[ไซมอน]
[วันเสาร์เวลา 12.00 น.]
ผมกะพริบตาถี่พร้อมกับงัวเงียตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์หงุดหงิดเมื่อผมรู้สึกว่าบริเวณซอกคอของผมมีบางอย่างคล้ายเส้นผมของใครสักคนมาคลอเคลียสร้างความน่ารำคาญใจให้กับผมอยู่และผมก็ต้องหงุดหงิดมากขึ้นหลายเท่าทวีคูณ เมื่อผมหันไปเหล่ตามองดูคู่นอนที่กำลังนอนกอดผมอยู่ตอนนี้คือนังผู้หญิงที่ไอแอมมันเพิ่งจะช่วยเธอไว้เมื่อวาน
จากนั้นผมก็ค่อย ๆไล่สายตามองไปรอบ ๆ ห้องนอนของผม เพื่อที่จะมองหาไอ้ไอแอมตัวดี แต่ทว่าผมก็ไม่เห็นมันเลยแม้แต่เงาหัวและเมื่อผมไม่เห็นมัน ผมก็ผลักยัยนางเอกหนังเอวีที่นอนก่ายกอดผมอยู่จนเธอตกเตียง
ผลั่ก! ตุ๊บ!
และเธอก็เริ่มงัวเงียตื่นขึ้นมาอย่างงงๆ ก่อนที่เธอจะคลานไปเก็บเสื้อผ้าของเธอที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมใส่กลับด้าน แต่ว่าสภาพของเธอตอนนี้มันดูแย่มากจนผมไม่อยากจะมองเลยด้วยซ้ำไปซึ่งผมคิดว่าเมื่อคืนผมคงจะรุนแรงกับเธอมากเกินไปหน่อย เธอก็เลยเบลอได้มากขนาดนี้
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมสนใจเพราะตอนนี้ผมอยากรู้แค่ว่าเธอเข้ามานอนกับผมในห้องนี้ได้ยังไงและทำไมต้องเป็เธอคนนี้ด้วย แล้วตอนนี้ไอ้ไอแอมมันหายหัวไปไหนแล้ว
ซึ่งหลังจากที่เธอใส่เสื้อผ้าของเธอเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มหวานให้กับผมเล็กน้อย จากนั้นเธอก็บอกผมว่าเธอจะไปแล้ว และเธอก็ค่อยๆ ลุกขึ้นพร้อมกับกลับหลังหันเพื่อเตรียมก้าวขาเดินออกจากห้องของผมไปด้วยท่าทางมีพิรุธ
แต่ก่อนที่เธอจะเดินผ่านเตียงนอนของผมไปผมก็ลุกขึ้นจากเตียงทันที พร้อมกับยื่นมือไปกระชากผมยาว ๆ ของเธอกลับมา แล้วผมก็ถามเธอออกไปอย่างสงสัยในพิรุธของเธอว่า
"เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น? แล้วเธอเข้ามานอนกับฉันได้ยังไงใครให้เธอเข้ามา แล้วตอนนี้ไอ้ไอแอมตัวดีมันหายหัวไปไหน? "
ผมขยุ้มผมยาว ๆของเธอแน่นขึ้นและแน่นขึ้นเพื่อบังคับให้เธอคายความลับออกมาและเธอก็แสดงความเ็ปออกมาทางสีหน้า ก่อนที่เธอจะบอกผมออกมาอย่างกล้า ๆ กลัว
"เอ่อ...ค ...คึ คือ คุ...คุณไซมอนคะลิ้นจี่เจ็บค่ะ"
ผมเพิ่มแรงขยุ้มผมของเธอเข้าไปอีกเมื่อเธอบอกว่าเจ็บแล้วผมก็กัดฟันกรอดเพื่อข่มอารมณ์ไม่ให้ตัวเองโมโหมากไปกว่านี้เพราะผมเริ่มจะจับพิรุธลุกลี้ลุกลนของเธอได้หลายอย่างจนผมเริ่มจะมั่นใจแล้วว่า เมื่อคืนมันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่นอนจากนั้นผมก็ตวาดถามเธอออกไปอีกครั้งข้างหูของเธอ
"กูถามว่าใครให้มึงเข้ามานอนกับกู?ห๊ะ? แล้วไอ้ไอแอมมันหายหัวไปไหน?"
