“สุดหล่อของกู มันมาแล้วว่ะ”
“สวัสดีครับพี่”
เปรมทักทายเ้าของบาร์ที่เป็เขาเป็ลูกจ้างอยู่ตอนนี้ พี่โป๋หนุ่มตี๋ลายพรางคนที่รับผมเข้าทำงานเมื่อสองปีที่แล้ว จากเด็กล้างจานสู่พนักงานบริการในวันนี้ บาร์ที่ผมทำงานตั้งอยู่ใจกลางเมืองไม่ไกลจากมหาลัยที่ผมเรียนมากนัก
“ไหว้พระเถอะ เอ็งกินอะไรมารึยังไอ้เปรม”
“เรียบร้อยแล้วครับพี่”
“ไม่พ้นมาม่า ไข่ต้มอีกแล้วสิท่า มาๆ ข้าวหลังร้านยังมี”
“ผมกินที่รูมเมทผมซื้อมาฝากแล้วครับ อิ่มแป้เลยตอนนี้”
“ได้ห้องแล้วเหรอว่ะ ดีๆ”
“ได้แล้วครับพี่ ขอบคุณมากที่ให้ผมอาศัยนอนชั่วคราว”
“ไม่ต้องเกรงใจเอ็งก็น้องพี่อีกคน”
“เดี๋ยววันนี้ผมจะเก็บของที่เหลือกลับไปด้วยนะครับ”
“มีอะไรให้ช่วยไหมละ”
“ไม่ครับ ของมีนิดเดียว”
“ตามใจเอ็ง”
ของใช้ที่เหลือที่ผมฝากไว้ที่ร้านไม่ได้มีอะไรมากมายนัก เเค่กระเป๋าผ้าใบใหญ่กับของใช้อันน้อยนิด
“เปรมเร็วๆ หน่อยลูกค้าถามหากันแล้ววว”
เจ้สวยสาวสองผู้จัดการร้าน กวักมือเรียกผมให้เข้าไปหาที่เคาน์เตอร์บาร์น้ำ เจ้สวยก็เป็อีกคนที่ใจดีคอยช่วยเหลือผมั้แ่วันแรกๆ ที่เข้ามาทำงาน จนถึงตอนนี้เจ้สวยยังเอ็นดูผมไม่เปลี่ยน
“เจ้สวยสวัสดีครับ”
“จ้ะพ่อรูปหล่อ เอานี้ไปเสิร์ฟโต๊ะ VIP008 ให้เจ้หน่อยลูกค้าจองคิวเปรมให้เสริฟโดยเฉพาะเลยนะ นี่เงิน”
“ขอบคุณครับเจ้สวย แต่ผมรับไว้ไม่ได้หรอกครับ เจ้หย่อนทิปบ็อกกลางเลยครับ”
“รับไปเถอะะ คุณๆ เขาตั้งใจให้ อย่าให้เสียน้ำใจเลย”
เปรมรับเงินแบงค์เทาจากมือเจ้สวยอย่างเป็มารยาท ก่อนจะแอบหย่อนลงกล่องทิปบ็อกกลางของร้าน เงินในกล่องนี้จะถูกแบ่งให้พนักงานในงานเท่ากันทุกคน
หน้าที่ของเปรมในร้านคือพนักงานบริการ เสิร์ฟอาหารเครื่องเดิมเท่านั้น ไม่มีบริการดริ้งค์รินเหล้าให้ลูกค้าโต๊ะใดโต๊ะหนึ่ง แต่อาจจะมีรินให้หรือดื่มบ้างบางครั้งสำหรับลูกค้าที่รู้จักกัน ส่วนใหญ่จะเป็เพื่อนผู้ชายเกือบทั้งหมด นานๆ ทีจะมีเพื่อนผู้หญิงโผล่มาบ้าง
งานส่วนใหญ่ที่ผมทำมาก็เป็งานกลางคืนทั้งนั้น ทำให้มีเพื่อนอยู่หลายกลุ่มพอสมควร น้อยมากที่จะทำงาน่กลางวัน ถ้าทำคงหนีไม่พ้นแจกใบปลิว ขับรถส่งของ ร้านอาหารในห้างประมาณนี้ แต่ผมชอบใช้ชีวิตเวลากลางคืนมากกว่า มันหมาะกับผมที่สุดแล้ว ไม่ชัดเลื่อนลาง และมืดมิด
