่มสงสัย
“แม่เป็อะไรหรือเปล่าคะ ทำไมมองตาลแบบนั้นล่ะ”
“ลูกตาล..คือว่าแม่…..แม่ขอโทษนะลูก”
“ขอโทษเื่อะไรคะ?” จู่ๆแม่ลูกตาลก็นิ่งเงียบไปเพราะเธอไม่กล้าพูดว่าตนเองเป็คนที่ทำให้อาทินต้องมาคอยเอาชนะลูกตาลอยู่แบบนี้ ด้วยความที่กลัวว่าลูกตาลจะโกรธเธอจึงเฉไฉพูดไปเื่อื่น
“แม่ขอโทษที่ทำให้ลูกไม่ได้เรียนในมหาลัยที่ตั้งใจไว้” ลูกตาลยิ้มแห้งๆพร้อมกับวางผ้าเช็ดตัวพ่อไว้ ก่อนจะเดินมานั่งข้างๆแม่ที่โซฟา เธอใช้มือทั้งสองข้างจับมือของแม่เธอไว้แน่น เพื่อเป็การปลอบใจทั้งตัวเธอและแม่ของเธอ
“เื่นั้นตาลลืมไปนานแล้ว เพราะตอนนี้สิ่งที่ทำให้ตาลมีความสุขมากที่สุดก็คือ การที่เราได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเป็ครอบครัวค่ะแม่” แม่ลูกกอดกันแล้วร้องไห้เพราะนี่คือสิ่งเดียวที่พวกเขาสามารถทำได้ในตอนนี้ เวลาต่อมาลูกตาลออกไปซื้อกับข้าวมาให้แม่ ในตอนนั้นเองเธอก็ได้พบกับหญิงสาวคนหนึ่งที่เข้ามาทักเธอ แว๊บแรกที่มองเห็นผู้หญิงคนนั้นสวยมาก เธอดูมีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้าม เธอเดินตรงเข้ามาพูดคุยกับลูกตาล ราวกับว่ารู้จักกันมาก่อน
“ขอโทษนะคะ คุณชื่อลูกตาลใช่ไหมคะ?”
“ช่ะ..ชะ..ใช่ค่ะ… คุณเป็ใครหรอคะ?”
“อ๋อ… ฉันเคยเป็ลูกค้าที่ร้านกาแฟของคุณน่ะค่ะ” ลูกตาลยิ้มแห้งๆเพื่อตอบรับ แต่ภายในใจนั้นเธอรู้สึกกังวลเล็กน้อยเพราะกลัวว่าจะเป็นักข่าวหรือคนที่แอบสะกดรอยตามเธอด้วยความไม่หวังดี เธอพยายามจะเลี่ยงการพูดคุยกับหญิงสาวคนนั้นแต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะพยายามเข้าหาเธอในทุกๆด้านจนเธอเริ่มอึดอัด ลูกตาลใช้่เวลาที่หญิงสาวคนนั้นหันไป คุยกับแม่ค้า แยกตัวออกมาโดยที่เธอไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบวิ่งกลับมาที่ห้องพักฟื้นของพ่อเธอ โดยลูกตาลไม่ลืมที่จะส่งข้อความไปหาลีโอเพื่อแจ้งข่าวเื่นี้ให้เขารู้….
1K
