Danger area : เขตก่อการรัก [จบ]

        เขาเริ่มรู้สึกถึงภัยคุกคามจึงหันกลับไปส่งสัญญาณให้เสี่ยวหม่าที่เฝ้าอยู่ในรถ

        สารวัตรหัวถือไม้เท้าทองคำขาวเดินพุงพลุ้ยนำอยู่ด้านหน้า “ฉันแก่แล้ว ถึงเวลาที่จะได้พักผ่อนสบายๆ แล้ว จริงๆ ก็ไม่อยากยุ่งเรื่องพวกนี้หรอกแต่พวกนายสองคนทำเรื่องที่ใหญ่โตเกินไป ไม่เห็นหัวคนแก่คนนี้เลย!วันนี้เห็นแก่หน้าฉัน พวกนายทั้งสองคนทำตัวให้มันเรียบร้อยหน่อยเถอะนะ!”

        “ท่านสารวัตร ผมเคารพท่านเสมอ ท่านวางใจได้เลย ตราบใดที่เฝยชีไม่หาเรื่องผมผมจะไม่ทำให้ท่านเสียหน้าแน่นอน” ชย่าลิ่วอีพูด

        เมื่อเฝยชีได้ยินดังนั้นก็ส่งเสียงฮึดฮัดออกมาสารวัตรหัวจึงหยุดเดินแล้วหันกลับไปมองเขา เฝยชีก้มหน้าลง ก่อนจะพูดอย่างไม่เต็มใจว่า “ครับ พี่หัว”

        ทุกคนนั่งลงที่โต๊ะอาหารบนชั้นสองสารวัตรหัวนั่งตรงหัวโต๊ะ ด้านซ้ายและขวาของเขาคือเฝยชีและชย่าลิ่วอีเฝยชีนั่งลงที่ด้านซ้ายทันที ชย่าลิ่วอีเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

        บนโต๊ะอาหารยังมีภรรยาและน้องชายของสารวัตรหัวร่วมอยู่ด้วยภรรยาของสารวัตรหัวเป็นนักสังคมสงเคราะห์ที่มีชื่อเสียงในแวดวงคนรวยส่วนน้องชายของเขาเป็นนักธุรกิจที่มีประสบการณ์มาก บรรยากาศในการรับประทานอาหารมื้อนี้จึงถูกสร้างขึ้นมาอย่างอบอุ่นและเป็นกันเองโดยครอบครัวของสารวัตรหัวชย่าลิ่วอีมีความสามารถในการรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้เป็นอย่างดีเขาแสดงท่าทีเคารพและอ่อนน้อมราวกับเป็นรุ่นน้องที่ไม่เคยมีเรื่องให้ถือโทษโกรธเคืองใดๆส่วนเฝยชี แม้จะพูดน้อยแต่ก็ให้เกียรติสารวัตรหัวอย่างเต็มที่ไม่ได้พูดอะไรที่ไม่เหมาะสมออกมาจนทำให้บรรยากาศเสียเลยแม้แต่คำเดียว

        “เสี่ยวลิ่ว ฉันยังจำได้ ตอนที่เธอยังเด็กเธอและเสี่ยวหม่านมักจะมาที่บ้านเรา ชิงหลงคุยเรื่องงานกับเหล่าหัว ฉันก็จะพาพวกเธอสองคนไปทำขนม” ภรรยาของสารวัตรหัวพูดด้วยความรู้สึกคิดถึง “ต่อมาเธอเข้าไปทำงานในบริษัทเสี่ยวหม่านเองก็แต่งงานออกเรือน ก็เลยไม่ค่อยได้มาที่นี่แล้ว”

        “งานในบริษัทมันยุ่งครับ” ชย่าลิ่วอีพูด “ไม่มีเวลาแวะมาทักทายคุณนายเลย ต้องขออภัยจริงๆ ครับเสี่ยวหม่านเคยพูดถึงขนมที่คุณนายทำอยู่บ่อยๆ ที่บ้านเธอบอกว่าไม่ว่าเธอจะลองใช้วัตถุดิบแบบไหนก็ทำออกมาได้ไม่ประณีตเท่ากับขนมที่คุณนายทำ”