“น้องเปรมมมมม พี่คิดถึงมากเลยค่าาาา”
คนนี้ใครกันละครับ เรียกชื่อผมเหมือนสนิท คงจะเป็ลูกค้าเจ้สวย ตามเคย รายนั้นขายผมให้ลูกค้าเป็ประจำ อย่างว่าละครับ ผมมีหน้าตาเป็เครื่องทำมาหากินที่เจ้สวยใช้เรียกลูกค้า ถ่ายโปรโมทลงช่องทางออนไลน์เรียกลูกค้าเข้าร้าน จึงไม่แปลกที่จะมีคนเรียกชื่อผมทั้งที่ไม่รู้จักกันมาก่อน พนักงานใจบริการอย่างผมมีหรือจะปฏิเสธลูกค้าได้ลง
“สวัสดีครับ สั่งอะไรรึยังครับ”
“พี่สั่งแล้วจ้ะ แต่ขาดน้ำเเข็งกับคนบริการ วันนี้บริการแค่โต๊ะพี่ได้ไหมจ๊ะ”
“วันนี้ลูกค้าเยอะครับ ผมคงดูเเลแค่โต๊ะเดียวไม่ได้ เกรงใจเพื่อนร่วมงานนะครับ ต้องขอโทษด้วย”
เปรมตอบปัดอย่างมีชั้นเชิง ด้วยประสบการณ์การทำงานแนวนี้มานานกว่าสองปี จึงไม่ยากที่จะเอาตัวรอดจากตรงนี้ อีกอย่างเหตุการณ์ประมาณนี้ผมเจอมาบ่อยแล้ว
ทั้งขอซื้อบริการ ชงเหล้า เสนอเงินเลี้ยงดู ซื้อไปหลับนอนเป็เพื่อน ที่แลกด้วยเงินจำนวนมากกว่างินเดือนทั้งเดือนที่เปรมทำ อยู่สบายมีเงินเข้าบัญชีไม่ขาดมือ ทว่าเปรมเลือกที่จะปฏิเสธขอเสนอทั้งหมด
“แย่จัง ถ้าอย่างนั้นพี่ขอจองตัวเปรมหลังเลิกงานได้ไหมจ๊ะ พี่จ่ายไม่อั้นน๊าาา สนใจรึเปล่า”
หญิงสาวโต๊ะ VIP ลูบแขนแกร่งอย่าเชิญชวน เปรมเพียงยิ้มมารยาทตอบกลับไปอย่างสุภาพ ก่อเอ่ยปากปฏิเสธอย่างมีชั้นเชิง
“ผมต้องรีบกลับห้องไปนอนครับ พอดีมีเรียนเช้า อย่าอยากเจอกันอีกก็แวะมาที่ร้านบ่อยๆ นะครับ รับรองได้เจอผมแน่นอน แต่ตอนนี้ผมต้องกลับไปทำหน้าที่แล้ว ขอตัวก่อนนะครับ”
“เสียดายจัง ไว้พี่แวะมาหาบ่อยๆ นะ”
เปรมยิ้มรับด้วยความยินดี ทว่าก่อนออกมาหญิงสายยัดเงินใส่กระเป๋าผ้ากันเปื้อนให้อย่างรวดเร็ว พร้อมส่งยิ้มเอ็นดูกลับมาให้ เปรมยิ้มขอบคุณอีกครั้งก่อนขอตัวออกมา ทำหน้าที่บริการโต๊ะอื่นตามหน้าที่ โดยไม่ลืมที่จะหยิบเงินที่ได้เมื่อสักครู่ใส่กล่องทิปรวมตามเคย
“เจอลูกค้าตอดทุกคืนเลยน๊าาา มึงไม่ลองรับข้อเสนอพี่ๆ เขาดูบ้างล่ะ เผื่อเอ็งจะได้สบายไม่ต้องทำงานหนัก”
โจ้บาร์เทรนเดอร์ประจำร้านเอ่ยแซวอย่างสนิทสนม โจ้เป็พี่เปรมสามปีที่เข้างานมาพร้อมกัน ทำให้มีความสนิทกันมากกว่าพนักงานคนอื่นในร้าน
