ผ่านไปอีก 1 อาทิตย์ อาการของหลงอู๋ก็เริ่มดีขึ้นมามากแล้วเ้าตัวนั้นอยากจะกลับไปที่บ้านของตนที่ย่านสลัมของเมื่องดารา์เพื่อไปเอาสิ่งสำคัญที่สุดของตนเองนั่นเองนั้นก็คือ รูปภาพแกะสลักโดยภาพนี้เป็ของดูต่างหน้าของบิดาของตนภาพแกะสลักชิ้นนี้เป็ภาพที่ท่านพ่อของเขาแกะสลักให้กับหลงอู๋โดยเฉพาะมันเป็วันเกิดของเขาเองในตอนนั้นเขามีอายุเพียงแค่5 ขวบเท่านั้น
และภายในปีนั้นเองที่พ่อและแม่ของเขาก็จากไปตลอดการจากการโดนสังหารและอู๋ซวงก็ขอร่วมเดินทางไปกับเขาด้วยเป็เพราะตนเองเริ่มที่จะรู้สึกเบื่อนิดๆที่ถูกภรรยาทั้ง3 คอยจับตาดูอยู่ตลอดเวลาโดยพวกเธอให้เหตุผลว่าเดียวนี้ชายหนุ่มกลายเป็บุรุษรูปงามกลัวว่าสักวันตนจะไปหาภรรยาเพิ่มและนี่มันก็เป็โอกาสที่ดีถือโอกาสนี้หนีเที่ยวเสียเลยพร้อมกับพกเงินติดตัวไปเป็จำนวนมากการไปในย่านที่เสื่อมโทรมในสถานที่เช่นนี้การมีเงินติดเนื้อติดตัวมันก็ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจ
เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม
ตอนนี้หลงอู๋และชายหนุ่มก็เดินทางมาถึงที่ย่านสลัมแห่งนี้อีกครั้งสภาพแวดล้อมและกลิ่นอันไม่พรึงประสงค์ยังคงมีเช่นเดิมณที่แห่งนี้อู๋ซวงกลายเป็บุคคลที่มีจุดเด่นเป็อย่างมากการแต่งตัวดูภูมิฐานมีราคาบ่งบอกถึงฐานะชาติตระกูลว่าเป็ผู้มั้งมี
"นายท่านโปรดระวังตัวด้วยสถานที่แห่งนี้มันไม่ค่อยจะปลอดภัยนักโจรผู้ร้ายเต็มไปหมด
"อืมข้ารู้แล้วขอบคุณที่เป็ห่วง
"ถึงแล้วขอรับนั่นคือที่พักอาศัยของข้าหลงอู๋เอามือชี้ไปยังที่พักอาศัยของตน
อู๋ซวงถึงกับอึ่งเงียบ "นี่คือบ้านของเ้างั้นรึสภาพตรงหน้ามันไม่เหมือนบ้านเลย น่าจะเรียกว่ากระต๊อบเสียมากกว่ามันถูกสร้างขึ้นจากเศษไม้ที่เอามาประกอบกันมั่วๆมีรูเต็มไปหมดพร้อมทั้งมีเศษผ้าขี้ริ้วอุดตามรูอีกด้วยมันกันแดดกันฝันไม่ได้เลยเสียด้วยซ้ำบ้านของอู๋หลงนั้นจัดได้ว่าสภาพแย่ที่สุดในย่านแห่งนี้เลยเพราะผู้อาศัยเป็เพียงแค่เด็กชายตัวเล็กๆที่หาอยู่หากินเพียงลำพังเมื่อเข้ามาภายในตัวบ้านมีเพียงแค่เตียงไม้เก่าๆเท่านั้นที่เหลือก็คือเศษผ้าขี้ริ้วไม่สิหรือจะเป็เสื้อผ้ากันแน่เด็กหนุ่มครุ่นคิดอยู่ภายในใจ
"นี่ขอรับภาพแกะสลัก ที่ท่านพ่อทำให้กับข้าตอน 5 ขวบ
"หืม..ฝีมือไม่เลว พ่อของเ้าคงจะเป็ช่างไม้ที่เก่งกาจอู๋ซวงบอกกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง เหมือนมองงานศิลปะชิ้นเอก
หลงอู๋ เห็นท่าทีผู้เป็นายถึงกับหลุดยิ้มออกมามองยังไงมันก็เป็งานแกะสลักที่หยาบกระด่าง เด็กน้อยทำยังดูดีเสียกว่าอีกที่นายท่านพูดแบบนี้ก็เพื่อรักษาน้ำใจของตนซินะ
"พวกเรากลับกันเถอะขอรับนายท่านที่แห่งนี้หากมืดค่ำก็ยิ่งจะอันตรายยิ่งนัก
"อืม ในเมื่อเ้าเสร็จธุระแล้วพวกเราก็กลับกันเถอะ
"เอ้ย….พวกเ้าสองคนนั้นนะช้าก่อน…..