        ภรรยาของสารวัตรหัวก้มหน้าลงปาดน้ำตา “ใช่ ถ้าตอนนี้เธอยังอยู่ ฉันก็คงได้สอนเธอด้วยตัวเองอีกครั้ง”

        ชย่าลิ่วอีไม่ได้รู้สึกว่าน้ำตาหยดนั้นของเธอมีความจริงใจมากนักเขาจึงรู้สึกเจ็บปวดในอก ถึงอย่างนั้นก็ได้แต่เก็บอาการไว้ไม่แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา ชย่าลิ่วอีถือโอกาสนั้นยกแก้วไวน์ขึ้น “คุณนายมีน้ำใจจริงๆ ความดีที่คุณนายและท่านสารวัตรมีต่อพวกเราเสี่ยวหม่านจำได้ ผมก็จำได้เช่นกัน ผมขอคารวะคุณนายและท่านสารวัตรหนึ่งแก้ว”

        หลังจากดื่มจนหมดแก้วสารวัตรหัวก็กระแอมไอหนึ่งครั้ง “ที่รักวันนี้ทุกคนได้มาพบปะกันอย่างยากลำบาก อย่าพูดเรื่องเศร้าๆ พวกนี้อีกเลยไปดูหน่อยสิว่าของหวานหลังอาหารเตรียมเสร็จแล้วหรือยัง?”

        ภรรยาของสารวัตรหัวเข้าใจความหมายของคำพูดนั้นและลุกออกไปจากนั้นเหล่าใหญ่ น้องชายของสารวัตรหัวก็ลุกขึ้นตาม “หัวหน้าใหญ่ทั้งสองผมมีธุระส่วนตัว ขอตัวก่อนนะครับ ขอให้ทานให้อร่อยนะครับ”

        หลังจากที่พวกเขาออกไปแล้วสารวัตรหัวก็โบกมือให้คนอื่นๆ ออกไป ผู้คุ้มกันสองคนของชย่าลิ่วอีและเฝยชีก็ย้ายออกจากห้องอาหารไปเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูด้วยเช่นกันถึงเวลาที่จะพูดคุยเรื่องสำคัญแล้ว

        เฝยชีหยิบผ้าปูโต๊ะขึ้นมาซับปากจากนั้นก็ใช้มืออีกข้างคลำใต้โต๊ะด้านที่เขานั่งอยู่ และแน่นอนว่าสิ่งที่เขาหยิบได้นั้นคือปืนที่ถูกติดเทปใสไว้กับใต้โต๊ะเป็นอย่างดีนั่นเอง

        เขาไม่เคยคิดที่จะปรองดองกับชย่าลิ่วอีเลยและเขาเองก็มีฐานอำนาจที่มั่นคงในจิ่วหลงมานานกว่าสิบปีชย่าลิ่วอีเป็นแค่เด็กหนุ่มที่ยังไม่โตเต็มที่แต่กลับกล้าที่จะท้าทายเขา ขณะที่สารวัตรหัวกำลังจะเกษียณและดวงอาทิตย์ยามเย็นกำลังจะลับขอบฟ้า[1] เขาก็ยังไม่เห็นว่ามีภัยคุกคามอะไร เพราะอย่างนั้นทำให้เรื่องบานปลายไปเลยเสียดีกว่าเฝยชีจึงตัดสินใจที่จะเปิดเผยความจริงและโยนความผิดทั้งหมดให้ชย่าลิ่วอี