“โถ่พี่ ผมไม่มีเวลาไปดูแลใครหรอก อีกอย่างผมไม่ได้ขายนะครับ”
“ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้นะเว้ย เงินสิซื้อความสุขได้”
จริงอย่างที่พี่โจ้ว่า แต่สำหรับเปรมเงินมันซื้อทุกอย่างไม่ได้ อย่างเช่น ครอบครัว เป็ต้น ผมยอมอยู่อย่างอดยากดีกว่านั่งแบบมือขอเงินแลกเซ็กส์กับผู้หญิง
“ความลำบากกับผมมันเป็ของคู่กัน อีกอย่างตอนนี้ผมก็มีความสุขดี”
อันนี้ไม่ได้หลอกตัวเองนะ ผมมีความสุขจริงๆ ถึงไม่มีเงินมาซื้อความสุข ทว่าความสุขบางเื่ของผมก็เกิดจากการกระทำของผมเองโดยไม่ต้องหาซื้อ กีฬาที่ผมชอบ เพลงที่ผมโปรด คนที่ผมรัก ทั้งหมดมันคือความสุขของผมเหมือนกัน บางทีอนาคตข้างหน้าความสุขอย่างอื่นมันอาจจะกำลังรอผมอยู่ก็ได้
“เออๆ กูยุมึงไม่ขึ้นแล้วจริง”
“พี่ยุผมมาสองปีแล้วนะครับ เลิกเถอะ”
“มึงนี่มันแน่จริงๆ เอานี่ ของโต๊ะ 007 สาวทั้งโต๊ะ เด็ดดวงทุกคนกูรับประกัน”
ดีเหมือนกัน ผมไม่ได้ปล่อยออกหลายวันแล้ว เื่เซ็กส์กับผมมันเป็ของคู่กัน ไม่ซื้อก็กินฟรีได้ วาจาเป็น้ำมันพราย หยดนิดหยดหน่อยก็อร่อยได้แล้ว
“เมนูพิเศษสำหรับคนพิเศษครับ”
เปรมล็อกเป้าหมายก่อนจะวางแก้วค็อคเทล ลงบนโต๊ะของหญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่ง พร้อมส่งยิ้มอ่อยเหยื่อเต็มที
“ขะ ขอบคุณค่ะ”
หญิงสาวเขินอายท่ามกลางเสียงโห่แซวของเพื่อร่วมโต๊ะ ไม่มีใครในร้านไม่รู้จัก เปรม หนุ่มฮอตพนักงานบริการประจำร้าน ลูกค้าบางส่วนยังมาเพื่อมาดูเปรมก็มี เปรมเป็จุดสนใจมากกว่านักร้องนำบนเวทีเสียอีก เดินผ่านโต๊ะไหนสาวน้อยใหญ่หันมองตามกันคอเป็เอ็น ไม่ยากหรอกที่เปรมจะได้หญิงสาวกลับไปกอดในวันที่้า
“คืนนี้ไปต่อกันไหมครับ”
พนักงานหนุ่มหล่อกระซิบถามอย่างแนบชิด หญิงสาวตรงหน้ารีบพยักหน้าทันควัน กลัวพลาดโอกาสทองที่ตนกำลังจะได้รับ
เปรมไม่เคยถูกเลือก แต่เป็คนเลือก นี่เป็เื่เดียวที่เปรมได้สิทธิความเป็ใหญ่บนเตียง ทว่าเปรมไม่เคยนอนค้างอ้างแรมกับหญิงสาวคนไหนเลย เสร็จภาระกิจก็แยกย้ายกลับทางใครทางมัน แล้วก็ไม่เคยมีต่อรอบสองให้อีกฝ่ายคิดเข้าข้างตัวเอง ว่าเปรมมีใจ