อู๋ซวงและหลงอู๋หยุดชะงักในทันทีมีกลุ่มคนมากมายร่วม 30-40 คนยื่นดักขวางทางที่ด้านหน้าของพวกตน
"ลูกพี่เป็มันขอรับที่สังหารคนของเราลูกน้องของมันรีบรายงานพี่ใหญ่ของมันโดยทันทีเมื่อพบเจอกับเด็กหนุ่ม
"พวกเ้าใช่ไหมที่เป็คนสังหารลูกน้องของข้า ตัวข้านั้นมีนามว่าเจี้ยนหัว
"สังหารใครกันข้าไม่รู้เื่อู๋ซวงตอบชายเบื้องหน้าด้วยสีหน้าที่จริงจังราวกับไม่ได้เป็ฝีมือของตน
"ก็ไอ้ด้วน ข้างๆเ้าพ่อแม่ของมันติดหนี้ของข้าแต่เ้าพวกนั้นตายไปนานแล้ว ข้าเลยส่งลูกน้องไปทวงเงินกับเ้าเด็กเหลือขอนี่และภายในวันนั้นคนของข้าก็ตายไปหากไม่ใช่ฝีมือพวกเ้าและจะเป็ใครทางที่ดีอย่ามาแกล้งโง่กับข้าเ้าหนู ที่นี่ข้าคือผู้ที่มีอำนาจสูงสุด
เจี้ยนหัวคือ หัวหน้าอันธพานใหญ่ที่สลัมแห่งนี้มันปล่อยเงินกู้มากมายด้วยดอกเบี้ยมหาโหดมีผู้คนมากมายที่หวาดกลัวในตัวของมันบ้านไหนที่มีภรรยาสวยๆก็จะถูกมันเรียกตัวมาขัดดอกหากไม่มีอะไรที่มันพอใจละก็มันก็จะปลิดชีพคน คนนั้น ซ่ะ
"เ้าพูดเื่อะไรกัน ท่านพ่อท่านแม่ของข้าชดใช้ไปหมดแล้ว หลงอู๋พูดด้วยความอัดอั่นทั้งที่ชดใช้หมดแล้วแต่เ้าบ้านี่ดันมาบอกว่ายังใช้ไม่หมดแถมเหลือเงินตั้งหนึ่งหมื่นเหรียญ
"ฮ่า ฮ่า คำพูดของข้าคือที่สุด ข้าพูดว่ายังใช้ไม่หมดมันก็ยังไม่หมดสิ
"เฮ้ย..พวกเ้าไปสั่งสอนพวกมันให้ข้าหน่อยซิที่มันมากล้าสังหารคนของพวกเรา
จิ๊ จิ๊ ฮ่า ฮ่า ได้เลยลูกพี่พวกข้าจะสั่งสอนมันเอง จะตัดนิ้วหรือจะตัดมือ ของมันดีน๊าาาาาา……..เหล่าชายฉกรรจ์ที่ร่างกายสูงใหญ่ต่างก็ค่อยๆเดินหน้าเข้ามาทีละคนน้อย ทีละน้อย มากกว่า 30-40 คน
หลงอู๋ยืนบังหน้าของผู้เป็นายของตนทันที "นายท่านโปรดหลบอยู่ข้างหลังของข้าตัวข้าจะปกป้องท่านเอง
"อย่า อย่าทำข้า ข้ากลัวแล้วได้โปรด ได้โปรด….อู๋ซวงถึงกับแสดงท่าทางหวาดกลัวออกมา ขาของเขาสั่น
ผับ ผับ ร่างกายทุกส่วนต่างก็สั่นสะท้านน้ำเสียงสั่นเครือตื่นตระหนกที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดชีวิตเขาค่อยๆเดินถอยหลังราวกับว่าหวาดกลัวคนตรงหน้าสุดชีวิต
หลงอู๋หันหลังไปมองการกระทำของผู้เป็นายตัวมันถึงกับดวงตาเบิกกว้างปากอ้าค้าง "แท้ที่จริงแล้วท่านเป็บุคคลเช่นใดกันแน่นายของข้า
"จิ๊ จิ๊ ฮ่า ฮ่า เฮ้ยดูท่าทางน่าสมเพชของเ้านั่นสิมันกำลังหวาดกลัวร้องขอชีวิตอยู่ จิ๊ จิ๊ เล่นกับใครไม่เล่นดันมาเล่นกับท่านเจี้ยนหัว ผู้นี้
"เห้อ…ข้าี้เีเล่นกับพวกเ้า ล่ะข้าแค่ล้อเล่น น่ะการแสดงรู้จักไหมมันคือการแสดง อยู่ๆท่าทางของเด็กหนุ่มก็เปลี่ยนไปอีกครั้งจากหวาดกลัวกลับกลายเป็ปกติดังเดิม…