        เขาติดสินบนคนรับใช้ของสารวัตรหัวเพื่อเตรียมการไว้ล่วงหน้าใต้ที่นั่งด้านซ้ายของโต๊ะอาหารมีปืนซ่อนอยู่ เป็นปืนของเขาเอง ปืนกระบอกนั้นบรรจุกระสุน 6 นัด เพียงพอที่จะฆ่าชย่าลิ่วอีและสารวัตรหัว นอกจากนี้ในถังขยะนอกประตูก็ยังมีปืนซ่อนอยู่อีกหนึ่งกระบอกเป็นปืนของบอดี้การ์ดทั้งสองคนของเขา อีกทั้งบนดาดฟ้าและในสวนก็ล้วนแล้วแต่มีคนของเขาซุ่มอยู่พวกเขามีทั้งปืนและคบเพลิง เตรียมเผาบ้านทั้งหลังเพื่อทำลายหลักฐาน

        เขามองไปยังแก้วไวน์แดงบนโต๊ะเขาและลูกน้องที่อยู่ข้างนอกได้ตกลงกันไว้ว่าจะใช้เสียงแก้วแตกเป็นสัญญาณทันทีที่เขาทำแก้วแตก ลูกน้องที่อยู่ข้างนอกก็จะบุกเข้ามาช่วยเหลือ ในเมื่อพวกเขาทำงานร่วมกันทั้งภายในและภายนอกอย่างนี้ก็คงยากที่จะเหลือซากศพของชย่าลิ่วอีไว้ให้เก็บ

        สารวัตรหัวจุดซิการ์แล้วเริ่มพูดคุยอย่างฉะฉานเขาวิเคราะห์สถานการณ์โลก “เรื่องการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรพวกคุณก็รู้กันอยู่ฮ่องกงตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว อีกไม่กี่ปีสัญญาเช่า ‘เขตเช่า’ ก็จะหมดอายุ ปักกิ่งก็เสนอเงื่อนไขมาหลายข้อการที่เมืองกำแพงเจียวหลงของพวกนายน้อยลิ่วถูกไล่ที่ก็เป็นหนึ่งในนั้นคนที่จะมาสืบทอดตำแหน่งของฉัน แทนที่ฉันจะได้เป็นคนเลือก เบื้องบนกลับขัดขวางเรื่องนี้ไว้หน่วย OTCB เพิ่งจับซาเหล่าซานไปและเมื่อไม่นานมานี้หน่วย ICAC[2] ก็มีการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ หลายอย่างมีหลายสายตาจับจ้องมาที่ฉัน แล้วก็จับจ้องไปที่พวกนายด้วย ในเวลาแบบนี้ แทนที่พวกนายจะรวมตัวเพื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกันกลับจะมาทะเลาะกันเอง”

        เฝยชีพูด “พี่หัว ผมและแก๊งเหอเซิ่งเคยอยู่ ‘รัง’ เดียวกับพวกแก๊งเซียวฉีตั้งแต่เมื่อไร? เมื่อสิบปีก่อนพวกลูกหลานตระกูลเหอเคยร่วมสาบานเป็นพี่น้อง ดื่มเลือด และสาบานต่อฟ้าดินเพื่อยอมรับผู้นำสูงสุดดังนั้นเมื่อพูดถึงลำดับและความอาวุโสแล้ว พวกแก๊งเซียวฉียังไม่มีสิทธิ์เข้ามาเกี่ยวข้องเลยด้วยซ้ำ!ต่อให้ชิงหลงจะยังมีชีวิตอยู่ พวกแก๊งเซียวฉีก็ยังไม่กล้ามาหาเรื่องผม! แต่ชย่าเสี่ยวลิ่วไม่ยอมอยู่ในจิ่วหลงดีๆกลับข้ามเขตมาเหยียบถิ่นผม! นี่มันหมายความว่ายังไงกันล่ะ?”

        ชย่าลิ่วอีพูด “ฮวงจุ้ยหมุนเวียน กาลเวลาสร้างวีรบุรุษ ฮ่องกงมีพื้นที่จำกัด เป็นเมืองเสรีใครมีฝีมือก็เป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์ ต่อให้นายจะบอกว่าเป็นถิ่นของนายก็เถอะ แต่มันจะไปเป็นถิ่นของนายได้ยังไงหรือว่ามีชื่อของนายเขียนไว้บนนั้นกัน?”