"อะ...เอ่อ คึ...คือ ลิ้นจี่ ม ...ไม่รู้ค่ะม ...ไม่รู้อะไรเลย ม ...เมื่อคืนลิ้นจี่ไม่ได้เจอกับคุณหนูไอแอมเลยจริง ๆ ค่ะ"
เธอตอบผมกลับมาด้วยเสียงสั่นรัวเหมือนกับกำลังกลัวผมมากและผมก็ใช้โอกาสที่เธอกำลังกลัวผมอย่างสุดขีดนี้ตวาดเธอกลับไปเพื่อเค้นเอาความจริง
"ไม่ได้เจอกับมันแต่มึงเรียกมันว่าคุณหนูเนี่ยนะ หึ! กูคงจะเชื่อมึงหรอกนะ"
"อ ...เอ่อ คึ ...คือ ไอแอม ไอแอมม ...ไม่ให้บอก"
"มึงจะพูดความจริงกับกูตรง ๆหรือว่ามึงจะให้กูตัดลิ้นสองแฉกของมึงทิ้ง? ห๊ะ?"
ผมจ้องหน้าเธอนิ่งพร้อมกับกัดสันกรามดังกรอดๆ ออกมา และเธอก็ดูจะกลัวมากเสียด้วย เพราะในที่สุดเธอก็เริ่มคายความลับออกมา
"ย ...อย่านะคะอย่าตัดลิ้นของลิ้นจี่นะคะ เพราะลิ้นจี่ยังต้องใช้ลิ้นทำงานอยู่ค่า ลิ...ลิ้นจี่ บ...บอกแล้วค่ะ บอกแล้วค่ะ"
"พูดมาให้หมด"
ผมตวาดถามเธอออกไปจนเธอยอมจำนนท์ในที่สุด
"ค่า"
ลิ้นจี่ยอมเล่าเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ผมฟังและเธอยังบอกผมด้วยว่าไอแอมมันเอานาฬิกาข้อมือของมันให้ลิ้นจี่เพื่อเป็ค่าจ้างให้เธอเข้ามานอนกับผมแทนมันเมื่อคืนนี้
ซึ่งพอผมได้รู้ความจริงจากปากยัยลิ้นจี่ผมก็เดินไปเปิดลิ้นชักที่หัวเตียงของผมออกมา ก่อนที่ผมจะหยิบเงินสดออกมาหนึ่งปึกใหญ่โยนให้กับเธอพร้อมกับขอนาฬิกาข้อมือของไอแอมคืนจากเธอ และเธอก็ยื่นนาฬิกาของไอแอมคืนให้ผมโดยไม่อิดออดเลย
แต่ผมกลับยังอารมณ์เสียไม่หายเลยผมก็ไล่ตะเพิดเธอออกจากห้องของผมไปอย่างไม่ไยดี
"ได้เงินแล้วก็ออกไปจากห้องของฉันแล้วก็อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก"
"ค่ะ ค่ะ ไปแล้วค่ะ"
"ไปเร็ว ๆ รีบไสหัวออกไป!!!"