เด็กหนุ่มครุ่นคิดอยู่ภายในใจถึงชาติที่แล้ว เขาจะเป็นักสู้ไร้พ่ายแต่การจะให้ไปต่อสู้กับชายร่างั์ 30-40 คนด้วยร่างกายเด็กอายุ 15ไม่น่าจะไหวหรืออาจจะพอไหวอยู่แต่ก็ต้องคางเหลืองเพราะปริมาณของพวกมันมีมากจนเกินไป
"เฮ้ยหยุดก่อน….อยู่ๆ อู๋ซวงก็กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งเพราะเขารู้ว่าเ้าพวกนี้จิตใจของมันเต็มเปรี่ยมไปด้วยความละโมบโลภมากไม่ว่าเื่อะไรมันก็ยอมไม่มีมิตรสหายที่แท้จริงในหมู่โจร
"จิ๊ จิ๊ ฮ่า ฮ่าเด็กหนุ่มควักเงินของตนออกมาเป็ฟ้อนพร้อมทั้งส่งรอยยิ้มที่ใส่ซื่อบริสุทธ์…ทั้งชี้นิ้วไปทางเจี้ยนหัว ผู้เป็ถึงหัวหน้าอันธพาลใหญ่
"หากพวกเ้าคนใดคนหนึ่งสามารถสังหารมันได้ตัวข้าจะจ่ายเงินให้ 1 ล้าน ข้าเชื่อว่าพวกเ้าไม่ใช่คนโง่หากข้าเป็อะไรขึ้นมาในอนาคตพวกเ้าเองคงจะจบไม่สวยนัก
พวกมันครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่นึงพวกมันพยายามคิดถึงผลได้ผลเสียว่าอันไหนมันมีมากกว่ากัน
เหล่าชายฉกรรจ์ทั้ง 40 คนพวกมันต่างก็ค่อยๆหันหน้ามามองนายใหญ่ของมันทีละคนพร้อมทั้งค่อยๆฉีกยิ้มให้ผู้เป็นายอย่างมีเลศนัยหึ หึ หึ
"เฮ้ย…เ้าพวกบ้านี่แก่คิดจะทำอะไรข้าคือลูกพี่ใหญ่ของพวกเ้านะข้าเลี้ยงพวกเ้าเป็อย่างดีมาโดยตลอดพวกเ้าจะหักหลังข้าอย่างงั้นเหรอเ้าพวกสารเลว….
"ขอโทษด้วยจริงๆลูกพี่พอดีเงินทองมันไม่เข้าใครออกใครแล้วเ้าหนูนั่นมันก็กระเป๋าหนักกว่าท่านเสียด้วยหากชาติหน้ามีจริงขอให้ท่านเป็คนกระเป๋าหนักนะลาก่อนลูกพี่ที่น่าเคารพรัก….
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกถึงมันจะมีพลังยุทธ์และลมปราณขั้นสุดยอดแต่การโดนคนจำนวนมากรุมสังหารต่อให้เก่งแค่ไหนก็ตายอยู่ดี
"ฮ่า ฮ่า ยอดเยี่ยมมากเอานี่รับไปเงินของเ้า แล้วพบกันใหม่ จิ๊ จิ๊ฮ่า ฮ่า
หลังจากนั้นอู่ซวงและหลงอู๋ก็เรียบเดินออกจากย่านสลัมในทันทีเพื่อความปลอดภัยของพวกตนและในตอนนี้พวกเขาก็อยู่ภายในเมืองแล้ว
"ข้าคิดว่านายท่านจะเป็คนประเภทขี้ขาดเสียอีกข้ารู้สึกเสียใจยิ่งนักที่เผลอคิดเช่นนั้นกับท่าน
"ฮ่า ฮ่า พอดีข้าแค่เบื่อๆก็เลยล้อพวกเ้าเล่นวันนี้เ้าได้เรียนรู้อะไรบ้างหลงอู๋
"วันนี้ข้าได้เรียนรู้ว่า พลังยุทธ์ไม่ใช่ทุกสิ่งที่จะสามารถเอาตัวรอดได้
หืมก็เป็เช่นนั้นแหละ นี่คือเื่ธรรมดาสามัญสำหรับโลกใบนี้แต่ว่านะคนอย่างข้าทำอะไรไม่คิดจะขาดทุนหรอกเดียวข้าจะสั่งคนของท่านพ่อไปสังหารเ้าพวกโง่นั่นเพื่อนำเงินคืนกลับคืนมา
64