        “ชย่าเสี่ยวลิ่ว!” เฝยชีตะโกนใส่พร้อมกับจ้องเขม็งเขาฉวยโอกาสนั้นคว้าแก้วไวน์บนโต๊ะเตรียมจะเขวี้ยงลงพื้น

        ทว่าสารวัตรหัวจับข้อมือของเขาไว้แน่นเสียก่อนพร้อมกับพูดว่า “เฮ้ เหล่าชี พูดดีๆหน่อย! ทำไมต้องโกรธขนาดนี้ด้วย?”

        สารวัตรที่ขึ้นชื่อเรื่องความยุติธรรมใช้พละกำลังที่ยังคงแข็งแกร่งแม้จะอายุมากแล้วกดมือของเฝยชีลงบนโต๊ะอย่างแรงเขาดึงแก้วไวน์ออกมาจากมือของเฝยชีแล้วย้ายมันไปวางไว้กลางโต๊ะ

        “ถ้าพวกนายยังเอะอะโวยวายกันแบบนี้ คนแก่ๆ คนนี้เอาไม่อยู่หรอกนะถ้าไปรบกวน ‘เถ้าแก่ใหญ่’ เข้ามีหวังพวกนายทั้งสองฝ่ายได้เจอดีแน่”

        ทันทีที่ได้ยินชื่อนี้ทั้งเฝยชีและชย่าลิ่วอีก็เปลี่ยนสีหน้าทันที

        ‘เถ้าแก่ใหญ่’ ผู้นี้เป็นบุคคลสำคัญในวงการที่ใครๆก็รู้จักแต่กลับไม่เคยมีใครเคยพบเห็น อิทธิพลของเขาแผ่ขยายไปทั่วทั้งฝ่ายธรรมะและฝ่ายอธรรมในฮ่องกงเขาได้รับเครื่องบรรณาการจากทุกฝ่าย คอยชักใยอยู่เบื้องหลังควบคุมทุกอย่างท่ามกลางความวุ่นวาย ถ้าเขาต้องการให้ใครตกต่ำ คนคนนั้นก็จะตกต่ำลงถ้าเขาต้องการให้ใครรุ่งเรือง คนคนนั้นก็จะรุ่งเรืองขึ้น ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับตาชั่งที่มองไม่เห็นในมือของเขา

        หลายปีมานี้เฝยชีได้ติดสินบน ‘เถ้าแก่ใหญ่’ ผ่านหัวหน้าหัว แต่ก็ยังไม่มีโอกาสได้พบหน้ากับเถ้าแก่ใหญ่ตัวจริงเขาเป็นกังวลว่าชย่าลิ่วอีอาจจะแอบติดสินบนจนเถ้าแก่ใหญ่พอใจและทำให้เถ้าแก่ใหญ่เข้ามาแทรกแซงเขาเลยเริ่มรู้สึกกังวลใจและลังเลที่จะลงมือ “พี่หัว เถ้าแก่ใหญ่รู้เรื่องของเราแล้วหรือ? ถึงได้ส่งพี่มาพูดคุยพวกเราแบบนี้?”

        สารวัตรหัวหัวเราะเบาๆ “ท่านไม่มีเวลามายุ่งกับพวกนายหรอก เขายุ่งมาก แต่ถ้ายังทำเรื่องวุ่นวายแบบนี้ต่อไปฉันก็ไม่แน่ใจนะ”

        เมื่อสารวัตรหัวเห็นว่าบรรยากาศระหว่างทั้งสองผ่อนคลายลงเล็กน้อยจึงตั้งใจที่จะไกล่เกลี่ยเขาหันไปพูดกับชย่าลิ่วอี “เสี่ยวลิ่วเรื่องนี้ต้องบอกว่านายล้ำเส้นจริงๆ นะ ยังไงพี่เฝยชีก็เป็นรุ่นพี่นายควรจะให้เกียรติเขาหน่อย ทุกคนก็ทำมาหากินเหมือนกัน ถอยกันคนละก้าวท้องฟ้าก็กว้างใหญ่ รวยไปด้วยกันไม่ดีกว่าหรือ?”