ลิ้นจี่รีบหอบเงินสดที่ผมโยนให้วิ่งออกจากห้องของผมไปอย่างรวดเร็วและในจังหวะนั้นลูกน้องของผมสามคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูก็วิ่งสวนเข้ามาหาผมในห้องทันทีด้วยสีหน้าใ
จากนั้นพวกมันก็ถามผมว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมผู้หญิงที่ไอแอมช่วยไว้เมื่อวานถึงได้วิ่งออกไปจากห้องของผมแบบนั้นแล้วเธอมาอยู่ในห้องของผมไดยังไงและคำถามของพวกมันก็สร้างความโมโหให้กับผมไม่น้อยเลยผมจึงตวัดหลังมือของผมตบพวกมันเรียงแถวหน้ากระดานเพราะโทสะ
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
ผมมันทั้งสามคนรีบก้มหน้าและเงียบกริบและผมก็ถามพวกมันลอดไรฟันออกไปอย่างไม่พอใจ
"คำถามนี้มันควรจะเป็กูมากกว่าไหมที่ถามพวกมึงน่ะพวกมึงเฝ้าอยู่หน้าห้องทั้งคืนไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมพวกมึงถึงไม่รู้ว่ามันเข้ามาอยู่ในห้องกูได้ยังไงน่ะ?ห๊ะ! "
"เอ่อ! คึ ...คือเมื่อคืนพวกผม เอ่อ! ม ...ไม่ได้เฝ้าหน้าห้องอยู่ตลอดเวลาหรอกครับพอดีกว่าเมื่อคืนมีเด็กเสิร์ฟใหม่เข้ามาทำงานน่ะครับ พวกเราก็เลยแอบไปดูนิดหน่อยแต่พวกเราไม่ได้ไปนานเลยนะครับนาย"
"อ้อ...ที่แท้ก็เพราะพวกมึงแอบไปดูเด็กเสิร์ฟนี่เอง"
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!ผมตวัดหลังมือตบพวกมันอีกคนละหนึ่งครั้ง ก่อนที่ผมจะชี้หน้าพวกมันเรียงตัว พร้อมกับบอกพวกมันออกไปว่า
"พวกมึงจำไว้ถ้าคราวหน้าพวกมึงยังละเลยหน้าที่อีกล่ะก็ โทษครั้งต่อไปของพวกมึงคือ...ตายสถานเดียว!!!"
พวกมันต่างพากันก้มหน้าอย่างสำนึกผิดพร้อมกับเอ่ยขอโทษผมออกมาเบา ๆแต่สุดท้ายแล้วผมก็ใจอ่อนให้กับพวกมันอยู่ดีเมื่อเห็นพวกมันสำนึกผิด จากนั้นพอผมอารมณ์เย็นลงผมก็สั่งพวกมันออกไปเสียงเรียบ
"ไปสืบมาว่าไอ้ไอแอมมันเป็ลูกเต้าเหล่าใครบ้านมันอยู่ที่ไหน แต่ละวันมันทำอะไรและไปไหนบ้าง?"
"ครับ /ครับ /ครับ"
พวกมันสามคนหันหลังเดินออกจากห้องของผมไปอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะไปทำงานตามที่ผมสั่ง และพอคล้อยหลังพวกมัน ผมก็ยกนาฬิกาข้อมือของไอ้เด็กไอแอมขึ้นมาดูและผมก็รู้ว่านาฬิกาแบรนด์เนมเรือนนี้ของมันไม่กระจอกเลยทีเดียวเพราะนาฬิกาเรือนนี้มีราคาหลายล้านบาทเลย ถ้าเป็ลูกตาสีตาสาคงหาซื้อนาฬิกาหรู ๆแบบนี้มาใส่ไม่ได้แน่นอน แต่ผมก็ยังไม่อยากจะเชื่อสักเท่าไหร่ว่ามันจะรสนิยมสูงขนาดนี้
ผมจ้องมองดูนาฬิกาพลางนึกถึงใบหน้าหวานๆ ของมัน แล้วผมก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างพอใจ ก่อนจะพูดกับนาฬิกาของมันออกไปเบา ๆ ว่า
"หึ! ไอแอม...นายแน่มากมึงมันไอ้กะล่อน เล่นกับใครไม่เล่น เสือกมาเล่นกับราชสีห์อย่างกู หึ! คอยดูเถอะกูจะคิดค่าตอบแทนแบบทบต้นทบดอกพร้อมกันในคราวเดียวเลย ดูสิว่ามึงจะทนกูได้สักกี่น้ำ"
ผมเดอะลิ้นพร้อมกับระบายยิ้มออกมาอย่างนึกสนุกอยู่ในใจและพลางนึกถึงใบหน้าเปื้อนน้ำตาที่น่ากลั่นแกล้งของมันไปด้วยก็พลอยทำให้ผมมีความสุขไม่เบาเลย...
*****
ซันด๊อก
8K
