ศศิชา คดีสนธยามรณะ

        EP.2 — ทางเดินที่มีคนรออยู่ก่อนแล้ว

        ศศิชาค่อย ๆ ถอยออกจากคอกหมา ปลายรองเท้าแตะโดนเศษหินจนเกิดเสียง กึก เบา ๆ

        แต่ในบ้านเงียบเกินไป… เงียบจนเสียงเล็กแค่นั้นเหมือนดังเกินความจำเป็๞

        เธอรู้สึกได้ว่ามี “ความสนใจบางอย่าง” เกิดขึ้นข้างหลัง

        ไม่ได้มองไม่เห็นเพราะมืด

        แต่เหมือนไม่กล้ามองมากกว่า

        ศศิชาเปิดไฟฉายมือถือ

        แสงสีขาวหม่นกวาดผ่านห้องโถงที่เต็มไปด้วยแมงมุมเกาะเสาไม้

        ฝ้า๨้า๞๢๞เป็๞รอยดำเหมือนโดนไฟลวกครั้งหนึ่ง

        กลิ่นไหม้บางอย่างยังลอยเจืออยู่ในอากาศ ทั้งที่ไม่มีควัน ไม่มีความร้อน

        เธอยืนฟัง

        เสียงหายใจของตัวเองสั้นลงเล็กน้อย

        — สัญชาตญาณในฐานะนักข่าวกำลังทำงาน

        นี่ไม่ใช่บ้านร้างธรรมดา

        มันเหมือนสถานที่เกิดเหตุ… ที่ใครบางคนลบไปไม่หมด

        ศศิชาหยุดตรงมุมหนึ่ง

        มี รอยเล็บยาวหลายเส้นกรีดลากลงบนผนังไม้

        แต่ร่องรอยไม่ได้เป็๲ของสัตว์

        มันสูงพอ ๆ กับคนยืนเต็มความสูง

        ศศิชาขยับแสงไฟฉายใกล้ขึ้น

        เห็นว่าปลายร่องรอยมีเศษไม้แตกกระจายเหมือนมีคน “พยายามข่วน” เพื่อจะออกมาจากข้างในผนัง

        ทันใดนั้น—

        เสียง แตะ… แตะ… เบา ๆ ดังบนพื้นไม้ชั้นสอง

        เหมือนใครกำลังก้าวช้า ๆ

        ก้าวเดียว แล้วหยุด

        ก้าวถัดไปยืดยาวผิดปกติ

        เหมือนคนเดินลากเท้า แต่หนักพอให้ไม้ลั่น

        ศศิชากลืนน้ำลาย

        ในหัวมีเสียงเตือนว่า

        ไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้

        แต่ขากลับยืนแข็ง

        เหมือนตัวเองกำลังรอให้สิ่งที่อยู่ข้างบนแสดงตัว

        รอให้เ๹ื่๪๫ที่ปิดอยู่ถูกเปิด

        เธอสูดลมหายใจลึก

        ตัดสินใจเดินขึ้นบันไดช้า ๆ

        ทุกขั้นมีเสียง

        ทุกเสียงเหมือนมีคนฟังอยู่ข้างบน

        พอขึ้นถึงชั้นสอง

        แสงไฟฉายกวาดไปเจอประตูห้องหนึ่ง

        บานประตูมีรอยไหม้จากด้านใน

        เหมือนมีใครเคยพยายามเผามัน… เพื่อกำจัดอะไรบางอย่างในห้องนั้น

        ศศิชาเอื้อมมือไป๼ั๬๶ั๼

        ไม้ยังอุ่น

        ทั้งที่บ้านนี้“ไม่มีไฟฟ้า”

        เธอผลักประตู

        มันแง้มออกช้า ๆ พร้อมเสียงลั่นเหมือนคนครางในลำคอ

        ห้องมืดสนิท

        มีกลิ่นควันเก่าแก่ปนกลิ่นเหงื่อค้างคืน

        เหมือนมีคนอยู่ที่นี่ เมื่อกี้นี้เอง

        ขณะที่เธอจะเปิดไฟฉายให้สว่างขึ้น

        เสียงหนึ่งดังจากในความมืดด้านใน

        ใกล้มาก… ใกล้จนเหมือนกระซิบที่ข้างหู

        “อย่าให้พวกมันรู้ว่าฉันอยู่ตรงนี้…”

        ศศิชาชะงัก

        เสียงนั้นเป็๞เสียงผู้หญิง

        เบามาก

        แต่… พูดถูกทุกคำชัดเจน

        ทั้งที่ห้องตรงหน้า—

        ว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลย

        แต่กลิ่นไหม้กลับเริ่มเข้มขึ้น

        เหมือน “บางอย่าง” เริ่มปรากฏตัวขึ้นตรงกลางห้อง

        อุณหภูมิรอบตัวลดลงอย่างรวดเร็ว

        ปลายผมของศศิชาขยับเบา ๆ เหมือนมีลมวูบหนึ่งพัดผ่านจากในห้องออกมา

        แล้วเธอเห็นมัน—

        บนพื้นไม้มีเงาผู้หญิงคนหนึ่งกำลังก้มคุกเข่า

        แต่ห้องว่าง… ไม่มีตัวคน

        มีแค่เงา

        เงานั้นค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

        ช้า…

        ช้ามาก…

        ราวกับรู้ว่าศศิชากำลังมอง

        ดวงตาในเงานั้น “เปิดออก”

        เหมือนถูกเผาไว้จนกลวงโบ๋ แต่ยังมองตรงมาที่เธอ

        แล้วเสียงเดิมก็ดังซ้อนขึ้นมาอีก

        รอบห้อง

        ราวกับพูดจากหลายจุดพร้อมกัน

        “เขายังอยู่…

        คนที่เผาฉัน…

        อยู่ในเมืองนี้…”

        ศศิชายืนนิ่ง

        เหมือนมีบางอย่างกำลังเริ่มเปิดเผย

        ปะติดปะต่อเข้าหากัน

        นี่ไม่ใช่แค่บ้านร้าง

        มันคือ สถานที่ปิดบังอาชญากรรม

        และเ๯้าของเงากำลังตามหา “ฆาตกร” ของตัวเอง

        แต่ก่อนที่เธอจะขยับ

        เงานั้น “ดีดตัว” ลุกขึ้นเหมือนถูกดึง

        แล้วมุ่งตรงเข้าหาเธอด้วยความเร็วไม่สมมนุษย์—

        ศศิชาสะดุ้งถอยหลัง

        ไฟฉายดับวูบ

        ทั้งหมดมืดสนิท

        และในความมืดนั้นเอง

        เสียงหนึ่งดังขึ้นช้า ๆ ชัดจนได้ยินทั้งใจ

        “ตามหาฉัน… ให้เจอ”

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*