        พอได้ยินแบบนี้ชย่าลิ่วอีก็เหมือนถูกเตือนสติ เขาหัวเราะเยาะเย้ย “รวยไปด้วยกันอย่างนั้นหรือ? เขาเคยคิดจะรวยไปด้วยกันจริงๆ นั่นแหละเขาเคยไปคุยกับชิงหลงเรื่องร่วมมือกัน ให้ ‘ของ’ ของแก๊งเซียวฉีผ่านท่าเรือของเขาแล้วแบ่งกำไรกัน แต่ชิงหลงปฏิเสธเขาเลยยุยงให้สวี่อิงก่อกบฏ ยึดอำนาจ แล้วฆ่าชิงหลงซะ!”

        ทันทีที่พูดจบสีหน้าของสารวัตรหัวก็เปลี่ยนไปชั่วครู่ แต่เขาก็ขมวดคิ้วทันทีแล้วมองไปที่เฝยชีด้วยสีหน้าจริงจัง “พี่เฝยชี จริงหรือเนี่ย?!”

        “แน่นอนว่าไม่จริง!” เฝยชีร้องเสียงดังด้วยความคับแค้นใจในใจคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว เขาแอบเอื้อมมือไปที่แก้วไวน์อีกครั้ง

        “ชย่าเสี่ยวลิ่ว ตอนนี้นายเป็นหัวหน้าแก๊งแล้วนะ ถ้าจะกล่าวหาใครก็ต้องมีหลักฐานสักหน่อยสิ” เขาแสร้งทำเป็นพูดอย่างชอบธรรม “ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของ ‘พี่ใหญ่’ ของนายหรอกนะฉันว่านายเสียใจมากไปหน่อยจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว!”

        เฝยชีเน้นเสียงคำว่า ‘พี่ใหญ่’ พร้อมกับยกแก้วไวน์ขึ้นด้วยมือข้างหนึ่งขณะเดียวกันนั้นก็ใช้มืออีกข้างหนึ่งลอกเทปกาวใต้โต๊ะน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย

        “ฉันได้ยินมาว่าตั้งแต่ที่ชิงหลงตายไปนายซึ่งเป็นหัวหน้าคนใหม่ก็ไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงเลยแต่กลับไปสนิทกับนักศึกษาชายคนหนึ่งแทน ทำไมกันล่ะ? นายทำไม่ได้แล้วหรือหรือชอบเล่น ‘ประตูหลัง’ กันแน่? หรือว่า... นายกับชิงหลง...”

        ยังไม่ทันที่เฝยชีจะพูดจบเสียง ‘โครม!!’ ก็ดังขึ้นพร้อมกับเลือดที่สาดกระจายไปทั่ว!ชย่าลิ่วอีคว้าที่เขี่ยบุหรี่ขึ้นมาแล้วฟาดลงไปที่หัวของเขาอย่างแรง!

        หลังจากเสียงอู้อี้ดังขึ้นเฝยชีก็ล้มลงไปพร้อมกับเก้าอี้! แก้วไวน์ตกลงบนโต๊ะอีกครั้ง มันกลิ้งไปได้เพียงเล็กน้อยก็ถูกถาดอาหารขวางไว้ไม่ให้หล่นลงบนพื้นจนแตกเทปกาวที่พันปืนไว้ก็ยังไม่ถูกแกะออกทั้งหมดจนปืนกระบอกนั้นห้อยแกว่งไปมาใต้โต๊ะ