หากคนที่ One Night Stand เป็คนเ้าชู้ เปรมคงข้ามขั้นคนเ้าชู้ไปมากโขแล้ว เื่พวกนี้เปรมรู้จักั้แ่สมัยมัธยมต้น ทำไปด้วยความคึกคะนอง ดีที่ไม่พลาดท่าทำลูกสาวบ้านไหนท้องป่อง ไม่อย่างนั้นตอนนี้เปรมคงได้นั่งอุ้มลูกอยู่บ้าน ทำงานรับจ้างแบกหาม ตามฉบับ
“เจอกันครับ”
เสือร้ายลูบแขนหญิงสาวทิ้งท้ายก่อนเดินจากไป ปล่อยให้ในโต๊ะวี้ดว้ายกันต่อไป โดยไม่คิดสนใจ
กิจกรรมสุดท้ายของค่ำคืนนี้คงหนีไม่พ้นเื่บนเตียงที่ได้นัดเอาไว้ เปรมขับรถของหญิงสาวพาเข้าโรงแรมใกล้ๆ บาร์ที่ทำงาน โดยค่าใช้จ่ายทั้งหมดเปรมเป็คนจัดการ
เื่แบบนี้เขาไม่คิดที่จะให้ผู้หญิงรับผิดชอบ เพราะเขาเป็คนชวนหญิงสาวออกมาต่อเอง และเป็แบบนี้ทุกครั้งกับผู้หญิงคนอื่นๆ แต่จะมีบ้างครั้งที่พี่สาวบางคนเป็คนจัดการเอง
เงินที่เอามาจ่ายค่าโรงแรมก็มาจากทิปส่วนตัวที่เขาได้ในแต่ละวันที่เจียดเอามาใช้กับเื่อย่างว่า เขารู้จำนวนเงินที่ต้องจ่ายค่าห้องจึงเจียดมาพอดีจำนวน ส่วนที่เหลือก็เก็บเข้ากองกลาง
ในแต่ละคืนจะได้เงินแบ่งเป็สองทางคือ เงินค่าจ้างรายวันตามที่ตกลงกับเ้าของร้าน และเงินทิปแยกพนักงานส่วนบุคคลที่ไม่ใช่ทิปรวม ซึ่งเงินทิปแยกมันได้มากกว่าค่าแรงเสียอีก
แต่ถึงอย่างั้นเปรมก็ไม่ได้มีเงินเก็บเป็ถุงเป็ถังเหมือนพนักงานชายหน้าตาดีคนอื่นๆ เพราะเขาต้องแบ่งเงินไปช่วยเหลือค่าใช้จ่ายในบ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เลี้ยงให้เปรมโตมา รวมไปถึงค่ารักษาพยาบาลของน้องๆ ที่ป่วย ตามจริงเื่พวกนี้เปรมไม่จำเป็ต้องทำเลยก็ได้ แต่นั่นคือบ้านคือคนในครอบครัวของเปรม
“เปรมคะ คืนนี้ค้างกับแพรวนะคะ”
“ไม่สะดวกครับ ผมมีงานต่อ”
“ค่าแรงเท่าไหร่คะ แพรวจ่ายให้ทั้งหมด เดี๋ยวบวกให้เพิ่มด้วย คืนนี้นอนด้วยกันนะคะ”
หญิงสาวยังคงรั้งเปรมให้อยู่กับตน ทั้งยังกอดซบ แนบก้อนเนื้อนิ่มลงข้างแขน ทว่าเปรมระคายเคืองหู ไม่ชอบใจกับประโยคที่หญิงสาวตรงหน้ารั้งเปรมไว้ด้วยการยื่นเงิน หากเขารับก็ไม่ต่างจากผู้ชายขายตัว
“แวะมาเจอกันที่ร้านได้ครับ ผมขอตัว”
เปรมแกะมือปลาหมึกของหญิงสาวออกจากแขน เอ่ยลาโดยไม่หันมามอง
นาฬิกาข้อมือบอกเวลาเกือบตีห้าของอีกวันแล้ว เป็เวลาที่รถประจำทางวิ่งพอดี เปรมนั่งรถเมล์สายประจำมาลงหน้ามหาวิทยาลัย โดยไม่ลืมแวะซื้อน้ำเต้าหู้ปลาท่องโก๋ไปฝากคุณหนูรูมเมท