        เฝยชีล้มลงไปกับพื้นเขากุมหัวที่โดนฟาดจนแตกพลางส่งเสียงครวญคราง ชย่าลิ่วอีไม่รอช้าก้าวเข้าไปหาอย่างรวดเร็วเขาหยิบที่เขี่ยบุหรี่เปื้อนเลือดขึ้นมา แล้วฟาดลงไปอีกครั้ง

        “เสี่ยวลิ่ว หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” สารวัตรหัวตวาดเสียงดังเพื่อหยุดเสี่ยวลิ่ว

        ชย่าลิ่วอีไม่สนใจเสียงร้องใดๆมือขวาของเขาคว้าหัวของเฝยชีขึ้นมา แล้วใช้มือซ้ายเหวี่ยงที่เขี่ยบุหรี่ฟาดลงไปอีกครั้ง!

        การโจมตีครั้งนี้เกือบจะทุบจมูกของเฝยชีให้แบนราบเจ้าอ้วนตัวใหญ่ที่มักจะกร่างไปทั่วข้างนอกส่งเสียงครางอย่างเจ็บปวดมือและเท้าที่อ้วนท้วนของเขาปัดป่ายไปมาไร้จุดหมาย ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดเขาพยายามอย่างสุดกำลังที่จะลุกขึ้น

        ชย่าลิ่วอีนั่งยองๆบนพื้น มองดูเฝยชีที่พยายามดิ้นรนอย่างสิ้นหวังด้วยความเย็นชาเฝยชีดิ้นไปมาอยู่บนพื้น มือของเขาควานไปรอบๆ อย่างไม่รู้ทิศทางมือข้างหนึ่งยื่นไปข้างหน้าซึ่งเป็นทิศทางของใต้โต๊ะอาหารอย่างสั่นเทา เขาพยายามที่จะเอื้อมมือไปหยิบปืนที่ห้อยอยู่ในอากาศ

        ชย่าลิ่วอีลุกขึ้นยืนเขาใช้เท้าเหยียบไปที่ต้นคอของเฝยชี แล้วก้มลงไปดึงปืนออกมาจากใต้โต๊ะเขาถือปืนขึ้นมาแล้วชี้ไปทางสารวัตรหัว

        “นี่มันอะไรกัน?!” สารวัตรหัวอุทานด้วยความตกใจ

        “คุณควรจะหาพ่อบ้านคนใหม่ได้แล้ว” ชย่าลิ่วอีพูดพร้อมกับหัวเราะอย่างเย็นชา

        ในขณะเดียวกันเฝยชีที่กำลังดิ้นรนอยู่ใต้เท้าของชย่าลิ่วอีก็ใช้แรงเฮือกสุดท้ายจับขาโต๊ะแล้วเขย่าอย่างแรง!

        ในที่สุดแก้วไวน์ใบหนึ่งก็กลิ้งไปจนถึงขอบโต๊ะอาหารตามมาด้วยเสียง ‘เพล้ง!’

        ทันใดนั้นเสียงปืนก็ดังสนั่นขึ้นจากนอกประตู!

        เชิงอรรถ

        [1] ดวงอาทิตย์ยามเย็นกำลังจะลับขอบฟ้าเป็นสำนวนที่หมายถึงช่วงสุดท้ายของชีวิต หรือการใกล้จะสิ้นสุดลงของสิ่งใดสิ่งหนึ่ง

        [2]ICAC คือ สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริต หรือ สำนักงานป้องกันและปราบปรามการทุจริต(Independent Commission Against Corruption, ICAC) ซึ่งเป็นหน่วยงานที่จัดตั้งขึ้นเพื่อป้องกันและปราบปรามการทุจริตในภาครัฐและภาคเอกชนในฮ่องกงหน้าที่หลักของสำนักงานนี้คือการตรวจสอบและสืบสวนการทุจริตและความผิดปกติที่เกี่ยวข้องกับการคอร์รัปชันรวมถึงการให้ความรู้และส่งเสริมการป้องกันการทุจริตในสังคม