เปรมชะงักเท้า หน้าประตูห้องพักก่อนก้มมองถุงน้ำเต้าหู้ปลาท่องโก๋ในมืออย่างชั่งใจ
เอาไงดีว่ะ กลิ่นมันก็แรงไหมว่ะ คุณหนูมันจะตื่นรึเปล่า เปรมแอบเกรงใจคนในห้อง พยายามเลี่ยงกิจกรรมรบกวนการนอนของอีกฝ่าย ตนเป็ผู้อาศัย ทำอะไรตามใจตัวเองไม่ได้มากนัก
“แขวนไว้หน้าห้องก่อนแล้วกัน”
เปรมมัดปากถุงแขวนไว้หน้าห้องก่อนค่อยๆ เอาตัวเองแทรกผ่านซอกประตูห้องเข้าไป ที่ไม่เปิดกว้างเพราะกลัวแสงไฟจากโถ่งทางเดินมันรอดผ่านเข้าไปรบกวนโอบอุ่น
“กลับมาแล้วเหรอครับ”
เสียงงัวเงียจากเตียงข้างกันเอ่ยทัก ให้เปรมได้สะดุ้งใเล่น อุ่นเป็หลับสนิททั้งคืน ทว่าการนอนต่างที่มันทำให้อุ่นนอนไม่ค่อยกลับ ด้วยความที่ยังปรับตัวไม่ได้ ทั้งยังมีคนอื่นภายในห้องอีก เมื่อมีเสียงรบกวนนิดๆ หน่อยๆ ก็ปลุกให้ตื่นได้แล้ว
แต่เื่นี้อุ่นเข้าใจได้ ว่าอีกคนทำงานดึกกลับเช้า คงต้องเหนื่อยมากแน่ๆ ไม่คิดจะโทษอีกคนที่ทำให้ตนตื่น
“กูทำให้ตื่นหรอ โทษที”
เขาว่า เขาก็ทำทุกอย่างเสียงเบาแล้วนะ ดันไปปลุกอีกคนให้ตื่นจนได้ ท่าทางคนบนเตียงงัวเงีย นั่งหลับทักทายเขาอยู่เมื่อสักครู่ ผมชี้ฟูยุ่งเหยิงไปหมด ตายังเปิดไม่สนิทด้วยซ้ำ อีกอย่างหนึ่งที่เขาััได้คืออุณหภูมิภายในห้อง ที่เย็นจัดกว่าปกติของคนนอนเปิดแอร์ ให้เดาน่าจะสัก 20 องศาได้ในตอนนี้
“มันต่างที่ เรานอนไม่ค่อยหลับอยู่แล้ว”
คนบนเตียงยังคงงัวเงียหลับตาตอบ เปรมเห็นแล้วนึกขำ จะนอนก็นอนดีๆ เถอะครับคุณหนู จะลุกมานั่งโงนเงนไปมาคุยกับเขาทำไม
“ง่วงก็นอนเถอะอุ่น สัญญาจะทำเบาๆ”
“ตามสบายเลย อาบน้ำก่อนนะค่อยนอน”
“เค”
หลังจากจบการสันทนาโอบอุ่นก็ล้มตัวลงเตียงทันที นอนนิ่งหลับตาพริ้ม ส่วนเปรมยังรีบผลัดผ้าเข้าห้องอาบน้ำในทันที โดยใช้แสงไฟสีส้มจากห้องน้ำในการดำเนินกิจกรรมส่วนตัว ก่อนล้มตัวลงนอนเตียงข้างกัน ที่อีกคนเตรียมชุดเครื่องนอนหมอนผ้าห่มให้เรียบร้อย
เป็เตียงที่อบอุ่นที่สุดั้แ่เคยนอนมา นี่เป็ครั้งแรกที่เขาเลิกงานกลับบ้านแล้วมีคนตื่นขึ้นมารับทักทาย แม้จะเป็การทักทายอย่างไม่ได้ตั้งใจก็ตาม ทั้งยังเตรียมชุดเครื่องนอนให้อย่างดี สัญญาว่าคืนนี้จะนอนหลับอย่างมีความสุข
15K
